วิกฤตการณ์พระพุทธศาสนาและการปฏิบัติธรรม : หน้า 54/134

๑๕.๐๐ น. วันอาทิตย์ที่ ๕ กันยายน พ.ศ. ๒๕๔๒ เหตุการณ์ประวัติศาสตร์โลกได้เกิดขึ้นที่ประเทศไทย และชาวโลกหลายพันล้านคนยังไม่รู้ตัว ดวงอาทิตย์ยามบ่ายที่เคยสาดส่องผืนดินให้ร้อนระอุ ถูกบดบังด้วยเค้าเมฆฝนเสียสนิท ผืนฟ้าส่งเสียง คำรามดังอยู่ที่ไกลๆ จากวัดพระธรรมกาย ภายใต้หลังคาสภาธรรมกายสากลที่ครอบคลุมพื้นที่ ๒๔๐,๐๐๐ ตารางเมตร เนืองแน่นไปด้วยชาวพุทธที่ ศรัทธาเลื่อมใสในการปฏิบัติธรรมตามแนวของหลวงพ่อสด วัดปากน้ำ ภาษีเจริญทุกคนนั่งสมาธิอย่างสงบนิ่งเคร่งครัด ไม่สะทกสะท้านหวั่นไหวต่อวิถีชีวิตที่ยังจะต้องเผชิญหน้ากับภาวะวิกฤตที่ถูกริดรอนสิทธิเสรีภาพการนับถือ พระพุทธศาสนาจากสื่อมวลชนและบุคคลอีกหลายกลุ่ม ที่รุมเร้าเข้ามาถล่มราวกับพายุบ้าทะเลคลั่ง ๑๒ เดือน ที่ชาวพุทธผู้แสวงหาทางพ้นทุกข์นับเรือนแสน ได้พิสูจน์ตัวเองให้ประชาชนกว่า 50 ล้านคนใน สังคมไทยเห็นชัดแล้วว่า ไม่ว่าวิกฤตการณ์ที่โหมกระหน่ำโจมตีวัดพระธรรมกาย จะด้วยความเข้าใจผิดพลาด การ สร้างกระแสข่าวบิดเบือน การดูหมิ่น การกลั่นแกล้ง กล่าวหา พิพากษาโทษทัณฑ์ เพื่อโค่นล้มวัดพระธรรมกาย อย่างรุนแรงและหนักหนาสาหัสแค่ไหน สาธุชนวัดพระธรรมกายก็ยังคงมุ่งมั่นตั้งใจปฏิบัติธรรมด้วยจิตใจอันดี รู้จักแผ่เมตตาให้อภัย ดำเนินชีวิตด้วยความสงบ และเคารพกฎหมายรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยอย่าง เคร่งครัดตลอดมา ไม่มีชาววัดพระธรรมกายคนไหนออกมาเคลื่อนไหวโดยใช้วิธีต่อต้านและโต้ตอบด้วยความรุนแรง เพราะสำนึกและรู้ดีว่านั่นไม่ใช่วิธีการอันสันติและถูกต้องของชาวพุทธผู้รักพระพุทธศาสนา เพราะฉะนั้น จึงมีสิ่งที่ประชาชนในสังคมไทยต้องใช้วิจารณญาณอย่างหนักว่า อะไรกำลังเกิดขึ้นในสังคมไทย เมื่อคนทำความดี ชอบเข้าวัดปฏิบัติธรรม ถูกกล่าวหาว่าเป็นคนผิด คนบาป คนงมงาย นี่คือ วิกฤตการณ์พระพุทธศาสนา “สิ่งที่ผิดกลายเป็นถูก สิ่งที่ถูกกลายเป็นผิด ชาวพุทธกำลังถูกรังแก แดดร้อนระอุ ดินแตกระแหง สายน้ำเปรี้ยว จุดเริ่มต้นของวัดพระธรรมกาย ชาวพุทธนับเรือนแสนที่มาประชุมในวันนี้ ทุกคนรู้อยู่เต็มหัวใจว่า พื้นที่ที่พวกเขาอาศัยนั่งปฏิบัติธรรมอยู่ ณ วัดพระธรรมกายขณะนี้นั้น แต่เดิมเป็นเพียงท้องนาที่แตกระแหง เต็มไปด้วยก้อนดินแข็ง แสงอาทิตย์แผดเผาจน ร้อนระอุตลอดวัน ทั้งดินและน้ำเปรี้ยวจัดจนแสบลิ้นแสบจมูก ทุกคนรู้อยู่เต็มหัวใจว่า สามสิบกว่าปีที่แล้ว ที่นี่ ไม่มีโบสถ์ ไม่มีพระประธาน ไม่มีกุฏิพระ ไม่มีศาลาปฏิบัติธรรม ไม่มีร่มไม้ ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปา ไม่มีแม้แต่อนาคตอันรุ่งโรจน์ แต่สิ่งเดียวที่พลิกผืนดินนี้ให้มีชีวิตขึ้นมาได้ คือ ความฝันในวันที่จะเห็นพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองไปทั่ว โลกของคนเพียงไม่กี่คน ผู้มาวัดพระธรรมกายในยุคแรกรู้ดีว่า กิจกรรมทางพระพุทธศาสนาครั้งแรกของวัดพระธรรมกาย เริ่มต้นภาย ใต้ร่มเงาของเต็นท์เล็กๆ หลังหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่กลางทุ่งโล่ง ในวินาทีนั้น ทุกคนต่างก็ไม่มีใครรู้ว่า อนาคตของวัด พระธรรมกายจะเป็นเช่นไร แต่แล้ววัดเล็กๆ ที่อยู่ห่างไกลจากความเจริญของสังคม ไม่มีใครในประเทศไทยรู้จักมากนัก ก็ค่อยๆ โตวัน โตคืน สาธุชนที่มาศึกษาธรรมะและปฏิบัติธรรมที่วัดพระธรรมกาย เพิ่มจำนวนมากขึ้นจากสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นพัน จากพันเป็นหมื่น และจากหมื่นเป็นแสน วัดพระธรรมกายถูกบังคับให้ต้องมีการจัดการที่เป็นระบบเพื่ออำนวย ความสะดวกสาธุชนทุกคนที่มาปฏิบัติธรรม ทั้งนี้เพื่อให้สาธุชนทุกคนได้พบกับความสุขภายในจากการนั่งสมาธิ ๕๒ | กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๔๒)