การมองชีวิตและการตัดสินใจ : หน้า 106/113

ว่าไม่ดีก็ไม่ชนะ เราจึงไม่ใช่ผู้ตัดสินชนะแพ้โดยเอกฉันท์ ทั้งสิ้น ซึ่งเป็นอดีตของคนที่เคยได้รับชัยชนะแล้ว ก็ไม่ต่างกับชีวิตของคนที่เหน็ดเหนื่อย ทะเยอทะยาน อยากชนะอีก ที่บ่นว่ารู้อย่างนี้ไม่ทำ ไม่คิด ไม่... แต่สิ่ง ไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าหวังในลาภ ยศ สรรเสริญ สุข แล้ว ที่คิดที่ทำที่ตัดสินใจก็ไม่ต่างกับนักพนันที่ทุ่มเทแทงเสี่ยง ย่อมขึ้นอยู่กับกรรมการอันประกอบด้วยเหตุการณ์และ ลงไป ผลออกมาไม่ได้ดังที่คาดหวังไว้ก็มีอาการผิดหวัง บุคคลที่เกี่ยวข้อง ซึ่งเราจะไปบังคับให้เป็นไปดังใจ ปรากฏ ทุกเรื่องไม่ได้ เราจึงน่าจะมาปลงเสียตั้งแต่เริ่มต้นตัดสินใจว่า ถ้าคิดเสียแต่ต้นก็จะได้ชื่อว่าปลงเป็น ไม่ใช่ สิ่งที่จะทำต่อไปนั้น มีปัจจัยเกื้อหนุนให้เป็นไปได้เท่า การที่นักมวยเสียแชมป์ไปแล้วจะโทษใครต่อใคร ใด มีช่องทางที่ช่องทางที่จะเลือกทำ แล้วรำลึกว่าสิ่ง กรรมการไม่ดีลำเอียง ประชดประท้วงทำทุกอย่างเพื่อ ทั้งหลายนอกตัวเรานั้น เราบงการไม่ได้เลย สิ่งที่เราควร ให้กลับคำตัดสิน พอรู้ว่าทำทุกวิถีทางแล้วไม่เป็นผล จะบงการก็คือ ใจเรา ให้ใจเราเป็นแชมป์ที่ไม่มีกรรมการ จึงหันมานั่งรำพึงว่าปลงตก ซึ่งเป็นเรื่องของคนเสีย ใด ๆ เข้ามาตัดสินให้เป็นผู้แพ้หรือผู้ชนะ ให้อยู่เหนือ กำลังใจ เสียพลังความคิดดี ๆ ไป ๆ ๆ ชนะและแพ้ ชีวิตจึงไม่ใช่การทำตัวเองเป็นแชมป์อย่างนักพนัน นั้นแหละ คือผู้ที่ปลงแล้ว ที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้ได้มาจนไม่คิดว่า ถ้าเป็นผล ตรงข้ามจะทำอย่างไร นักพนันนั้นเมื่อแพ้แล้วอยาก แก้ตัว หมดตัวก็อยากแก้ตัวใหม่ ก็เหมือนคนหวนคิด ถึงสิ่งที่สูญไป ดิ้นรนที่จะดึงจุดที่ตัวเองสูงสุดกลับมา คนที่เสียใจทั้งหลายล้วนหวนคะนึงถึงสิ่งที่ดีสุดที่ผ่านมา ชนะก็มีความสุขแพ้ก็มีความเบิกบาน พบกับปัญหาใหม่ในฉบับหน้า สวัสดีครับ สุเทพ ทิพย์ภวังค์ ๑๐๔ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕