ความทุกข์ของสุวรรณสาม : หน้า 89/113

สุวรรณสามรำพันแล้วร้องไห้ สิ้นสติลงตรงนั้นเอง ตามความทุกข์ใจอย่างใหญ่หลวง พระเจ้าปิลยักราชทรงเสีย พระเจ้าปิลยักขราชรู้สึกเสียพระทัย พระทัยในการกระทำของตนเอง ที่ทำร้ายคนดีมีกตัญญูต่อพ่อแม่เช่นนี้ จึงตั้งพระทัยจะปรนนิบัติพ่อแม่ของ จึงตรัสกับสุวรรณสามว่า แล้วบอกว่าสุวรรณสามออกไปตักน้ำ เดี๋ยวก็คงจะกลับมาพระราชาจึงตรัส ด้วยความเศร้าโศกเสียพระทัยว่า “สุวรรณสามไม่กลับมาแล้ว สุวรรณสามตามที่ได้รับปากไว้ สุวรรณสามถูกธนูของเราสิ้นชีวิต แล้ว” “เรารู้สึกเสียใจเหลือเกินที่ พระเจ้าปิลยักราชทรงถือ ทำร้ายท่าน ขอให้ท่านอย่ากังวลเลย หม้อน้ำของสุวรรณสาม ตักน้ำไป ทั้งสองดาบสเสียใจยิ่งนัก เราจะรับดูแลปรนนิบัติพ่อแม่ของ ให้พ่อแม่ของสุวรรณสามที่อาศรม โดยเฉพาะนางปาริกาดาบสินีนั้น ท่านเองพ่อแม่ของท่านอยู่ที่ไหนล่ะ” ทุกูลดาบสได้ยินเสียงฝีเท้าก็สอบถาม โกรธแค้นพระราชายิ่งนัก ทุกูลดาบส สุวรรณสามบอกทางไปอา “นั่นใครน่ะ ไม่ใช่สุวรรณสาม ศรม ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากท่านนี้มากนัก ลูกเรานี่ ลูกเราฝีเท้าเบากว่านี้” พระราชาตรัสถามว่าจะฝาก - พระเจ้าปิลยักขราชไม่กล้า จึงปลอบว่าเป็นต “น้องรัก ที่สุวรรณสามเป็น เช่นนี้ ขอให้นึกว่าเป็นเวรกรรมของ บอกอะไรไปถึงพ่อแม่บ้างหรือไม่ ตรัสความจริงว่าสุวรรณสามตายแล้ว เราและลูกของเราเถิด พระราชาก็ สุวรรณสามจึงกล่าวว่า “ข้าพเจ้าขอฝากกราบลาพ่อ อยู่รับใช้ท่านอีกแล้ว” แล้วสุวรรณสามก็ก้มกราบ ทรงตอบเลี่ยงว่า “ข้าพเจ้าเป็นพระราชาแห่ง แม่ด้วย ขออภัยท่านที่ไม่มีบุญได้ เมืองพาราณสี มาเที่ยวยิงเนื้อในป่า ยอมรับผิดแล้ว” พระราชาตรัสว่า “ท่านทั้ง สองอย่ากังวลเลย ข้าพเจ้าสัญญากับ สุวรรณสามว่า จะดูแลปรนนิบัติ ทุกูลดาบสจึงเชื้อเชิญให้นั่ง ท่านทั้งสองให้เหมือนกับที่สุวรรณ ไปที่พระเจ้าปิลยักราช เสร็จแล้วก็ ให้เสวยผลไม้ที่สุวรรณสามจัดหาไว้ สามเคยดูแลท่านทุกประการ” กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๘๗