การประพฤติพรหมจรรย์ : หน้า 93/113

“ทำได้เหมือนกัน” พระเถระตอบ “แต่โอกาสที่จะทําให้บริสุทธิ์บริบูรณ์นั้น ยาก เพราะฆราวาสวิสัยคลุกเคล้าอยู่ กับวิสภาคารมณ์นานาประการอันเป็นที่ ตั้งแห่ง รัก โลภ โกรธ หลง สิ่งแวดล้อม ของฆราวาสเต็มไปด้วยความมึนเมา และภาระซึ่งต้องแบกมากมาย การ ประพฤติพรหมจรรย์จึงไม่ค่อยสะดวก “ส่วนภาวะแห่งบรรพชิตเป็น โอกาสว่าง ไม่เป็นที่มาแห่งธุลี มีความ เบากายเบาใจ เป็นช่องทางให้ประพฤติ ความดีได้มาก อย่างน้อยที่สุดการบวช ได้ช่วยป้องกันไม่ให้ทำความชั่วได้หลาย อย่าง” เจ้าชายวีตโศกสดับไปใคร่ครวญ ไปก็เห็นจริงทุกอย่าง พระองค์ทรงรู้สึก ว่า ความเข้าพระทัยเรื่องพระสงฆ์ของ พระองค์แต่เดิมนั้นผิดพลาดอย่างเหลือ เกิน มาบัดนี้พระองค์ทรงรู้สึกว่า พระ สงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้านั้น ยิ่งเข้า ใกล้ก็ยิ่งรักท่าน เคารพเลื่อมใสท่าน อยากให้ อยากทำบุญ อยากกราบ อยากไหว้เป็นความอัศจรรย์ประการหนึ่ง ของพระรัตนตรัย ได้เวลาสมควร เจ้าชายจึงเสด็จ กลับ รู้สึกมีความชุ่มชื่น มีความเลื่อมใส เพิ่มขึ้น เมื่อถึงพระราชวังแล้วเจ้าชาย น้อยก็ทรงคิดทบทวนอยู่ตลอดเวลา ถึง ชีวิต ประโยชน์ของชีวิต ความต้องการ ของชีวิต ประโยชน์ของชีวิตคือความดี พระเถระได้ถวายวิสัชนาแล้ว ความ ต้องการของชีวิตเล่าคืออะไร? ชีวิตเรา ต้องการอะไร ทรัพย์? ยศ? เกียรติ? จริงอยู่บุคคลย่อมต้องการสิ่งเหล่านี้อยู่ กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๙๑