การเตรียมตัวเผชิญความตาย : หน้า 82/134

เมื่อคิดพิจารณาให้ดีจะเห็นได้ว่าชีวิตหรืออายุของคน เรานี้มีน้อย อยู่ได้ไม่นานนัก ไม่ถึงร้อยปีก็จะต้องตายกันหมด ที่เกินกว่าร้อยปีก็นับตัวได้ ที่อายุของคนเรามีน้อยนี้ ก็ เพราะอันตรายที่จะทำให้อายุสิ้นสุดลงมีมากมาย เช่นโรค ภัยไข้เจ็บ การไม่ดูแลสุขภาพให้ดี ความประมาท อบายมุข และอุบัติเหตุต่างๆรวมไปถึงกรรมที่เจ้าของชีวิตเคยทำไว้ด้วย เหตุเหล่านี้ล้วนเป็นตัวบั่นทอนอายุให้สั้นลงทั้งสิ้น ดังนั้น ท่านจึงสอนให้คนเรามีสติ อย่าประมาท ต้องระวังอันตราย เหล่านี้ให้ดี คืออย่าไปสร้างหรืออย่าไปทำให้มันเกิดขึ้นได้เป็นดี เพราะถ้าไม่ระวัง ความตายก็จะมาถึงเร็วกว่ากำหนด ดังที่ เห็นๆ กันอยู่ เช่น อายุยังไม่มากแต่ก็ตายเพราะถูกโรค เบียดเบียน หรือตายเพราะอุบัติเหตุ ตายเพราะประมาท เป็นต้น เมื่อเอ่ยถึงเรื่องตายแล้ว คนส่วนใหญ่มักจะไม่อยาก ได้ยิน เพราะความกลัวตาย แต่สำหรับคนที่ไม่ประมาท หรือคนที่เข้าใจเรื่องของชีวิตดีย่อมจะไม่กลัวตาย ด้วยมอง เห็นว่าเมื่อชีวิตนี้เกิดได้ ชีวิตนี้ก็ต้องแก่ ต้องเจ็บ และต้อง ตายได้ โดยเฉพาะความตายต้องมีแน่นอนแก่ทุกชีวิต เพราะความตายเป็นจุดสุดท้ายของชีวิต ชีวิตมีความตาย เป็นที่สุด หากจะกล่าวว่าชีวิตคือการเดินทางไปสู่ความตาย ก็ไม่ผิด เกิดมาเท่าไรก็ต้องตายเท่านั้น ไม่ขาดและไม่เกิน ไปกว่านี้ และทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในวัยใด ไม่ว่าจะเป็นคนโง่ หรือฉลาด ไม่ว่าจะเป็นคนมั่งมีหรือยากจน ล้วนจะต้องไปสู่ อำนาจของความตายทั้งสิ้น คนเราแม้จะแตกต่างกันทาง ด้านฐานะ ความรู้ คุณธรรม หรือยศศักดิ์ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มี เท่าเทียมกันและได้รับเหมือนกัน คือความตายนี่เอง ความตายนี้ทำให้คนเราเสมอภาคกัน ผู้ที่เข้าใจเรื่องนี้ดีย่อมจะไม่ประมาท มีสตินึกถึง ความตายที่จะมาถึงตัวเองอยู่เสมอ พร้อมกันนั้นก็เร่งทำสิ่ง ที่เป็นความดีงามไว้ สะสมความดีงามไว้เรื่อยๆ เพราะไม่รู้ ว่าตัวเองจะต้องตายเมื่อไร เตรียมตัวไว้ก่อนเป็นดี ตายแล้ว จะได้ไม่ไปมือเปล่า ตรงกันข้ามกับคนที่ประมาท จะกลัวตาย ไม่อยากฟังไม่อยากพูดถึงเรื่องตาย คนเช่นนี้จึงหวาดผวา สะดุ้งตกใจเสมอเมื่อพูดถึงความตาย หรือเมื่อมีใครมาทัก ว่าจะต้องตาย ก็เดือดร้อนดิ้นรน หาทางแก้หาทางกันให้ตัว หลุดพ้นจากความตายวุ่นวายไปหมด การบนบานศาลกล่าว การเซ่นสรวงบูชา การสะเดาะเคราะห์ การสืบชะตา เป็นต้น ก็เกิดขึ้นเพราะเหตุแห่งความกลัวตายของคนทั้งสิ้น ไหนๆ ก็จะต้องตายแน่นอนแล้ว จะมัวประมาทมัวเมา ปล่อยชีวิตให้สนุกสนาน เอาแต่กินเอาแต่เที่ยว เอาแต่เล่น อยู่ไย ไฉนจึงไม่รีบแสวงหาสิ่งที่จะติดตามตนไปได้ และ เป็นที่พึ่งแก่ตนได้ หลังจากที่ตัวเองตายไปแล้วกันเล่า หากจะกล่าวว่าชีวิตคือการเดินทางไปสู่ความตายก็ไม่ผิด เกิดมาเท่าไรก็ต้องตายเท่านั้น ไม่ขาดและไม่เกินไปกว่านี้ และทุกคนไม่ว่าจะอยู่ในวัยใด ไม่ว่าจะเป็นคนโง่หรือฉลาด ไม่ ว่าจะเป็นคนมั่งมีหรือยากจน ล้วนจะต้องไปสู่อำนาจของความตายทั้งสิ้น คนเราแม้จะ แตกต่างกันทางด้านฐานะ ความรู้ คุณธรรม หรือยศศักดิ์ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มีเท่าเทียมกัน และได้รับเหมือนกัน คือความตายนี่เอง ความตาย ทำให้คนเราเสมอภาคกัน ๘๐ กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๕๒)