การบำเพ็ญเพียรและการบรรลุธรรม : หน้า 97/113

ท่ามกลางความปราโมทย์แห่ง หวยนาครชาวปาฏลีบุตรนั่นเอง เจ้าชาย วิตโศกอุปราช ก็สละกองโภคะและ เครือญาติปลงผมและหนวด นุ่งห่มผ้า กาสายะ ในสำนักของพระมหาธัมมรัก ขิต ณ อโศการาม เมื่อผนวชแล้วก็ไปบำเพ็ญความ เพียร ณ แคว้นวิเทหะหลายเดือนจึงมา เยี่ยมพระเชษฐภาดาเสียครั้งหนึ่ง และ เพื่อได้เฝ้าพระมารดาด้วย ครั้งใดที่มาสู่ปาฏลีบุตร ก็แสดง ธรรมถวายพระราชาและราชบริษัท พระบรมวงศานุวงศ์ พระเจ้าอโศกทรง เลื่อมใสมาก เมื่อพระวิตโศกจะกลับสู่ อโศการาม ได้เสด็จออกไปส่งประณม พระหัตถ์ไปตลอดทาง ประชาชนชาว ปาฏลีบุตรก็เอาอย่างและเปล่งวาจาว่า “พระอนุชาอันพระเชษฐภาคา ตามเสด็จไปพร้อมด้วยประณมพระหัตถ์ นี้เป็นอานิสงส์แห่งบรรพชา ซึ่งเห็น ประจักษ์แก่ตา และเป็นกิจที่ควรท่า ส่วนจอมจักรพรรดิอโศก เมื่อ ประทับ ณ ราชมณเฑียรทรงปรารภกับ พระองค์เองว่า “พระวัดโศกได้หลุดพ้น จากบ่วงแล้ว เหมือนสกุณชาติอันหลุด พ้นจากเครื่องพันธนาการลอยอยู่ได้ใน อากาศ ปล่อยให้เราถูกรัดรึงอยู่ด้วยช่วง มากมาย โอ! วัดโศก เธอช่างประสบ ความปลอดโปร่งอะไรเช่นนั้น” พระวัดโศกบำเพ็ญเพียรอยู่ ไม่นานก็ได้บรรลุอรหัตตผลเป็นพระ อรหันต์องค์หนึ่งในพระพุทธศาสนา อ่าน ฉบับหน้า