นิทานสิงโตและสุนัขจิ้งจอก : หน้า 94/128

หรือบางครั้งอาจถึงแก่ชีวิตได้ เพราะเพื่อนที่ไม่ดี เป็นสัตว์ที่อยู่ในเมืองหลวง สำหรับใช้งานของ ใช่ไหมคะ หลานๆ ลองมาฟังนิทานที่ป้าน้อยจะ พระราชา พระราชาต้องระวังอันตรายที่จะเกิดกับ เล่าให้ฟังต่อไปนี้นะคะ ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตครอง ราชสมบัติอยู่ในนครพาราณสี พระโพธิสัตว์ได้ถือ กำเนิดเป็นสิงโตตัวผู้ มีครอบครัว และมีลูก ๒ ตัว เป็นตัวผู้ ๑ ตัว ตัวเมีย ๑ ตัว ลูกสิงโตตัวผู้ชื่อว่า มโมซะ เมื่อมโมฆะเติบโตขึ้นก็มีครอบครัว ใน ครอบครัวของสิงโตพระโพธิสัตว์ จึงมีทั้งหมด ๕ ตัว สิงโตมโมซะ มีหน้าที่หาอาหารมาเลี้ยงครอบ ครัว โดยไปฆ่ากระบือและสัตว์ในป่า นำเนื้อมา ให้พ่อแม่และครอบครัวได้กิน ม้าเป็นอย่างดี พระองค์อาจจะให้นายขมังธนูซึ่ง เป็นผู้ที่ยิงธนูแม่น คอยดักพวกที่มาขโมยม้า” สิงโตพระโพธิสัตว์จึงกล่าวต่อว่า “ขึ้นชื่อว่าสิงโต ที่กินเนื้อม้าอายุจะไม่ยืน ต่อแต่นี้ไปเจ้าอย่าตะครุบ ม้ามากินนะ” มโมซะก็ไม่ยอมเชื่อฟังพ่อ ยังลอง ตะครุบม้ามาเป็นอาหารอยู่อีก ต่อมาพระราชาทรงทราบว่า มีสิงโตมา ตะครุบมากิน จึงทรงให้สร้างสระโบกขรณี สำหรับ ม้าไว้ภายในพระนคร แต่สิงโตก็ยังมาตะครุบม้า อีกเหมือนเดิม พระราชาจึงทรงให้สร้างโรงม้า แล้ว อยู่มาวันหนึ่งมโมซะเข้าไปในป่าพบสุนัข ให้หญ้าและน้ำแก่มาในโรงเลี้ยงม้านั้น สิงโตก็ไป จิ้งจอกนอนหมอบอยู่จึงถามว่า “สหายเอ๋ยท่านกำลัง ทางด้านบนกำแพงตะครุบม้าจากโรงม้าอีก พระ ทำอะไรอยู่” สุนัขจิ้งจอกจึงตอบว่า “ข้าแต่นาย ฉัน ราชาจึงตรัสให้หานายขมังธนูที่ยิงเร็วไม่ขาดระยะ ประสงค์ที่จะคอยปรนนิบัตินาย” สิงโตมโมซะฟัง มาคนหนึ่ง แล้วตรัสว่า “ดูก่อนพ่อ เจ้าจะยิงสิงโต แล้วจึงรับมันไว้ แล้วพาไปยังถ้ำที่เป็นที่อยู่ของตน ได้ไหม” เขาทูลว่า “ได้พระเจ้าข้า” พระราชาจึง พระโพธิสัตว์เห็นดังนั้นแล้ว จึงห้ามว่า “ลูกมโมซะ สั่งให้คนสร้างป้อมไว้ชิดกำแพงใกล้ทางที่สิงโต เอ๋ย ธรรมดาสุนัขจิ้งจอกทั้งหลาย จะไม่มีศีล เข้าแล้วให้นายขมังธนูขึ้นไปยืนบนป้อมนั้น ชอบทำบาป นำแต่อันตรายมาให้ เจ้าอย่าเอา เมื่อสิงโตมโมชะมาถึงกำแพงเมืองจึงให้ เพราะ พระนคร เพื่อจะตะครุบม้า นายขมังธนูเมื่อเห็น สิงโตวิ่งเข้ามาจึงคิดว่า สิงโตมีความรวดเร็วมาก เราจะยังไม่ถึงขณะนี้ จะรอเวลาให้มันตะครุบม้า เสียก่อน เวลาสิงโตเดินกลับ จึงจะค่อยยิ่ง เพร ถ้าสิงโตตะครุบม้าแล้ว ต้องแบกมาไป จะทำให้ เดินช้าลง คิดแล้วนายขมังธนูรอสิงโตอย่างใจเย็น เมื่อได้จังหวะ นายขมังธนูจึงยิงลูกศรที่แหลมคม ไปทางด้านหลังของสิงโตอย่างรวดเร็ว ลูกศรทะลุ ออกด้านหน้าพุ่งไปในอากาศ สิงโตจึงร้องว่า “ข้า สุนัขจิ้งจอกมาไว้ในถ้ำของเราเลย” สิงโตมโมซะ สุนัขจิ้งจอกยืนอยู่นอกป่าช้า แล้วตัวเองวิ่งเข้า ไม่เชื่อฟังสิงโตพระโพธิสัตว์ผู้เป็นพ่อ อยู่มาวันหนึ่งสุนัขจิ้งจอกอยากกินเนื้อม้า จึงพูดกับมโมซะว่า “ข้าแต่นาย เนื้อสัตว์ทั้งหลาย ในป่านี้ เราได้กินมาเกือบหมดแล้ว แต่เนื้อม้า พวกเรายังไม่เคยกินเลย พวกเราไปตะครุบม้ามา เป็นอาหารกันเถอะ” มโมชะจึงถามว่า “ม้ามีที่ ไหนล่ะ?” สุนัขจิ้งจอกตอบว่า “มีที่ฝั่งแม่น้ำเมือง พาราณสี” มโมซะได้ฟังสุนัขจิ้งจอกแล้วก็พากัน ไปเมืองพาราณสี เมื่อไปถึงก็เป็นเวลาที่มาทั้ง หลายพากันลงอาบน้ำในแม่น้ำ มโมชะตะครุบม้า ถูกยิงแล้ว” สุนัขจิ้งจอกได้ยินเสียงสิงโตและเสียง ได้ตัวหนึ่งจึงแบกกลับมายังประตูถ้ำของตน พ่อ สายธนู จึงคิดว่าสหายของเราต้องถูกนายขมังธนู ของเขากัดกินเนื้อม้าแล้วจึงพูดว่า “ธรรมดาม้า ยิงตายแล้วอย่างแน่นอน สุนัขจิ้งจอกจึงคิดว่าทำไม ๙๒ ตุลาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร