การเปลี่ยนแปลงในวัฒนธรรมการแต่งกาย : หน้า 101/128

ดอกสวย รวยพิษ คนติด จิตเสื่อม คนรักละ...เอือม ความเสื่อมมากมี ใส่กระโปรงขาวบ่อยก็เพราะกลัวเปื้อนง่ายจะ ละไมและดวงตาเมตตาคุณเธอยิ่งนัก ฉันละ แต่ทั้ง ๒ กลุ่มนี้ จะมีแผ่นผ้าสี่เหลี่ยมผืนผ้า อิจฉาเชียวแหละเบญจ์ แต่ไม่อยากเป็นลูก ปิดนะ ปิดจากเอวด้านบนลงมาถึงหน้าแข้ง กำพร้าอย่างกุ้งฝอยหรอกนะจ๊ะ เหมือนสาวม้งลายเช่นกัน แต่ไม่ใช้ผ้าลายนะคะ “เอาล่ะ เรื่องเสื้อผ้าของมุ่งเผ่าต่าง ๆ ก็ จะใช้ผ้าสีพื้นค่ะ ม้งขาวจะใช้ผ้าสีน้ำเงินสด มีคร่าวๆ แค่นี้ แต่อย่าลืมนะคะ เขาอาจ แผ่นใหญ่ ตรงกลางแต่งด้วยผ้าแถบสีดำขนาด ๕-๖ นิ้วค่ะ ส่วนม้งดำมักใช้ผ้าสีน้ำเงินเข้ม พื้นราบ ก็ย่อมได้รับอิทธิพลเรื่องเสื้อผ้าจาก แต่ริมผ้าจะเป็นแถบสีขาว ดำ หรือแดง ก็ออก สีแดงๆ พันรอบเอว มีเงินก็ทับด้วยเข็มขัดเงิน เปลี่ยนแปลงไปบ้างเนื่องจากมาสัมผัสกับคน ชาวเมืองบ้างเป็นธรรมดาไม่ใช่ไม่เปลี่ยนเสียเลย แต่เมื่อกลับถิ่นก็กลับไปแต่งตัวตามประเพณี “ส่วนเสื้อก็เหมือนกัน คือ แขนยาว สี นิยมของเขา” ดำเป็นพื้น ทั้งขาวมักแต่งริมเสื้อที่ผ่าอกด้วย ผ้าสีน้ำเงินสดใสหรือผ้าลายสีอื่นๆ แต่สาวม้งตำ ปักขอบเสื้อด้วยสีแดงมากกว่าสีอื่นค่ะ” “เขาใส่รองเท้ามั้ยคะ น้าขา” “ไม่ใส่รองเท้ากันหรอกค่ะ แต่ทั้ง ๓ ม้ง จะใช้ผ้าพันแข็งสีดำหรือไม่ก็สีขาว ถ้าเป็นม้ง ขาวในงานพิธีนะคะ" อ่านต่อฉบับหน้า “พันทำไมคะ” “คงป้องกันหนามเกี่ยวหรือใบหญ้าบาด แหละค่ะเพราะเขาต้องเข้าป่าถางป่าทำไร่นี่คะ” น้าน้อยก้มหน้านิดๆ ตอบกุ้งฝอยด้วยรอยยิ้ม กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๕๙ ๙๙