การรักษาชีวิตและความเชื่อในพระพุทธเจ้า : หน้า 17/113

ของการรักษาแล้วละก็ มนุษย์เลิกแก่ เลิกเจ็บ เลิกตายทีเดียว นี่กำลัง พยายามทำไป ทำไปในทางนี้ไม่ใช่ ทำไปในทางอื่น พระพุทธเจ้าท่าน ไปรักษาอยู่ต้นธาตุ ท่านรักษาอยู่ เป็นอยู่ เราเป็นอยู่นี้ ถ้าท่านหยุด แก๊กเดียวเท่านั้นมนุษย์ดับทีเดียว หรือไม่ฉะนั้นมารมาตัดระหว่างกาย เสียไม่ให้ติดต่อกันเสียเท่านั้นละ ก็ ตายทันที ขาดผู้รักษาเสียแล้ว เพราะฉะนั้น ที่เรานับถือนั่น ไหว้ กราบท่านนะ จะไหว้กราบทำไม ก็ ท่านรักษาชีวิตของเราอยู่ไม่ใช่หรือ ไม่ไหว้อย่างไร ท่านปล่อยเสีย มันก็ ตายเท่านั้น ก็ท่านมีคุณต่อเราอย่างนี้ ล้ำเลิศประเสริฐอย่างนี้ คนอื่นไม่ใช่ เช่นนั้นเราจะมั่งมีอย่างหนึ่งอย่างใด ท่านส่งสมบัติมาให้ ยากจนอย่าง หนึ่งอย่างใด ท่านส่งสมบัติมาไม่ทัน มารเข้าไปขวางเสีย เมื่อรู้จักหลัก เช่นนี้ละก็เราจึงได้ไหว้ พระตถา คตเจ้าท่าน เราจึงได้เชื่อพระตถา คตเจ้านัก ชีวิตของเรา ถ้าเอาใจจรด อยู่ที่พระตถาคตเจ้านั้น นี่เรียกว่า เชื่อในพระตถาคตเจ้า ศีลอันดีงาม ศีลไม่ดีงามได้ หรือ ถ้าไม่ดีงามก็กระเทือนถึงพระ พุทธเจ้า ถ้าศีลไม่ดีงามธรรมกายก็ เศร้าหมองไม่ผ่องใส ถ้าศีลดีงาม ธรรมกายก็สว่างแจ่มใสสะอาดสะอ้าน นั่นอุดหนุนกันอย่างนี้ ถ้าว่าเราไม่เลื่อมใสในพระ พระพุทธเจ้า เมื่อท่านได้ไปนิพพานแล้ว สาวกมีเท่าไร ถึงคราท่านจะปกครองมนุษย์ รักษามนุษย์ ท่านก็เอาสาวกของท่าน เข้าอยู่ในตัวของท่านหมด ท่านก็ต้องรักษาดวงธรรม ที่ทำให้เป็นกาย เป็นลำดับไป ไปรักษาที่สุดโน้น 99 สงฆ์ พระสงฆ์ สังฆรัตนะรักษา ดวงธรรมรัตนะที่ทำให้เป็นพุทธรัตนะ ไม่ให้หายไปให้เจริญขึ้น ไม่เลื่อมใส ได้หรือ เลื่อมใสเหมือนกับอะไร เหมือนกับพ่อบ้านแม่บ้าน งานการ ดีจริง พ่อบ้านแม่บ้านเบาอกเบาใจ ทุกสิ่งทุกอย่าง พ่อบ้านจะปกครอง ให้รุ่งเรืองก็เพราะอาศัยคนงานที่ดี นั่นแหละ สังฆรัตนะ พระสงฆ์นี่ก็ การงานดีนัก รักษาดวงธรรมรัตนะ รักษาพุทธรัตนะให้สะอาดดีงามที่ เดียว ไม่เลื่อมใสได้หรือของดีวิเศษ อย่างนั้น นี่สามข้อ ความเห็นตรงละ เห็นตรง นั่นเป็นอย่างไร เห็นธรรมรัตนะ เห็นธรรมนะเห็นถูกเห็นตรงนั้นแหละ ถ้าไม่ถูกไม่ตรงต่อพระนิพพานละก็ มันจะถูกหลักฐานของการรักษาอายุ ของเราได้อย่างไร ถูกตรงต่อมรรคผล นิพพาน ถูกตรงต่อทางไปของพระ พุทธเจ้า พระอรหันต์ เป็นอยู่ต่อ การรักษา เป็นอยู่ต่อการรุ่งโรจน์ โชตนาการต่อไป ตรงอย่างนี้ไม่ คลาดเคลื่อนตรงต่อแบบแผนอย่างนี้ เป็นความเห็นตรง เขาจึงได้ควร ประกอบไว้เนือง ๆ ทีเดียว เผลอ ไม่ได้ ความเห็นตรงอันนี้ ก็เป็นที่ รุ่งโรจน์โชตนาการของตัวเองตลอด ทั้งสาย เมื่อถือหลักอันนี้ เข้าใจ อย่างนี้ละก็ นี่แหละได้ชื่อว่าระลึก ถึงศาสนาของพระตถาคตเจ้า สร์ พุทธาน สาสน์ ระลึกถึงศาสนา กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๕