การสูญเสียและความเศร้าโศก : หน้า 103/113

คว้าตัวไปกอดอย่างที่ทำกับแม่ “อยู่โรงพยาบาล” “ผมไปขับรถขึ้นมาขนของที่ “ทำไมต้องอยู่โรงพยาบาล ด้านหน้าเลยนะครับพ่อ” ดีที่สุดคือ แม่เป็นอะไร” ผมชิงถามก่อนที่พี่สาว รีบหลบออกไปให้พ้นก่อนที่เธอจะ จะพูดจบ ก็แม่ออกแข็งแรงไม่เคย ได้โอกาส เจ็บไข้ถึงขั้นต้องไปโรงพยาบาลเลย พ่อพยักหน้า ผมรีบก้าวออก สักครั้ง ไป “เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ ของทุกชิ้นถูกขนใส่รถจน ลูก” เสียงพ่อเป็นชายแก่ที่ผมไม่ หมด เสร็จแล้วพ่อบอกให้ผมกลับ คุ้นเคย ไปก่อน เมื่อเข้าไปในบ้านผมงงกับ “ขับรถระวังนะลูก” แม่กำชับ ท่าทางอึ้งของพ่อกับพี่สาว ก่อนที่ผมจะเคลื่อนรถออก “คุณแม่สิ้นลมแล้ว” ทางแสดงความไม่พอใจเอามากๆ ไปถึงบ้านผมรีบขนของลงเอา “อะไรนะ??” “คุณพ่ออย่ายอมนะคะ” พี่ เข้าไปเก็บในบ้าน เสร็จแล้วก็ไป พี่สาวพูดประโยคเดิมซ้ำอีก สาวคาดคั้นพ่อให้รับคำ อาบนํ้าเปลี่ยนชุดนอน ก่อนที่จะมา ครั้ง ผมยืนเท้าแทบไม่ติดพื้น เปิดวิดีโอดูหนังกำลังภายในที่ผม “ทำไม?” เสียงผมสั่น เช่าไว้ทั้งชุด “เราไปนั่งกันก่อนดีไหมจ๊ะ” “อะไรหรือครับ” ผมถาม “เขาจะให้คุณพ่อจ่าย....” “ค่าอะไร?” ผมตกใจกับ ดูหนังจบไปม้วนหนึ่งแล้วพ่อ พี่สาวจูงมือผมไป กดตัวให้ จำนวนตัวเลขที่พี่สาวบอก กับแม่ก็ยังไม่กลับ “หรือพี่สาวเกิด ผมนั่งลงแล้วเธอก็นั่งตาม “เพื่อปิดสำนวน ถ้าไม่อยาก หิวข้าวขึ้นมาก็เลยต้องพาเธอไป “รถคันข้างหน้าชนกัน คุณ ให้มีคดียืดเยือ แวะหาอะไรทาน” ผมคิดเอา พ่อต้องเบรครถกระทันหัน คุณแม่ “อย่างนี้ ขูดรีดกันชัดๆ” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียง ไม่ทันระวังตัวท่านเลยคอหัก” “ก็ใช่นะสิ พี่ถึงได้ไม่ยอม โทรศัพท์ดังลั่นขึ้นมา รีบเดินไป พ่อนั่งเงียบ มือสองข้าง ยังไงล่ะ” คว้ากระบอกขึ้นมาแนบหู ประสานกันกุมศรีษะ แม่ตายครั้งนี้ทำให้ผมได้รู้จัก “น้องวุธนะ พี่ดาพูด....พี่โทร เวลานั้นผมหวนนึกถึงคำ ผีร้ายใส่เครื่องแบบ ช่างเจ็บแสบ *** จากโรงพยาบาลจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้ พูดของแม่...หากจู่ ๆ เกิดอุบัติ อย่าเพิ่งนอนนะจ๊ะ” ถึงบอกให้นอนก็คงไม่หลับ ครับว่าที่แม่พูดเกิดขึ้นจริง ๆ ไปโรงพยาบาลทําไม? อีกพักใหญ่ ๆ จึงมีเสียง รถวิ่งเข้ามาในบ้าน ผมเปิดประตู ช่วงระหว่างงานศพของแม่ เงียบเหงาลงถนัดใจ พี่สาวมีชีวิต ออกไปเพื่อจะถาม เห็นพี่สาวยืน พ่อกับพี่สาวต้องแวะเวียนไปให้ เฉพาะเพื่อการทำงานของเธอเท่านั้น รออยู่กับพ่อ “แม่ล่ะ” ผมถาม การที่สถานีตำรวจทุกวัน ทุกครั้ง พ่อหันกลับไปดื่มเหล้าเพื่อให้ลืมทุก เมื่อกลับออกมามักจะมีหน้าตาท่า สิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มีผมเพียงคน เหตุ...ผลคือไม่รอด...แม่รู้ไหม และปวดร้าวอย่างยิ่งสำหรับผู้สูญ เสียใหญ่หลวงอย่างเรา *** หลังจากเสร็จงานศพบ้าน กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๐๐