การทำใจ : หน้า 100/113

รู้อย่างนี้ผมจึงรีบชวนวัฒนา อะไรหน่อยก็จะให้คนไข้ผ่าตัด ไอ้ ลากลับ เพื่อให้เขามีเวลาได้ผักผ่อน เต็มที่ “ขอให้อาการดีขึ้นนายจะได้ ไม่ต้องผ่าตัด” ผมให้กำลังใจเขา วัฒนาก้มลงพูดกับคนไข้ต่อ จากผมว่า “พยายามนอนให้หลับ ไม่ต้องคิดอะไร พักผ่อนให้มากๆ จะได้หายบวม พวกหมอที่โรง พยาบาลนี้ไม่รู้ยังไง เอะอะอะไรนิด โรคแบบที่นายเป็นน่ะ ฉันเคยเห็น มามาก ผ่าตัดทีไรไม่เคยมีใครรอด วันรุ่งขึ้นตอนบ่าย เราก็ได้ รับข่าว เพื่อนไม่ต้องผ่าตัดแต่ว่าเรา ต้องไปรดน้ำศพเขา ผมแอบถาม ญาติที่เฝ้าไข้ได้ความว่าเขามีอาการ เลยสักราย วัฒนาพูดจบคนไข้ก็หลับ “เข้าใจปลอบแฮะ” ผมแอบ ชมเขาในใจ เพราะคิดว่าคนไข้ ขั้นโคม่า หลังจากที่เราสองคนกลับ ไปแล้วจึงมาสิ้นใจเมื่อเวลาใกล้ เที่ยงวันนี้ หลับไปจริง ๆ “นับว่าโชคดีที่อย่างน้อยมัน 3D ก็ไม่ต้องขึ้นไปนอนตายบนเขียง” วัฒนาพูดออกมาดัง ๆ ส่วนผมยังคิดในใจอยู่ เหมือนเดิม แต่คราวนี้คิดว่า “เขาคง ดายเพราะทําใจไม่ได้” *** ผมมีพี่สาวคนเดียว เธอเกิด ก่อนผมถึง ๕ ปี พ่อกับแม่มีเรา สองคนพี่น้องเท่านั้น ขณะนี้พี่สาว กำลังเรียนปริญญาโทอยู่ที่รัฐอิล ลินอยส์ ประเทศสหรัฐอเมริกา โดย ทุนของบริษัทยักษ์ใหญ่ในวงการ คอมพิวเตอร์ ซึ่งมีตัวแทนจำหน่าย อยู่ในกรุงเทพฯ การที่พี่สาวสอบได้ทุนไปเรียน นั้น นอกจากเธอจะได้ไปศึกษาต่อ ในต่างประเทศสมความตั้งใจตาม ที่ได้ตั้งความหวังเอาไว้ ตั้งแต่สมัย ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมแล้ว ยังหมาย ถึงว่าเมื่อเรียนจบกลับมาเธอจะมีงาน ทําทันทีอีกด้วย วันเดินทางเพื่อนร่วมรุ่นของ เธอมาส่งมากมาย พ่อกับแม่ภูมิใจ ในตัวเธอเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะ พ่อนั้นอีกแก้มยิ้มตลอดเวลากับ ๙๙ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๕