การเตรียมตัว : หน้า 102/113

กับแม่ทุกคืน” ดีใจที่แม่ยกผมเป็นตัวอย่าง “เข่าของฉันไม่ค่อยดี เธอก็ ได้อย่างไร” “แล้วจะให้ฉันทำอย่างไร” พ่อเลียงอ่อนอ่อย "อยากให้คุณเริ่มนั่งสมาธิ ทุกวันเป็นประจำค่ะ แต่สวดมนต์ อย่างเดียวไม่พอหรอก ลูกวุธยังนั่ง ลมเข้าปอดผมเต็มจนโป่ง รู้” พ่อยังมีข้อแก้ตัว ให้เสียเวลาไปทำไมคะ”แม่พยายาม “นั่งเก้าอี้ก็ได้ ไม่จำเป็นต้อง แบบใช้น้ำเย็นเข้าลูบ “เอาเถอะน่า นั่งขัดสมาธิ” พ่อเงียบ แสดงท่าทางว่า เบื่อระอามากกว่าจะเป็นการยอมรับ * * * สองปีครึ่งผ่านไปไวราวกับ คงไม่ถึงสิบปีหรอก เวลาผ่านไปเร็ว “โธ่ คนนั่งทำงานหลังขอ หลังแข็งมาทั้งวัน แถมยังต้องอยู่ใน รถอีกวันละตั้งหลายชั่วโมง เธอกับ ลูกนั่งด้วยกันไปก่อนเถอะไว้มีรถเมล์ ไฟฟ้าฉันจะเลิกขับรถไปทำงาน ถึง ตอนนั้นรับรองว่าจะนั่งให้ได้ทุกคืน” “ต้องรอไปอีกกี่ปี จะปล่อย จะตาย” “คนเราตายได้ทุกเวลา” แม่ ขัต โกหก พ่อสอบถามไปที่การท่าอา กาศยานแล้ว คืนนี้สี่ทุ่มตรงเครื่อง ของสายการบินชื่อตามที่พี่สาวแจ้ง จะมาถึงไม่เปลี่ยนแปลง นึกถึงกล้อง ถ่ายรูปแบบทันสมัยที่พี่สาวจะซื้อ มาฝากแล้วยิ่งครึ้มใจ ความเหนื่อย ล้าจากการช่วยแม่จัดทำความสะ อาดห้องเตรียมต้อนรับเธอหายไป เป็นปลิดทิ้ง พ่อไปยืมรถปิกอัพจากคุณ ๑๐๐ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๓๕ อาเพื่อนข้างบ้าน ให้ผมขับตามพ่อ เพื่อไปรอขนของที่พี่สาวแจ้งมาว่า รถของพ่อจะเล็กไปไม่พอใส่ เครื่องบินเข้าตามเวลา แต่ กว่าพี่สาวจะเช็คของเสร็จเข็นรถ ลากออกมา ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืน เธอไหว้พ่อกับแม่กอดเอวพ่อ กอดแม่ทั้งตัวแถมหอมแก้มอีกฟอด จากนั้นจึงหันมาทางผม “น้องวุธ” พูดพลางเธอก็เดินตรงรี่เข้ามา ผมรีบยกมือไหว้แล้วก้าวไปยืนอีก ด้าน ให้รถเข็นกันไว้กลัวถูกเธอ