การเดินทางและความทรงจำ : หน้า 80/113

ตามลักขณ์เที่ยว เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๙ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ วัดราชประดิษฐฯ (ต่อจากฉบับที่แล้ว) เบญจ์ที่แสนจะคิดถึง (บน) ประตูทางเข้า เบญจ์เงียบไปนานพอ ๆ กับฉันเลยนะ ด้านหน้าวัด ซึ่งเป็น ฉันก็ไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่และกลับบ้านด้วย เลย เพลิดเพลินเจริญใจ แต่เที่ยวที่ไหนก็อดคิดถึง เบญจ์ไม่ได้นะ เที่ยวเพื่อทุกที่แหละ ขณะนี้อยู่ กรุงเทพฯแล้วจ้ะ พี่นิภาและฉันพยายามทำตัว เป็นคู่หูกัน แต่อายุเราห่างกันหลายปีไม่สนุก เหมือนเข้าคู่กับเบญจ์ แต่ถึงกระนั้นน้าน้อยก็ ๒๘ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕ ทิศเหนือ ก็น้าน้อย ค่อนแคะเรา (ฉันหมายถึงพี่นิภาและฉัน) ว่า “เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย” แสดงว่าเราไปกันได้ดี ใช่มั้ยเบญจ์ ใช่ซิ...ก็ระยะนี้เรามักไปไหนไปกัน คือ ตามน้าน้อยไปโน่นไปนี่บ่อย ๆ ชวนแล้วเราก็ว่างพอดี เลยไปดีกว่าอยู่บ้าน เมื่อ ๒-๓ วันนี้เราทั้งคู่ก็ตามน้าน้อยไปกระทรวง การต่างประเทศที่วังสราญรมย์ ชื่อไพเราะดีนะ ฟังชื่อก็สบายหูสบายใจแล้วละ