ความอดทนและการฝึกฝน : หน้า 73/128

ดโป ตีติกขา เล็ก ๆ แต่เพราะมีความทรหดอดทน พระบิดาจะให้ทดลองต่างๆ ก็ตามเช่น แต่ข้าพระพุทธเจ้าไม่ต้องแสวงหาอะไร จนสามารถแผ่ขยายพันธุ์ไปทั่วโลกได้ ว่าให้เอามดกัด ก่อกองไฟรอบตัว จะ ก็มีคนจัดการให้พระเจ้าข้า พระพุทธ ฉันใด คนเราแม้กำลังทรัพย์จะน้อย เอาช้างทำร้าย พอวัยหนุ่มจะเอาสาว องค์ก็ตรัสว่า “ดีมากปุณณะ เรา กำลังความรู้จะน้อย กําลังความ สวยมาเสนอ พระองค์ก็ไม่หวั่นไหว อนุญาตให้เธอกลับไปทำความเพียร สามารถจะยังน้อย แต่ถ้ามีความอดทน เพราะเกรงว่าต้องไปทำบาปอย่างนั้นอีก 1 ที่สุนาปรันตะได้” แล้วในที่สุดท่านก็ ย่อมสามารถฝึกฝนตนเองให้ จนในที่สุดพระบิดาต้องนำไปทิ้งที่ป่า บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ ประสพความสุขความสำเร็จในชีวิตได้ นอกเมือง พระบรมโพธิสัตว์จึงแสดง แล้ว ฉันนั้น คือ ตนว่าไม่เป็นคนพิการแล้วออกบวชจน เพราะว่าคุณธรรมคือขันตินั้นเป็นคุณ สุดท้ายคือ ต้องฝึกสมาธิให้มาก ธรรมที่เกื้อหนุนกันกับสมาธิ คนที่จะ ท่านทำสมาธิจนสามารถระลึกชาติได้ ทุกสิ่งทุกอย่างจะเกิดขึ้นกับตัว สำเร็จฌานสมาบัติในที่สุด ของเราได้จนเป็นความเคยชิน ความ ๒.ต้องรู้จักยกอารมณ์ให้สูงขึ้น มีสมาธิดีต้องมีคุณธรรมคือขันติเป็น ชำนาญได้นั้นต้องอาศัยการฝึกฝนและ กว่าสิ่งที่มากระทบ เช่นเรื่องของพระ- พื้นฐาน มีเรื่องของพระโสมสนาดเถระ หล่อหลอม เช่นกัน ความอดทนเป็น เถระรูปหนึ่งชื่อว่าพระปุณณเถระ เดิม คุณธรรมที่เยี่ยมยอด เราสามารถที่จะ ท่านเป็นคนดุร้าย พอท่านบวชแล้ว แต่ยังไม่บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ ฝึกและหล่อหลอมให้มีในใจเราได้ง่ายๆ ก็ติดตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามา ท่านนั่งสมาธิตากแดดอยู่กลางแจ้ง บำเพ็ญสมณธรรมที่เมืองสาวัตถี แต่ เหงื่อก็ไหลท่วมตัว ลูกศิษย์ก็ขอร้อง ๑.ต้องเป็นผู้มีหิริโอตตัปปะ คือ ไม่ได้ผลเป็นที่น่าพอใจเพราะว่าไม่คุ้น ให้ท่านเข้าร่ม เพราะเห็นว่าท่านร้อน มีความเกรงกลัวต่อบาปที่จะเกิดขึ้นหรือ กับสถานที่ ไม่คุ้นกับสภาพอากาศ มีความละอายแก่ใจตนเองว่าบาปจะ จึงทูลขออนุญาตจากพระพุทธองค์กลับ เกิดขึ้น ตัวอย่างเช่นพระบรมโพธิสัตว์ บ้านเดิมเพื่อบำเพ็ญสมณธรรม พระ สมัยเสวยพระชาติเป็นเตมีย์ใบ้ ครั้ง พุทธองค์ได้ตรัสถามว่า เมื่อท่านไปไม่ หนึ่งเมื่ออายุได้ประมาณ ๖-๗ ขวบได้ กลัวเขาด่าหรือ ท่านตอบว่าก็ดีกว่า เห็นพระบิดาตัดสินให้ประหารชีวิตนัก ทุบตีพระเจ้าข้า ถ้าหากเขาทุบตีล่ะ ก็ โทษ ก็เกิดความสลดใจแล้วระลึกชาติ ดีกว่าเขาขว้างปาด้วยก้อนดินพระเจ้า ได้ว่า ตนเองนั้นก็เคยเกิดเป็นกษัตริย์ ข้า ถ้าหากเขาขว้างปาด้วยก้อนดินล่ะ แล้วเคยตัดสินให้ตัดหัวนักโทษมาแล้ว ท่านก็ตอบว่าที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็เพราะกลัว ความร้อนนั่นเอง เพราะท่านพิจารณา เห็นว่าอเวจีมหานรกนั้นร้อนกว่านี้นัก จนในที่สุดท่านก็บรรลุธรรมเป็นพระอร หันต์ เพราะท่านอดทนต่อสภาพดิน ฟ้าอากาศ การทำสมาธิของท่านจึง ประสพผลสําเร็จ ในที่สุดเราก็เห็นแล้วว่าอานุภาพ ก็ดีกว่าเขาทำร้ายด้วยไม้ตะพดพระ ของความเป็นผู้มีขันตินั้นมากขนาดไหน พอตนเองสิ้นชีพไปต้องตกนรกอยู่นาน เจ้าข้า ถ้าหากเขาทำร้ายด้วยไม้ตะพด มากจนทำให้ความปรารถนาอันสูงสุด จึงคิดว่าต่อไปเราก็ต้องครองราชย์ต่อ ล่ะ ก็ดีกว่าเขาทำร้ายด้วยศาสตราวุธ ของทุกคนที่วางไว้สำเร็จได้อย่างน่า พระเจ้าข้า ถ้าเขาทำร้ายด้วยศาสตรา อัศจรรย์ จากพระบิดา เราก็ต้องทำอย่างนี้ แล้ว เราก็ต้องตกนรกเสวยผลกรรมอีก ต่อ วุธล่ะ มาพระบรมโพธิสัตว์ก็ทำเหมือนคน บางคนคิดจะตายยังเที่ยวแสวง พิการง่อยเปลี้ยขยับตัวไม่ได้ ถึงแม้ หาศาสตราวุธมาเพื่อทำร้ายตัวเอง กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๙ ด