การทำสมาธิและการมองเห็นภายใน : หน้า 79/128

คุณอุไรวรรณ บุณย์ ขณะดูแลเด็กไทยในอเมริกา เห็นเหล่ากัลยาณมิตรที่สนิทคุ้นเคยกัน พี่จำได้ อย่างแม่นยำคือ พี่วรวุฒิ พี่นีระนุช คุณจ๋า พี่เต และอีกหลายคนในวัด รวมถึงหลวงพี่ทุกรูป อยู่ใน ท่านั่งสมาธิหลับตา เป็นภาพวนอยู่รอบตัวพี่เหมือน พี่อยู่ตรงกลาง ภาพเหล่านั้นเคลื่อนอยู่รอบๆ ตัวพี่ อย่างรวดเร็ว แต่นุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก หลั่ง ไหลมาอย่างไม่ขาดสาย พรั่งพรูเหมือนส่งกระแส บุญมาให้มากมาย อย่างไม่มีขอบเขตจำกัด จนพี่ จำไม่หมดว่ามีใครบ้าง พี่นึกอ๋อในใจ... ที่ว่า ที่ อเมริกาตรงกับวันงานวิสาขบูชาพอดี ที่วัดพุทธ เขาเตือนสติพี่ว่า ไม่ต้องกลัวความตาย พี่บอกว่า ไม่กลัวแล้ว เข้ามาทางธรรมนี้ดีนะ ดีตรงที่ว่า เมื่อ เราตาย เรามั่นใจว่า เราจะได้ไปแต่ในทางที่ดีๆ เมื่อก่อนยังไม่มีความรู้ เมื่อนึกถึงความตาย จะมี แต่ความเคว้งคว้างไม่รู้จุดหมาย เขาบอกว่า แค่นี้ เขาก็เบาใจแล้วที่พี่สามารถอยู่ดูและคิดแบบนี้ได้ เขาไม่ต้องห่วงมากแล้ว แถมเขายังให้กำลังใจพี่ว่า ตั้งจิตไปให้สูงๆ นะ สูงกระทั่งถึงนิพพาน คนเรา นี่แหละทำได้ เพราะคนเรามีโอกาสมากที่สุด พี่ เล่าให้เขาฟังว่า พี่เชื่อมั่นในวิชชาธรรมกาย พี่มีครู, บาอาจารย์ที่พี่ยึดมั่นแล้ว เขายินดีและอนุโมทนา เมย์วูดของเราคงกำลังมีงานบุญใหญ่อยู่ พี่ก็ทำใจ บุญกับพี่ด้วยความจริงใจ ที่เราคุยกันถึงความตาย ในขณะนั้นเป็นเพราะเราต่างไม่แน่ใจว่า ในร่างกาย ของพี่มีโอกาสอยู่ได้นานขนาดไหนกับโรคร้ายนี้ ก็ เลยพูดและคุยทําความเข้าใจกัน เฉยๆ ไปเรื่อย ๆ ต่อมาพี่เห็นหลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว คุณยายอาจารย์ คุณยายท่าน ดวงแก้วส่งให้พี่ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มสดชื่น บอกให้พี่ มองเข้ากลาง เข้ากลางๆ พี่ก็เลยมองเข้ากลาง เป็นทางขาวสว่าง เหมือนปล่อง หรือหลอดท่อสี เมื่อลูกหลับ พี่ใช้เวลาตลอดคืนที่ยาวนาน ดวงแก้ว พอมองเข้าไปก็มีดวงใหม่ผุดเป็นดวงใหม่ นั่งสมาธิได้อย่างเต็มที่ จิตเป็นสมาธิได้อย่างรวด อีก ผุดขึ้นมารวดเร็วมาก ผุดอย่างไม่ขาดสาย จน เร็วมาก ดำดิ่งและลึก จนเหลือแต่ใจที่สัมผัสได้ แต่ไม่รู้สึกที่ร่างกาย ใจพี่จรดศูนย์กลางกายยิ่งลึก ยิ่งแผ่ขยายเป็นบริเวณกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต มีแต่ความสงบ สุขใจ สดชื่น พี่ทำใจนิ่งๆ ไม่ยินดี ยินร้าย ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ตั้งใจไว้แค่นั้น และ ทำใจสบายๆ เป็นอิสระที่สุด สิ่งที่พี่เห็นข้างในคือ ขาวสว่างมีความลึกเข้าไปมากๆ และเกิดเป็นดวง ใสสว่างดวงใหม่อยู่เรื่อยๆ บางครั้งพี่เห็นเหมือน กับตัวเอง เป็นภาพที่มีบุคลิกดี ท่าทางมั่นคง สุขุม หน้าตาผ่องใส เห็นจากด้านบนศีรษะลงไป ถึงจะ ไม่ค่อยชัดนัก มาจนบัดนี้ พี่ก็นึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่ “ถ้าใจคิดว่าไม่มี โรคร้ายอะไรใน ตัว ก็จะไม่มี อะไรเกิดขึ้นๆ ท่านย้ำหลาย ครั้ง พีรู้สึก สดชื่น ปีติใจ รู้สึกว่าปลอดภัย และมั่นใจมาก ยิงปืน กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๗ ๗๗