การบรรลุประโยชน์ในพระพุทธศาสนา : หน้า 92/113

- 44 ส่วนผู้ต้องการบรรลุประโยชน์ 66 พระองค์ทรงรู้สึกว่า พระสงฆ์ ๓. จาคะ เสียสละ สละทรัพย์ที่ ภายหน้า หรือประโยชน์ใน หามาได้โดยชอบธรรมแก่สาธารณะกุศล ชาติหน้า” พระมหาธรรมรักขิต บ้าง สละเพื่อสงเคราะห์บุตรภรรยาบ้าง กล่าวต่อไป “พระผู้มีพระภาคทรงสอน สละบำรุงสมณะพราหมณาจารย์ และ ให้เป็นผู้ประกอบด้วยคุณธรรม ๔ ประ พระภิกษุสงฆ์ผู้มีศีลบ้าง อย่างสูงคือ สละความชั่วความเศร้าหมองในจิตใจ การคือ ๑. สัทธา เชื่อสิ่งที่ควรเชื่อ เชื่อ ความชั่วอันจักทำให้ไม่ตาย สิ่งที่มีเหตุผล เช่น - D ๔. ปัญญาความรอบรู้ได้แก่รู้จัก ก. เชื่อกรรม ท่านเรียกว่า บาป บุญ คุณ โทษ ประโยชน์ มิใช่ กรรมสัทธา คือ ยอมรับว่ากรรมดี ประโยชน์ รู้จักเว้นชั่ว ประพฤติดี และ กรรมชั่วมีอยู่จริง นั่นคือดี นี่คือชั่ว ข. เชื่อผลของกรรม ท่านเรียกว่า นั้น วิปากศรัทธา คือยอมรับว่าผลของกรรมดี รู้จักอุบายอันเป็นทางให้เว้นชั่วประพฤติดี ทั้ง ๔ ประการนี้เป็นอุบายหรือ สาวกของพระพุทธเจ้านั้น กรรมชั่วมีอยู่จริง กรรมดีให้ผลดี มี ทางที่จะให้บรรลุประโยชน์ภายหน้า หรือ ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งรักท่าน เคารพ เลื่อมใสท่าน อยากให้ อยากทำบุญ อยากกราบ อยากไหว้ เป็นความอัศจรรย์ ประการหนึ่งของพระรัตนตรัย 99 ความสุขความเจริญ กรรมชั่วมีผลชั่ว ประโยชน์ในชาติหน้า ให้ความทุกข์ความเดือดร้อน ส่วนผู้ต้องการประโยชน์สูงสุด ค. เชื่อว่าบุคคลมีกรรมเป็น คือพระนิพพานอันเป็นธรรมดับความ ของ ๆ ตน ท่านเรียกว่า กัมมัสสกตา เร่าร้อนทั้งปวง ประสบสุขสงบเย็น ศรัทธา คือทุกคนทำกรรมใดไว้ย่อมได้ พระผู้มีพระภาคทรงสอนให้เดินตามทาง รับกรรมนั้นด้วยตนเอง เป็นผู้รับมรดก กรรม (กมุมทายาโท) ที่ตนทำไว้ ง. เชื่อพระญาณตรัสรู้ของ พระพุทธเจ้า ท่านเรียกว่า ตถาคตโพธิ ศีล สมาธิ และปัญญา อันอยู่ในระดับ สูงขึ้นไป ซึ่งเหมาะที่จะเป็นเหตุให้ได้ รับประโยชน์อันสูงสุดนั้น “พระคุณเจ้า! การประพฤติ สัทธา คือยอมรับภาวะตรัสรู้ของพระ พรหมจรรย์เพื่ออะไร?” วีตโศกตรัสถาม พุทธเจ้า “พระผู้มีพระภาคตรัสไว้ว่า ในที่บางแห่งพระผู้มีพระภาคเจ้า พรหมจรรย์นี้มิใช่ประพฤติเพื่อหลอก ตรัสว่า ศรัทธาเป็นเสมือนพืช (สุทธา ลวงคน มิใช่เพื่อความเป็นเจ้าลัทธิ พืช ตโป วุฏฐิ ขุททกนิกาย ๒๕) ตบะ แก้ลัทธิ มิใช่เพื่อลาภสักการะและชื่อ คือคุณธรรมเครื่องเผาผลาญความชั่ว เสียง โดยที่แท้พรหมจรรย์นี้ ประ เปรียบเหมือนฝน เมื่อมีศรัทธาดีมีตบะ พฤติเพื่อสังวระ ความสำรวม ปหานะ ดีก็ทำให้เป็นผู้เจริญรุ่งเรืองด้วยคุณธรรม การละกิเลส วิราคะ การคลายความ ๒. ศีล-เว้นจากเบียดเบียน, กำหนัด และนิโรธะ ความดับทุกข์” เป็นทางแม่ รักษากาย วาจาให้เรียบร้อย ทั้งส่วนข้อ “พระคุณเจ้า! ความสำรวม, บัญญัติและสมบัติผู้ดี มองเห็นภัยใน การละ เป็นต้นนั้น คฤหัสถ์ มิอาจทำได้ หรือ?” โทษแม้เพียงเล็กน้อย ไม่ประมาท ๔๐ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕