การปลงและการเผชิญกับความจริง : หน้า 105/113

คุยกับผู้อ่าน ปลงเสีย แต่เริ่มต้น เพื่อผลอันถาวร MY CITY นายช LABAL LA BALL T อยู่คำหนึ่งซึ่งมักจะใช้กันเมื่อประสบปัญหาชีวิต แล้วผลสรุปคือการสูญเสีย คือคำว่า “ปลง” ซึ่ง เป็นที่น่าสังเกตว่า คำ ๆ นี้มักจะไม่ค่อยหลุดออกจาก ปากของผู้ที่ได้รับลาภ ยศ สรรเสริญ สุข หรือมีความ ยินดีที่ได้รับของถูกใจ จึงกลายเป็นว่า คำ ๆ นี้อยู่คู่กับ ผู้ผิดหวัง คนส่วนใหญ่มีความเชื่อว่า การได้รับความ สำเร็จจนได้รับตำแหน่งก็ดี หรือได้รับผลประโยชน์ใดๆ ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องของความสามารถเฉพาะตัว ความเชื่อนี้ทำให้การที่จะมานั่งปลงตกกับเหตุการณ์อัน ควรยินดี จึงเป็นเรื่องผิดปกติวิสัย ถ้าเราพิจารณาถึงช่วงระยะเวลาที่ได้พบความสุข กับช่วงความพยายามที่จะได้พบความสุข จะเห็นได้ว่า ช่วงที่เป็นช่วงความสุขจริงนั้นสั้นกว่า นอกนั้นเป็น เรื่องของการหวนคิดถึงช่วงนั้น แล้วพยายามที่จะทำให้ ถึงจุดนั้นอีก ดังเช่น นักมวยที่ต้องการเป็นแชมป์ เขา ต้องเหนื่อยกับการซ้อมซึ่งเป็นเวลานานหลายเดือน แล้วพอถึงวันที่เขาชกจริง เขายังต้องเจ็บตัวในการแลก หมัดกับคู่ต่อสู้เพียงเพื่อให้กรรมการยกมือชนะ - พอได้รู้ว่าชนะ เขาจะมีความรู้สึกดีใจกี่นาทีที่ ชั่วโมง ความรู้สึกนั้นย่อมไม่ถึงที่สุดเท่าตอนที่รู้ว่าชนะ ครั้งแรก ต่อมาก็เป็นเพียงระลึกถึงตรงนั้นว่า เคยชนะ ช่วงของชัยชนะจึงมีเพียงแค่ตรงที่คำตัดสินบอก พอเลย มาก็เป็นเพียงแค่เคยชนะ เหตุการณ์ที่ชนะผ่านไปแล้ว เขายังต้องกลับมาซ้อมเหมือนก่อนชนะ เหนื่อย เหมือนเดิม เพื่อรักษาสภาพของคนเคยชนะต่อไป ทุกอย่างจึงมีความสุขเพียงได้รู้ว่าสำเร็จเท่านั้นถือว่าสูงสุด ความจริงความสำคัญไม่ใช่ตรงชนะ แต่สำคัญ ตรงที่ชนะแล้วได้รับลาภ ได้รับคำสรรเสริญ ได้ประโยชน์ ตรงนั้น คนที่หลงต่อสิ่งเหล่านั้นก็คิดว่าเป็นความ สามารถ แต่จะสามารถอย่างไร เราต้องมองไปที่ สิ่งที่มาเอื้อให้เขามีโอกาสชนะ ก็คือคู่ต่อสู้และกรรมการ หากไม่มีสิ่งนี้เขาจะชกกับอะไรก็ไม่ได้แชมป์ ก โดยเฉพาะกรรมการ แม้นว่าชกดี แต่กรรมการ กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๓