ประสบการณ์การปฏิบัติธรรม : หน้า 77/128

สวัสดีค่ะ น้องแดงที่คิดถึง วันที่ร่ำลากันก่อนพี่กลับเมืองไทย พี่รับ ปากน้องแดงว่าจะจดหมายมาคุยด้วย ขณะนี้พี่อยู่ ในระหว่างการพักฟื้น ก็แข็งแรงมากแล้ว พี่มีอะไร จะเล่าให้น้องแดงฟังมากมาย อีกประการจิมมี่เล่า ให้ฟังตอนที่โทรฯ มาหาพี่ บอกว่าพี่ๆ และคุณป้า หลายคนที่มาวัด ถามถึงข่าวคราวของพี่เสมอ พี่ก็ เทียบว่าขณะนั้นๆ ที่มีความสุขสดชื่นยังไง และ ทุกข์ก่อนหน้านั้นเป็นยังไง พอเปรียบเทียบได้พี่ก็ รู้สึกว่าพี่ชนะ ใจพี่เข้มแข็งมาก พี่เริ่มยอมรับ ชะตากรรมทุกประเภทที่จะตามมา ตอนแรกสุดพี่ กลัว ๒ สิ่งคือ ๑.กลัวความตาย ๒.กลัวว่าจะต้อง จากใครต่อใครไป โดยเฉพาะจากลูกที่อายุไม่ถึง ขวบ กลัวจนจิตสับสนแทบจะทำใจไม่ได้ แต่พี่ยอม ๒ คิดถึงด้วยค่ะถ้าน้องแดงจะอนุญาตแบ่งให้อ่านด้วย รับว่า เมื่อทำสมาธิมากยิ่งขึ้นๆ จนจิตตรึกอยู่ภาย 6 ก็จะขอบคุณนะคะ เพราะเป็นการดีที่ได้ส่งข่าวถึง คนอื่นๆ ไปด้วย ในจ.ม.ฉบับนี้ พี่ตั้งใจว่าจะเล่า ประสบการณ์ในการปฏิบัติธรรมให้ฟังว่า พี่ได้พบ เห็นอะไรบ้าง ถึงจะอยู่เพียงขั้นพื้นฐานก็ตาม แต่ พี่คิดว่าเป็นการดีในการแลกเปลี่ยนประสบการณ์ คืนวันที่ ๒๖ พ.ค. ที่พี่เข้าไปที่วัดพระธรรม เพื่อกราบนมัสการลาและขอพรจากพระ ธรรมกายที่ในโบสถ์ หลวงพ่อสดและหลวงพี่ทุกรูป กาย หลายครั้งที่พี่ เห็นท่านเปลี่ยน ในระดับลึก มีพระยึดเหนี่ยวในใจ อาการกลัว เหล่านั้นหายไปเลย พี่ตั้งจิตอธิษฐานต่อพระธรรม กาย ขอให้พี่มีชีวิตรอดปลอดภัยจากโรคร้ายนี้ ขอให้พี่มีโอกาสได้สร้างบุญบารมีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป เป็นองค์แก้วใส ขอให้พี่มีโอกาสทำงานพระศาสนาให้มากกว่านี้ อย่า ได้ และพระ ได้ตัดรอนในเวลาอันสั้นเลย อาการป่วยในร่างกายของพี่ยังไม่เคยมี ปรากฏให้รู้สึกเลย ไม่ว่าจะเป็นทางใดที่จะบ่งบอก พักตร์ยิ้มได้ ตอนนั้นพี่มี ความสุขใจ จริง ๆ ความ จากวินาทีนั้นใจพี่ก็จรดและตรึกอยู่ที่ศูนย์กลางกาย ถึงความเจ็บปวด จนพี่กลับมาถึงเมืองไทย คน ที่มารับตั้งท่าจะร้องไห้ ก็เลิกร้องไห้เลย เพราะท่า ทางของพี่ไม่ได้บอกว่าเป็นคนป่วย พี่น้ำตาซึมนิดๆ เมื่อพบญาติๆ ในครั้งนี้ ด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้ ทุกข์ทรมานใจ ตลอดเวลา จนกระทั่งขึ้นเครื่องบิน คืนนั้นทุกหน แห่งที่เครื่องบินผ่าน พี่ตั้งจิตแผ่เมตตาตลอดทาง ให้กับทุกชีวิตบนพื้นโลก ทุกชีวิตบนเครื่องบิน ปกติ พี่เป็นคนที่กลัวและตกใจเวลาเครื่องตกหลุมอากาศ กลับมาถึงบ้าน รู้สึกเหนื่อยมากที่ต้องคอยไล่จับ ของพี่ที่เคยมี แต่การเดินทางครั้งนี้ ใจพี่กลับชุ่มชื่นและเบิกบาน มาตลอด ไม่ได้มีความวิตกกังวลใด ๆ แทรกเข้ามา ในใจเลย พี่ทำสมาธิมาตลอดการเดินทาง บริกรรม นิมิตของพี่ในครั้งนี้คือ พระผงองค์ที่ด้านหนึ่งเป็น รูปหลวงพ่อสด และอีกด้านเป็นพระธรรมกาย ที่ใส่ กระเป๋าและกลัดติดเสื้อมาด้วย หลายครั้งที่ ยครั้งที่พี่เห็น ท่านเปลี่ยนเป็นองค์แก้วใสได้ และพระพักตร์ยิ้มได้ ตอนนั้นพี่มีความสุขใจจริงๆ ลูกภัทรร้องหาพ่อ ใน ช่วงแรกๆ ของการเดินทาง พี่ก็แบ่งใจอธิษฐานให้ ลูกมีความสุขสงบใจเหมือนพี่ด้วยลูกก็หลับเป็นพักๆ ลูกภัทร ปกติจิมมี่จะรับหน้าที่นี้ เราอยู่กัน ๓ คน ตอนที่ทราบว่า ไม่ค่อยได้แยกไปไหน เป็นครั้งแรกที่พี่เดินทางไกล มีเชื้อมะเร็งใน 5 ตามลำพัง กับลูกที่กำลังซนมากและไร้เดียงสา ตั้งแต่เครื่องบินพักที่ไต้หวัน ๒ ชั่วโมง ลูกภัทรได้ ร่างกาย หาย หลับนอนมาก จนเอาเรี่ยวแรงจากไหนไม่รู้ วิ่งหนี เป็นปลิดทิ้ง พี่ที่สนามบิน ตรงที่พักผู้โดยสาร มุดตามใต้เก้าอี้ ในตอนนั้น พอพี่เดินตามให้กลับมา เขาก็หัวเราะร่า และยิ่ง หนีไปไกล พี่ยังเปลี่ยนผ้าอ้อมลูกไม่เสร็จ ลูกก็วิ่ง หนีไปเสียแล้ว ล่อนจ้อนไม่ใส่เสื้อผ้าเลย เหลือแต่ รองเท้าที่เขาสวมอยู่ พี่จับกล้องได้ จึงบันทึกเก็บ ภาพไว้ เอาไว้ป้องกันตอนโต อีกอย่างพี่กลัว ความทุกข์ทรมานใจของพี่ที่เคยมี ตอนที่ สัมภาระหายด้วย คือต้องระวัง ๒ ทาง ทั้งของทั้ง ทราบว่ามีเชื้อมะเร็งในร่างกาย หายเป็นปลิดทิ้งใน ลูก คนที่เขาเห็น เขาก็ขำกันใหญ่เลย เมื่อถึงดอน ตอนนั้น ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าความรู้สึกเช่นนั้น เมือง น้ำตาพี่ยิ่งซึมด้วยความปีติ เพราะญาติๆ หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตรวจสอบและตรองใจเปรียบ มากันหลายคนผลัดกันดูแลลูกภัทร ไป กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๗ ๒๕