ความผูกพันกับแม่และการทำบุญ : หน้า 49/128

านใดๆ ที่เกี่ยวเนื่องกับพระพุทธ ตอบพร้อมกับปาดน้ำตาอยู่ไปมา เพราะ ศาสนา หากได้รับมอบหมายจะ ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นลูกคนที่ผูกพันกับ ยินดี และคิดว่าต้องทำได้อย่างมั่นอก แม่มากที่สุด อยู่ใกล้ และไปไหนมา มั่นใจทุกครั้ง นอกจากสิ่งเดียวเท่านั้น ที่ไม่เคยแน่ใจเลย นั่นคือการชักชวน ใครต่อใครให้ทำบุญ หรือที่เรียกว่า “บอกบุญ” นั่นแหละ ถ้าจะถามคน เอาเหตุผลว่าเป็นเพราะอะไร ก็ยิ่งจะ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ยิ่งไปกันใหญ่ เพราะเท่าที่ผ่านมา ถ้าคิดว่าอยากจะ ให้ใครได้บุญในงานบุญชิ้นใด จะเดิน เข้าไปบอกเขาตรงๆ เลย ด้วยความคิด ไหนกับแม่มากที่สุด ในขณะที่พี่ๆ เริ่มโต และเรียนมากขึ้น คนเล็กยังเล็กเกิน กว่าจะเข้าใจ หรือไปเป็นเพื่อนแม่ได้ “ตอนแม่ตาย ปูเพิ่งอายุได้ ๑๑ ขวบเท่านั้นเอง ปูไปไหนกับแม่ตลอด เวลาแม่พาปูสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน ปูเคยฝันว่าแม่ตาย แต่ไม่เคยคิดว่า จะเป็นความจริง และตั้งแต่ปูฝันปูจะ พยายามตามแม่ไปไหนเสมอ เพราะ อย่างเดียวว่าปรารถนาจะให้เขาได้บุญ ปูกลัวแม่จากปูไปค่ะ....แล้วแม่ก็จาก เหมือนๆ กันกับเรา เพราะเราได้ทำ แล้ว สัมผัสแล้ว และเห็นคุณค่าแล้ว กับการได้กระทำกิจอันเป็นกุศลนั้นๆแล้ว ไปจริงๆ เหมือนที่ปูฝันไม่ผิดเพี้ยน เลย” น้องสาวพูดไปสะอื้นไป “โอ๊ะ...พี่ใสขา คืนนี้เป็นคืนวัน และที่จะนำมาเล่าสู่กันฟังใน ที่แม่ตายนี่คะ โธ่แม่คงมาเตือนเราแน่ๆ วันนี้ก็มิใช่การบอกบุญ แต่เพราะอยาก เลย" จะเล่าถึงเรื่องราวที่บังเอิญเกิดขึ้นกับ แน่นอน แม่คงจะมาเตือนเรา ตัวเอง และน้องสาวในเวลาไล่เลี่ยกัน จริงๆ แม่อยากได้อะไรหนอ เราจะทำ เหมือนกันอย่างน่าอัศจรรย์ใจ คืนนั้น คืนวันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๓๓ เราสองคนพี่น้อง หมายถึงผู้เขียน และน้องสาวคนรองสุดท้อง ได้นั่งคุย กันตามประสาพี่น้องที่ขาดแม่มาตั้งแต่ อายุน้อย ๆ ขณะคุยกันไปเรื่อยๆ อย่าง เพลิดเพลินนั้น ฉับพลันต่างคนต่าง รู้สึกว่าคิดถึงแม่ขึ้นมาอย่างจับใจ ต่าง คนต่างหยุดนิ่งไปสักพัก เพราะน้ำตา กำลังจะฟื้นขึ้นมาจนภาพข้างหน้าพร่า ไปหมด “ทำไมคิดถึงแม่จังเลยก็ไม่รู้ซี” ผู้เขียนพูดขึ้น “ใช่ค่ะ คิดถึงมาก คิดถึงจังเลย พี่ใสขาแม่คงคิดถึงเรานะคะ” น้องสาว บุญอะไรให้แม่ดีหนอ ทุกครั้งทุกคืน ก่อนนอน ทุกครั้งที่เราสองคนสร้าง ความดี เราจะนึกถึงพ่อแม่เสมอ พ่อ แม่ได้บุญสม่ำเสมออยู่แล้วทุกครั้ง แต่ ขณะนี้ ที่จู่ๆ ก็คิดถึงแม่ขึ้นมาอย่าง ฉับพลัน พร้อมๆ กันทั้งสองคนอย่างนี้ น่าจะเป็นสื่อว่าแม่ต้องการอะไรสักอย่าง ที่พิเศษกว่าที่เราอุทิศให้ทุกค่ำเช้า เราสองคนนิ่งคิดกันสักครู่แล้ว ก็อีกนั่นแหละว่า แม่คงอยากเป็นเจ้า ขององค์พระธรรมกาย รอบธรรมกาย เจดีย์แน่ๆ เราดีใจมาก ที่นึกถึงบุญอันสุด แสนวิเศษนี้ได้ และแน่นอนเราต้อง ทำให้ทั้งพ่อทั้งแม่ เราจะต้องให้พ่อแม่ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๗ ๔๗