ความยากลำบากและการประพฤติธรรม : หน้า 95/113

ไว้ก็คือ ยาดองด้วยน้ำมูตรเน่า เธอผู้เป็น จึงได้นำหม่อมฉันให้กลับเข้าทางที่ชอบ ต่อความยากแค้น ซึ่งมีอยู่บ้างในพรต สุขุมาลชาติ จะสามารถทนความเสียด เพราะฉะนั้น ขอพระองค์โปรดประทาน อันตนจะพึงประพฤติ พร้อมกันนั้นย่อม แทงแห่งความหิวกระหาย แดดร้อน อนุญาตให้หม่อมฉันนุ่งผ้ากาสาวพัสตร์ ไม่เห็นศัตรูผู้ทำลายล้างตน, ไม่มีใครจะ และลมหนาวได้ละหรือ? จงสละความ เพื่อได้ประพฤติธรรมอันประเสริฐ เป็น คิดนี้เสียเถิด พี่ขออ้อนวอน” ยอดแห่งประทีปของโลกเกิด ทำให้ยากจนได้ “โอ ราชาธิราช, โลกตกอยู่ใน “ราชาธิราช! หม่อมฉันนั้นเดิมที “เรื่องความลำบากยากเข็ญที่ เอื้อมมือแห่งมัจจุราช นายแห่งความ ก็มิได้เลื่อมใสพระพุทธศาสนา เจ้าพี่ก็ พระองค์ทรงเป็นห่วงนั้น หม่อมฉันเชื่อ ตาย บุคคลค่อนโลกอิดโรยถอยกำลัง พยายามให้ยอมรับนับถือ เดิมทีหม่อม ว่า ไม่นานนักคงจะเคยไปเอง และเมื่อ ลงเพราะมัวตะเกียกตะกายในสิ่งไร้ผล ฉันจึงเป็นเสมือนกุญชรชาติที่ไม่รู้จัก เคยเข้าแล้วก็จะสบาย บุคคลผู้ปรารถนา หม่อมฉันเกรงจะต้องเกิดอีก แล้ว ๆ คมขอ จึงหลงเที่ยวสัญจรไปในป่า กามารมณ์ดอกเล่าจึงกลัวต่อความทุกข์ เล่า ๆ จึงน้อมจิตไปในทางแห่งความสุข แห่งความโง่เขลา แต่เพราะพระปรีชา ยากลำบากเช่นนั้น ส่วนผู้ประสงค์ อันนิรภัย” สามารถของพระองค์ พระบรมพุทโธวาท บำเพ็ญพรหมจรรย์ย่อมไม่รู้สึกเป็นทุกข์ เมื่อได้สดับดังนี้ ฝ่ายพระเจ้า