การมองเห็นความจริงของชีวิต : หน้า 106/134

เพลิดเพลินไปกับมัน แล้วก็นึกต่อไปได้ว่า จะต้องพิจารณา ให้เห็นสภาพตามความเป็นจริงของโลกและชีวิต ตัวลูกเอง จะสลดใจเวลานึกถึงความแก่ ยิ่งเห็นรูปคนในวัยหนุ่มสาว กับวัยแก่แล้ว รู้สึกว่าแตกต่างมากเหลือเกิน ลูกเคยได้ยิน คำพูดที่ว่าโลกนี้เป็นโลกของคนหนุ่มสาว ฟังแล้วก็เข้าใจว่า ช่วงเวลาที่เราอยู่ในวัยรุ่น คนวัยอื่นก็เหมือนตัวประกอบ เราก็เพลิดเพลินอยู่ในวัยนั้น ไม่ค่อยได้นึกถึงว่า อีกไม่นาน เราก็ต้องแก่และตายเช่นกัน มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ใน ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา ลูกจำได้ว่า เมื่อก่อนยังเคยแอบเบื่อเวลาแม่เปิด เพลงของ Carpenter หรือ The Beatles รู้สึกว่าโบราณ เสียนี่กระไร ไม่เหมือนยุคของเรา หรือเคยเปิดทีวีเจอหนังเก่า ออเดรย์ เฮปเบิร์น เป็นนางเอก ลูกก็จะเปลี่ยนช่อง ไม่ใช่ เพราะความรู้สึกว่าเก่าอย่างเดียวหรอกนะคะ แต่ลึกๆ แล้ว เป็นเพราะความรู้สึกสลดใจมากระทบ ว่าคนสวยขนาดนี้ ตอนนี้คงไม่สวยและคงตายแล้ว ยุคสมัยของเขาผ่านไปแล้ว อีกไม่นานยุคสมัยเราก็ต้องผ่านไปเช่นกัน เวลาลูกสลดใจก็ จะรู้สึกด้วยว่า ความสนุกสนานเพลิดเพลินไม่มีความหมาย อะไรแล้ว ควรจะแสวงหาที่พึ่งคือ ธรรมะดีกว่า แต่ก็ไม่ บ่อยนักที่จะรู้สึกเช่นนี้ เมื่อไม่นานมานี้ ลูกอ่านหนังสือเรื่อง Wind Swans หนาทีเดียวค่ะ ค่อยๆ อ่านไปเรื่อยๆ เป็นเรื่องราวชีวิตของ คนรุ่นยาย รุ่นลูก และรุ่นหลานของคนจีน มีอยู่ตอนหนึ่งที่ ทำให้ลูกเห็นว่า ชีวิตนั้นสั้น (แม้ว่าลูกจะต้องอ่านเป็นร้อยๆ หน้า) คือ ตอนที่ยายของผู้เขียนตาย ทำให้ผู้เขียนนึกถึง ยายตั้งแต่ยังเด็ก ยายเป็นลูกของตำรวจในเมืองเล็กๆ ที่มี ความทะเยอทะยาน เป็นภรรยาของ warlord (ในยุคก่อน ที่เจียงไคเชค จะรวมอำนาจได้) เป็นแม่ยายของเจ้าหน้าที่ ระดับสูง มีลูกสาวหนึ่งคน และยายมีความสุขน้อยมาก ช่วงเวลาที่มีความสุขก็คือ ช่วงเลี้ยงหลาน แต่ก็ต้องเป็น กังวลเพราะหลานด้วย แล้วก็ตาย แต่เป็นคนมีความอดทน จริงๆ นะคะ และเป็นคนเก่งด้วย น่าเสียดายที่ไม่ได้ใช้ ความสามารถเท่าไหร่ เพราะในยุคสมัยที่ยายเป็นสาว เป็น ยุคที่ผู้หญิงไม่มีสิทธิทำอะไรสักเท่าไหร่ ตอนที่ยายแต่งงาน ใหม่ๆ อยู่แต่ในบ้าน ไม่มีคนให้พูดด้วย และไม่ต้องทำอะไร ก็รู้สึกทรมาน จึงกลับไปหาพ่อที่บ้าน และเล่าความทุกข์ให้ ฟัง พ่อก็ยกสุภาษิตของจีนขึ้นมาพูดกับยายว่า “If you are married to a chicken, obey the chicken; if you are married to a dog, obey the dog." ลูกอ่านแล้วก็อึ้งไป เสียดายที่คนๆ หนึ่งเกิดมา แล้วไม่มีสิทธิที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง และไม่มีโอกาส แม้แต่จะคิดแสวงหาความสุขที่แท้จริง ลูกรู้สึกว่า ตัวเอง โชคดีที่เกิดในประเทศไทย ซึ่งเป็นประเทศที่พระพุทธ ศาสนาเจริญรุ่งเรือง ได้นั่งสมาธิ และได้ทำบุญอีกหลายอย่าง แล้วยังมีเวลามากพอที่จะได้ทบทวนตัวเอง และมองเห็น ความงามในสิ่งต่างๆ อยู่ ถ้าหากคุณแม่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ ก็คงจะเข้าใจว่า ทำไมลูกถึงรู้สึกอย่างนี้ คือไม่ใช่ว่าอ่านแล้วจะรู้สึกเลวร้าย ทั้งเรื่อง มันก็มีตอนที่ดีบ้าง ทุกข์ยากบ้าง เหมือนกับผู้ เขียนเขียนด้วยความรู้สึกที่ปกติ แต่ความจริงมันก็สะท้อน อยู่ในถ้อยคำนั้น เราไม่ได้สะเทือนใจเหมือนเวลาดูหนัง มัน ก็เฉยๆ แต่พร้อมกันนั้นก็ค่อยๆ ซึมซาบความเข้าใจเกี่ยว กับค่านิยมของสังคมของเขาด้วย ตอนแรกๆ ลูกอ่านแล้วคิดว่า อะไรเนี่ย มีอย่างนี้ด้วย ตอนหลังอ่านก็เฉยๆ อาจจะเป็น เพราะระบบในประเทศเขาไม่เหมือนเรา ตอนแรกจึงแปลก ใจหน่อยๆ ค่ะ ลูกคิดว่า การที่เรายังมองเห็นความดี ความงาม ในสิ่งรอบตัวนั้นเป็นสิ่งที่ดี แสดงให้เห็นว่า เรามีความคิดที่ดี และยังมีความหวังในทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัว ถ้าหากว่า ใจเรามืดบอดมองอะไรออกมาก็จะเห็นแต่ความไม่ดี แล้ว ลูกอ่านแล้วก็อึ้งไป เสียดายที่คนๆ หนึ่งเกิดมา แล้วไม่มีสิทธิที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง และไม่มีโอกาสแม้แต่จะคิดแสวงหาความสุขที่แท้จริง ลูกรู้สึกว่า ตัวเองโชคดีที่เกิดใน ประเทศไทย ซึ่งเป็นประเทศที่พระพุทธศาสนาเจริญรุ่งเรือง ได้นั่งสมาธิ และได้ทำบุญอีก หลายอย่าง แล้วยังมีเวลามากพอที่จะได้ทบทวนตัวเอง และมองเห็นความงามในสิ่งต่างๆ อยู่ ๑๐๔ | กัลยาณมิตร ตุลาคม ๒๕๕๒