ชีวิตและความสำเร็จของยาย : หน้า 22/113

จากสายเลือดของเกษตรกร เมืองนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม ครอบครัวนายพลอย-นางพัน มีบุตร ธิดา ๙ คน คนที่ ๓ ตายแต่เยาว์วัย ยายเป็นลูกคนที่ ๕ ถือกำเนิดขึ้นมา ในเวลาย่ำรุ่ง ขึ้น ๑๐ ค่ำ เดือนยี่ ปีระกา พุทธศักราช ๒๕๕๒ ญาติ ๆ เรียกยายว่า “อีตาพลอยน้อย” และผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของวัด พระธรรมกาย” พระธรรมกายแห่งนี้ก็เช่นกัน หากจะ ความจริงข้อนี้ทุกคนประจักษ์ เปรียบ ก็ควรเปรียบได้สมนาม แจ้งอยู่แก่ใจ ยายเป็นต้นแบบและเป็น “จันทร์” ผู้ให้ความสว่างเย็นตา ให้ รากฐานแห่งกัลยาณมิตรอย่างแท้จริง ความสงบเย็นใจ ด้วยสายใจที่อบอุ่น และเอื้ออาทรต่อมวลชีวิตทั้งปวง แม่ชีชราร่างเล็ก ๆ แบบบางที่ ก้ม ๆ เงย ๆ เก็บโน่นเก็บนี่ ดูแล จัดวางระเบียบ ความสะอาดสะอ้าน ของวัด ตลอดจนดูแลพระ-เณรให้มี น้ำปานะดื่ม ฉัน ให้ลูกศิษย์ คนงาน ทำทุกอย่างด้วยความประณีตบรรจง มีชีวิตอยู่ในบุญ คนวัยเกิน ๔๐ ที่ยัง ดูแข็งแรง เปี่ยมล้นไปด้วยพลังใจของ นักสร้างบารมี นี่แหละ “ยาย” อุบา- สิกาจันทร์ ขนนกยูง ดวงจันทร์ใน ดวงใจของกัลยาณมิตร สานุศิษย์ทุกคน “หากไม่มียาย ก็ไม่มีหลวงพ่อ หากไม่มีหลวงพ่อ ก็ไม่มีวัด ๒๐ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕ ชีวิตเยาว์วัยก็เฉกเช่นเด็กท้องนา โดยทั่วไป สมัยนั้นยังไม่มีพระราช บัญญัติประถมศึกษา (๒๔๖๔) ใช้ ยายจึงไม่ได้เรียนหนังสือ ต้องช่วยพ่อ แม่ทำนาซึ่งมีอยู่ทั้งหมดเกือบ ๕๐ ไร่ หมดหน้านาเข้าหน้าแล้ง หลังเก็บเกี่ยว แล้วจึงมีเวลาเล่นซน สนุกสนานกับ เพื่อนฝูง ยายชอบเล่นขายของ เก็บ ใบไม้มาหั่นลงไปในกะลา สมมติว่า เป็นขนม บางครั้งก็ชวนเพื่อนไปเก็บ ดินข้างตลิ่งมาปั้นวัว ปั้นควาย ปั้นคน มีคอ มีแขน มีหัวเหมือนมีชีวิตจริง ยายเป็นเด็กร่าเริง ค่อนข้างชน ชอบเล่นทุกอย่าง เพื่อน ๆ รักยาย และชอบเล่นกับยาย จนถึงบัดนี้ นานแสนนาน...มิตรภาพอันบริสุทธิ์นั้น ก็ยังไม่ลบเลือนไปจากใจ ยายยังจำ รอยยิ้มสดชื่น เสียงหัวเราะสดใสของ เพื่อน ๆ เวลาเล่นน้ำขึ้น-น้ำลงกับยายได้ “น้ำขึ้นเพื่อนมันก็จับหูยายดึงขึ้น น้ำลงมันก็ดึงติ่งหู น้ำขึ้น-น้ำลง น้ำขึ้น-น้ำลง ดึงหูยายขึ้น ๆ ลง ๆ จนเป็นแผล นับเป็นรูปแบบการเล่นน้ำขึ้น-น้ำลงที่ ไม่มีใครเหมือนทีเดียว นอกจากนี้ก็เล่นหมากเก็บ เล่น