ความหวังและความจริง : หน้า 101/113

ความเก่งกล้าของลูกสาวคนโปรด น้ำตาไหลกันเป็นปีบ ๆ” “เราเป็นชาวพุทธ พระสัม “ถึงขนาดนั้นจริงหรือครับ มาสัมพุทธเจ้าทรงสอนไม่ให้ประ พ่อ” ผมรีบถาม มาทมัวเมาในชีวิต” “อุปมาแปลว่าอะไรรู้ไหม” ผมนึกรู้ทันทีที่ได้ยินแม่พูด ตาของพ่อ ออกสีเขียว ๆ เกือบจะ วันนี้คงได้ฟังธรรมะแบบยาวยืด เหมือนแววตาเสืออยู่รอมร่อ ยาวยืด แล้วก็ยืด ๆ “ครับ” ผมรีบยืดตัวตรงด้วย “เราดีใจกับลูกสาวมาหลาย สัญชาตญาณระวังภัยที่มีประจำตัว วันแล้ววันนี้ถือว่าเข้าข่ายประมาท” แม่หยุดพูด เพื่อเว้นช่องเปิด โอกาสให้พ่อได้โต้แย้งอย่างเคย คราวนี้พ่อเอาแต่นิ่ง แม่ก็เลย พลอยนิ่งแล้วเงียบเฉยไปด้วยอีกคน วันนี้เป็นครั้งแรกที่มีธรรมะ แบบสั้น เริ่มต้นแล้วก็จบในบท เดียวกัน *** เช้าวันเสาร์วันหนึ่ง ขณะ กำลังทานข้าวพ่อพูดขึ้นว่า “ที่อิล- ลินอยส์คงราว ๆ สามหรือสี่ทุ่ม ลูกสาวกำาลังทําอะไรอยู่ไม่รู้นะ” “อาจจะไปเที่ยวกับแฟนฝรั่ง ก็ได้” ผมอยากพูดอย่างนี้จริง ๆ แต่ไม่กล้า “นนท์คะ” ด้วยเหตุที่พ่อกับแม่เข้าเรียน มหาวิทยาลัยรุ่นเดียวกัน ดังนั้นแม่ จึงเรียกขานพ่ออย่างเพื่อน “นนท์ต้องเริ่มหัดทำใจไว้ บ้างนะคะ เหตุการณ์ภายหน้าจะ เป็นอย่างไรเราไม่รู้ เป็นเรื่องดี ๆ ก็ไม่กระไร หากเป็นเรื่องร้ายถ้าไม่ หัดทำใจเอาไว้ เราจะขาดสติและ เป็นทุกข์เกินกว่าเหตุ” “จะพูดอะไรอีกล่ะ” เสียงพ่อ ห้วนเต็มพิกัด “เรื่องลูกสาวก็ได้ เราอาจจะ หวังสิ่งดี ๆ จากแกมากเกินไป ถ้า แกพลาด..” “ไม่” พ่อขัดขึ้นทันใด “เรา เลี้ยงแกมาอย่างดี ทำบุญทีไรฉัน “อาจจะกำลังอ่านหนังสือ ก็อธิษฐานอย่างที่เธอบอก ขอให้ ทำการบ้าน คุยกับเพื่อน หรือกำลัง ลูกของเราเป็นเด็กดีเฉลียวฉลาด คิดถึงพ่ออยู่พอดีก็ได้” แม่เจ้าพ่อยิ้ม ๆ ว่านอนสอนง่าย แล้วก็ให้แกคลาด พ่อเบิกบานกับคำพูดของแม่ แคล้วจากภัยทั้งปวงด้วย” ไปชั่วขณะแล้วพูดต่อว่า “ลูกสาว นี้คือพ่อของผมแบบขนานแท้ คนนี้ของเรามั่นใจแข็งนะ จากพ่อ และดั้งเดิมละครับ จากแม่จากบ้านเกิดเมืองนอนไปได้ ไม่มีน้ำหูน้ำตาสักหยด ลูกสาวของ “นนท์คะ..” และนี่ก็คือแม่ เป็นเรื่องปกติ เพื่อนฉันบางคนกว่าจะร่ำลากันเสร็จ ที่จะหยุดไม่ได้ ถ้ายังพูดไม่จบ “...จู่ ๆ หากเกิดอุบัติเหตุ ขึ้นจะว่ายังไง” “เกิดกับใคร ร้ายแรงแค่ ไหน” เสียงพ่อห้วนแบบเดิม “กับฉันหรือลูกสาวก็ได้ ผล คือไม่รอด” ถ้าเป็นนักมวย ถือว่าแม่ ต่อยได้ตรงเป้า แต่พ่อก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ประเภทอ่อนหัดหรือซ้อมไม่ครบยก ดังนั้นพ่อจึงสวนกลับได้ในทันที “จะบ้าเรอะ.... อยากแข่ง ตัวเองก็แซงไปแต่อย่ามาแข่งลูก” ท่าทางพ่อโกรธจริง “คุณคงสบายใจขึ้นถ้าฉันตาย ได้ อย่างนั้นใช่ไหมคะ” แม่ยังไม่ ยอมยุติ พ่อเงียบไปอึดใจ “ไม่ใช่อย่าง นั้น แต่เรื่องแบบนี้ฉันไม่ชอบฟัง” “ฉันก็ไม่ชอบ ที่พูดเพราะ รักคุณ เป็นห่วงมากด้วย ทุกสิ่ง ทั้งดีและไม่ดี ที่เกิดกับคนอื่นได้ ย่อมเกิดกับเราได้เช่นเดียวกัน เรา จะเลือกเอาแต่สิ่งดี ๆ ที่เราพอใจ ๆ กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๙๙