การฟื้นคืนชีพของสุวรรณสาม : หน้า 90/113

ทั้งสองดาบสขอร้องให้พระ ราชาพาตนไปยังที่ท่าน้ำที่สุวรรณ สามนอนสิ้นชีวิต เมื่อไปถึงก็ค่อย ๆ ประคองกายสุวรรณสามด้วยความ รักทะนุถนอมสุดชีวิต ทุกูลดาบส ช้อนศรีษะของสุวรรณสามประคอง ไว้บนตักนางปาริกาดาบสินีประคอง เท้าวางไว้บนตัก ต่างรำพันถึง เอิญมือของนางปาริกาดาบสินี สุวรรณสามด้วยความโศกเศร้า บัง ลูบคลำบริเวณอกของสุวรรณสาม รู้สึกว่าหัวใจยังเต้น ก็คิดว่า ลูก อาจจะยังไม่ตาย เพียงแต่สลบไป เท่านั้น นางจึงตั้งสัตยาธิษฐานว่า สิ้นคำอธิษฐาน สุวรรณสาม ก็พลิกกายฟื้นขึ้น หายจากพิษธนู “สุวรรณสามลูกเราเป็นผู้ที่ โดยสิ้นเชิง ยิ่งกว่านั้น ดวงตาของ ประพฤติดีมาตลอด มีความกตัญญู พ่อและแม่ของสุวรรณสามก็หายบอด แก่พ่อแม่ยิ่งนัก เรารักสุวรรณสาม ด้วย ยังความอัศจรรย์ให้แก่พระ ยิ่งกว่าชีวิตของเราเอง ด้วย ราชายิ่งนัก จึงตรัสถามว่าสุวรรณ สัจจวาจานี้ และด้วยบุญกุศลที่ สามฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร สุวรรณสาม สุวรรณสามมีความกตัญญูต่อพ่อแม่ ตอบพระราชาว่า ขอให้พิษธนูจงคลายไปเถิด” ก็พลิกกายไปข้างหนึ่ง จนตลอดชวต ฝ่ายสุวรรณสามก็เลี้ยงดู ปรนนิบัติพ่อแม่จนตลอดชีวิต เมื่อ สิ้นชีพตามอายุขัยแล้ว ได้ไปบังเกิด ในพรหมโลกร่วมกับพ่อแม่ เพราะ ผลบุญแห่งความเมตตา และความ กตัญญูกตเวทีของตน หลาน ๆ คะ สิ่งสำคัญที่สุด “บุคคลใดมีความกตัญญูเลี้ยง ในโลกนี้ที่เราหาไม่ได้อีกแล้วคือพ่อแม่ จบคำอธิษฐาน สุวรรณสาม ดูบิดามารดาด้วยความรักใคร่เอาใจใส่ ไม่ว่าท่านจะเป็นอย่างไร เราก็ต้องรัก เทวดาและมนุษย์ย่อมคุ้มครอง และเอาใจใส่ท่าน กตัญญูต่อท่าน อาจมีบ้างที่ท่านจะทำให้เราไม่พอใจ เช่นเดียวกัน สุวรรณสามก็พลิกกาย แม้เมื่อตายแล้วย่อมได้ไปบังเกิดใน บ้าง ซึ่งก็มีเหมือนกัน ขอให้หลาน ๆ ทุกูลดาบสจึงตั้งสัตยาธิษฐาน บุคคลนั้น นักปราชญ์ย่อมสรรเสริญ กลับไปอีกข้างหนึ่ง ณ บริเวณเขาคันธมาทน์ ใน ป่าหิมพานต์นั้น นางเทพธิดาสุนธรี ผู้ดูแลรักษาอยู่ ณ บริเวณเขาคันธา สวรรค์ เสวยผลบุญแห่งความ กตัญญูกตเวทีของตน” จงจำไว้เลยนะคะว่า อย่าโต้เถียง อย่าขึ้นเสียงกับท่านเด็ดขาด แม้ พระเจ้าปิลยักราชได้ฟังแล้ว บางครั้งท่านอาจจะผิดในเหตุผล รู้สึกชื่นชม จึงตรัสว่า บางอย่างก็ตาม เงียบไว้ก่อน พอท่าน มาทน์ก็มีความรักใคร่เอ็นดูสุวรรณ “ท่านทำให้ดวงตาและดวงใจ อารมณ์ดีแล้วค่อยชี้แจงทีหลัง แต่ ถ้าคิดว่าท่านคงไม่ยอมรับละก็ เงียบ สามยิ่งนัก นางจึงตั้งสัตยาธิษฐาน ด้วยว่า ของข้าพเจ้าสว่างไสว ต่อไปนี้ข้าพเจ้า จะรักษาศีล ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิต จะทำ แต่สิ่งที่เป็นบุญเป็นกุศล" “ด้วยความสัตย์ที่เราดูแล เขาคันธมาทน์นี้มานาน เรารักสุ ตรัสแล้ว ทรงขอขมาต่อดาบส วรรณสามผู้มีเมตตาจิต และมี ทั้งสองและขอโทษสุวรรณสาม แล้ว ความกตัญญูยิ่งกว่าใคร ด้วย จึงเสด็จกลับ ทรงบำเพ็ญตนอยู่ใน สัจจวาจานี้ ขอให้พิษจงหายไปเถิด” ศีลธรรมตามที่ได้ทรงลั่นวาจาไว้ ๔๘ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕ ซะ แล้วเราก็ต้องถือเสียว่า สำหรับ พ่อแม่แล้ว เราต้อง “ยกไว้” นะคะ แล้วหลาน ๆ ก็จะเป็นลูกกตัญญูได้ โดยไม่ยากค่ะ มาอด