การสร้างวัดและการจัดการ : หน้า 86/113

น้าน้อยไม่ว่ากระไรนอกจากแจกยิ้มลูก เดียว เราเงียบกันไปสักครู่ น้าน้อยจึงพูด “อ้อ....น้าลืมบอกหลานไปว่า เมื่อรัชกาลที่ ๔. ทรงมีพระราชประสงค์สร้างวัดนี้ถวายพระ สงฆ์ฝ่ายธรรมยุติกนิกาย ก็ทรงดำริว่าที่ดิน ตรงที่จะสร้างวัดเป็นส่วนกลางของแผ่นดิน ไม่ สมควรยกถวายพระสงฆ์ธรรมยุติฯเป็นพิเศษ จึงโปรดเกล้าฯให้กรมพระนครบาลไปตรวจวัด พื้นที่ก่อนสร้าง แล้วพระราชทานพระราช ทรัพย์ส่วนพระองค์ซื้อที่ดินแห่งอื่นเพื่อใช้ใน ราชการแลกกับที่ดิน เกือบ ๓ ไร่ผืนนี้ จากนั้น จึงพระราชทานวิสุงคามสีมาให้สร้างวัดจะ อ้อ....วิสุงคามสีมา หมายถึงปักหลักกำหนด เขตวัดนะ โปรดเกล้าฯ ให้พระยาราชสงคราม ชื่อเดิมว่า ทองสุก เป็นแม่กองดำเนินการสร้าง “สร้างนานมั้ยคะ” “น้าเพิ่งอ่านประวัติวัดมานะ จดมาด้วย กลัวยายลักษณ์ถามไง” น้าน้อยพูดยิ้ม ๆ พร้อมกับหยิบเศษกระดาษจากกระเป๋าออกมา อ่าน เริ่มก่อสร้างวันศุกร์ แรม ๒ ค่ำ เดือน ๘ ปีชวด จุลศักราช ๑๒๒๖ ตรงกับวันที่ ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๐๗ ใช้เวลาสร้าง ๖ เดือนเศษ ก็เสร็จทุกประการ จึงโปรดเกล้าฯ ให้จัดพระ ราชพิธีผูกพัทธสีมาและฉลองเมื่อ ๗-๙ มิถุนายน ๒๔๐๘ (บน) ศาลาโถงประจำ “เอ...คิดแล้ววัดนี้อายุตั้ง ๑๒๓ ปี แล้ว มุมบนพื้นไพที นะคะ” พี่นิภาคำนวณอย่างว่องไว “ถ้าเป็นน้า น้อยคงหลงขนาดตะบันน้ำกินแล้วซินะลักขณ์” “อ้าว ทำไมต้องเป็นน้าอยู่ขนาดนั้นยะ” น้าน้อยทั้งขำทั้งฉิว เลยส่งก้อนหนึ่งขวับมาให้ พี่นิภาแทนส่งโค้กส่งยิ้ม พี่นิภาหัวเราะพลอยให้ ฉันต้องหัวเราะไปด้วย พร้อมกับนึกในใจว่า “พี่นิภานะพี่นิภา ชอบยั่วน้าน้อยเป็นที่หนึ่งเลย อยู่ดี ๆ จะชักใบให้เรือล่มเสียแล้ว” ฉันรีบเบน กลับมาเรื่องเดิม “น้าคะ วัดนี้อยู่ในเขตพระราชวัง แต่มี พระสงฆ์อยู่นะคะ" ๔๔ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕ ผิดกับวัด “มีจะ พระสงฆ์น่ะ แต่จะว่าวัดนี้อยู่ใน เขตพระราชวังที่เดียวนักก็ไม่ได้ เพราะรัชกาลที่ ๔ ทร ทรงซื้อที่ดินเฉพาะวัดแล้วนี่จ๊ะ ฉะนั้นวัดจึง มิใช่ส่วนของพระราชวังอีกต่อไป พระแก้วที่ที่ดินเป็นของหลวงโดยแท้ ถือว่าเป็น ส่วนหนึ่งของพระบรมมหาราชวังโดยตรง” น้า น้อยเฉลยอย่างนี้แหละ เบญจ์คงพอเข้าใจนะ “ใครเป็นเจ้าอาวาสหมายเลข ๑ คะ น้า” นั่นแหละสำนวนที่เราละ อ่านต่อฉบับหน้า