การดูแลพ่อแม่ของสุวรรณสาม : หน้า 88/113

สุวรรณสามพาพ่อแม่กลับ บ้าน ดูแลให้ท่านอาบน้ำ พักผ่อน จัดสำรับกับข้าวให้ นวดเฟ้นให้ท่าน คลายปวดเมื่อย แล้วหาเถาวัลย์มา กระแต ต่างก็เดินตามกันเป็นพรวน ในเวลานั้นเอง พระราชาแห่ง เมืองพาราณสี พระนามว่า ปิลยัก - ราช ได้เสด็จออกป่าล่าสัตว์ เมื่อมา ผูกเป็นราวไว้ให้พ่อแม่เกาะยามเดิน ถึงท่าน้ำที่สุวรรณสามตักน้ำให้พ่อแม่ อยู่ในบริเวณบ้าน จะได้ไม่พลัดหกล้ม ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา วรรณสามก็ออกหาผลไม้ เก็บผัก หักพื้นตักน้ำตำข้าว เตรียมอาหาร ให้พ่อแม่ สุวรรณสามทำด้วยความ รักและกตัญญูมิได้นึกเบื่อหน่าย หรือรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเลย กลับ รู้สึกว่า แม้ตนเองจะทำเพื่อพ่อแม่ ทรงสังเกตเห็นรอยเท้าสัตว์ชุกชุม จึงคิดจะดักยิงสัตว์ที่นี่ ครั้นเมื่อ เห็นสุวรรณสามมาพร้อมกับหมู่สัตว์ ก็แปลกพระทัยว่า ใครกันหนอหนุ่ม คนนี้ผิวพรรณงามดั่งทอง ฤาว่ามิใช่ คนธรรมดา เป็นเทวดา หรือว่าเป็น อะไรกันแน่ เราจะจับตัวมาถามให้ได้ คิดดังนั้น พระองค์ก็ขึ้น สามพระองค์ยิ่งข้าพเจ้าด้วยธนูอาบ ยาพิษ ได้รับความเจ็บปวดสาหัส ท่านประสงค์อะไร จึงยิ่งข้าพเจ้า” พระราชาไม่กล้าตอบความ จริงแสร้งตรัสบ่ายเบี่ยงไปว่า “เรา ตั้งใจจะยิ่งเนื้อเป็นอาหาร แต่เจ้า เดินมา ทำให้เนื้อหนีเตลิดไปหมด เราจึงยิ่งเจ้า สุวรรณสามแย้งว่า “เหตุใด พระองค์จึงตรัสเช่นนั้นสัตว์ทั้งหลาย ในป่านี้เป็นเพื่อนของข้าพเจ้าไม่เคย กลัวข้าพเจ้า ไม่เคยเตลิดหนีเพราะ บนสาย ข้าพเจ้าเลย” สักเท่าไร ก็ยังมิอาจทดแทนบุญคุณ ธนูยิงออกไปยังสุวรรณสามทันที ของพ่อแม่ได้หมดด้วยซ้ำ ความแรงและเร็วของธนูดอกนั้น พระเจ้าปิลอักขราชรู้สึกละ อายพระทัยที่ตรัสความเท็จ จึงตรัส สุวรรณสามเป็นผู้ที่มีจิตเมต ได้แทงทะลุลำตัวสุวรรณสามจาก ความจริงว่า “เป็นความจริงตามที่ นี้ล้วนแต่เป็นเพื่อนสุวรรณสามทั้งสิ้น ตาเป็นอย่างยิ่ง สัตว์ทั้งหลายในป่า สุวรรณสามไม่เคยทุบตีสัตว์ ไม่เคย ไล่ปา ไล่ขว้าง มีแต่จะพูดกับสัตว์ ทั้งหลายด้วยถ้อยคำที่ไพเราะอ่อน รักใคร มีผลไม้อะไรที่มีรสอร่อย สำหรับสัตว์ชนิดนั้น ๆ สุวรรณสาม ด้านขวาไปด้านซ้าย ! สุวรรณสามได้รับความเจ็บ ปวดแสนสาหัส แต่ยังมีสติดีอยู่ ได้ กล่าวรำพันขึ้นว่า “ในป่านี้ไม่เคยมีใครคิดร้าย หวาน ลูบหัวลูบหลังมันด้วยความ ต่อเรา หรือต่อพ่อแม่ของเรา” “เนื้อของเรา เอาไปกินไม่ได้ หนังของเราเอาไปทำอะไรไม่ได้ ใคร ก็จะนำมาให้สัตว์นั้นกิน เมื่อเป็น ยิ่งเราไปทำไม” ดังนี้แม้สุวรรณสามจะไม่มีเพื่อนเล่น “คนที่ยิงเราเป็นใคร ยิ่งแล้ว ที่เป็นคนเลยก็ตาม แต่สุวรรณสาม จะมัวซ่อนตัวอยู่ทำไม” ก็ไม่เหงาหงอย เพราะมีสัตว์ทั้งป่า พระเจ้าปิลยักขราช ได้ยินคำ เป็นเพื่อนนั่นเองพวกสัตว์ป่าทั้งหลาย พูดที่อ่อนหวานเช่นนั้น ก็แปลกพระ ก็รักและเอ็นดูสุวรรณสามมากเช่นกัน ทัยทรงคิดว่า หนุ่มน้อยคนนี้เป็น เวลาสุวรรณสามจะเดินไปไหนจึงมัก ใครกันหนอ ถูกเรายิงบาดเจ็บเจียน จะมีสัตว์ป่าเดินล้อมหน้าล้อมหลัง อยู่เสมอ เช้าวันหนึ่ง สุวรรณสามถือ ตายแล้วยังไม่โกรธเคือง ไม่ด่าว่า จึงเสด็จออกไปให้เห็น “เราชื่อปิลยักฃราช เป็นพระ หม้อน้ำออกไปตักน้ำที่ท่าน้ำในป่า ราชาแห่งเมืองพาราณสี เจ้าเป็นใคร ตามปกติ พวกสัตว์ทั้งหลายเป็นต้น ว่า เก้ง กวาง ช้าง ลิง กระรอก ๔๖ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๕ มาทำอะไรอยู่ที่นี่” เจ้าพูด เรายิ่งเจ้าเพราะความโง่เขลา ของเราเอง เราอยากจะถามเจ้าสัก หน่อยว่า เจ้าอยู่กับใครในป่านี้ เจ้า ออกมาตักน้ำไปให้ใคร สุวรรณสามถูกพิษธนูรุมเร้า จนกระอักโลหิตออกจากปาก แต่ กล่าวตอบพระราชาว่า “เราอยู่กับพ่อแม่ที่เป็นดาบส ตาบอดทั้งสองคนต้องคอยปรนนิบัติ ดูแลท่าน หาข้าว หาน้ำไปให้ท่าน เมื่อข้าพเจ้ามาถูกยิงเช่นนี้ ใครจะดู แลพ่อและแม่ได้อีกต่อไปเล่า ใน ศาลายังมีอาหาร พอกินไปได้อีก 5 วัน แต่น้ำไม่มีแล้ว พ่อและแม่ของ ข้าพเจ้าคงต้องสิ้นชีวิตเพราะขาดน้ำ และอาหารเป็นแน่แท้ โอ พระราชา ความทุกข์ ความเจ็บปวดที่ข้าพเจ้า ได้รับขณะนี้ ยังไม่เทียบเท่ากับ ความทุกข์ที่ข้าพเจ้าเป็นห่วงพ่อแม่ ว่าจะขาดผู้ปรนนิบัติ ต่อไปนี้พ่อ เราเป็นบุตรดาบส อสุวรรณ แม่คงไม่ได้พบลูกอีกแล้ว"