การอธิษฐานและการนั่งสมาธิ : หน้า 31/128

เจนนี่นั่งสมาธิโดยมีคุณแม่ของเขาอยู่ในกลางท้องที่ศูนย์กลางกายของเขา พอ แม่ออกจากสมาธิ ความที่แม่ปลื้มใจแทนคุณปิด ที่เจนนี่เขานึกถึงคุณแม่ อธิษฐานให้คุณปิดได้ธรรมะเร็วๆ แม่เลยบอกคุณยึดว่า “เจนนี่เขาอธิษฐาน ให้คุณนะ น่ารักจังเลย” คุณปิดเธอก็รีบไปถามเจนนี่ทันทีว่า “เจนนี่อธิษฐาน ให้แม่หรือ?” เจนนี่ก็พยักหน้ารับว่า “ใช่ค่ะ” คุณปิดตั้งใจนั่งมาก แต่ สงสัยว่าความที่อยากได้เร็วๆ คุณยึดบ่นกับแม่ว่า “ไม่เห็นอะไรซักที คุณนั่ง อย่างไร บอกปัดหน่อย” แม่ก็ได้แต่ปลอบว่า “ให้ทำใจสบายๆ อย่าไปตั้งใจ หรืออยากได้ธรรมะเร็วๆ นึกสบายๆ อะไรก็ได้ ดวงแก้วหรือองค์พระก็ได้ แล้วมองไปเรื่อยๆ ถ้านึกอะไรไม่ออก ให้เอาใจไว้ตรงกลางท้องเลย มอง ไปเฉยๆ เห็นก็ช่าง ไม่เห็นอะไรก็ช่าง มองไปเรื่อยๆ ใจเย็นๆ” ลูกคงสงสัยนะว่างานการทางโลกนี่เราต้องมีความตั้งใจที่จะทำ ความ อยากที่จะได้ ซึ่งเป็นแรงผลักดันให้ได้ หรือทำได้สำเร็จสมความตั้งใจ แต่ ตรงกันข้ามกับในทางธรรม การตั้งความหวังหรือความอยากที่จะได้ธรรมะ เร็วๆ กลับยิ่งทำให้ได้ยาก เห็นไหมว่าทางธรรมสวนทางกันกับทางโลก จากการที่แม่สังเกตตัวเอง เวลาเราอยากเห็นธรรมะเร็ว ๆ หรือเข้ากลางเร็วๆ องค์พระที่เห็นจะขึ้นมาช้าๆ แถมยังไม่ชัดด้วย จะสลัวๆ ขึ้นมาอย่างอืดๆ ใจมันจะดื้อ ๆ หนัก ๆ ยิ่งใช้กำลังดันเข้ากลางละก็ ปวดหัวหนีบเลย จะพาล ไม่อยากนั่งต่อเลย ครั้นแม่ปล่อยใจสบายเกินไป ก็หลับไปเลย มันอยู่ที่ แม่ว่าต้องหัดหาจุดพอดี ให้ตัวเราเอง ตัวใคร ตัวมัน คือแม่คิดว่า อารมณ์พอดีของแต่ละคน ไม่เหมือนกัน สําหรับ แม่แล้วจับจูดพอดี ได้ ตอนทําใจ แต่ไม่เฉื่อย” “เฉย ๆ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๓๗ ๒๙