การสำรวจวัดและการเรียนรู้ : หน้า 81/113

ขณะที่น้าน้อยคอยพบผู้ใหญ่ พี่นิภา และฉันก็ขออนุญาตไปเดินเตร่ดูโน่นดูนี่พร้อม กับกล้องคู่ใจคนละอัน เหลือบไปเห็นวัดติดกับ เขตสวนหรืออุทยานวังสราญรมย์ก็เลยชวนพี่นิภา แวบเข้าไป แล้วลั่นกล้อง แชะ...แชะ...แชะ ตามใจชอบก่อน อยากรู้ประวัติไม่ยาก เดี๋ยว ถามน้าน้อยก็ได้เรื่อง อย่างมากน้ารำคาญก็ให้ ยืมหนังสืออ่านเองนั่นแหละ ราวสักครึ่งชั่วโมง เศษก็รีบกลับ ไม่ทันได้นั่งพัก น้าน้อยก็เดินออก มาพอดี “ไปถึงไหนมาจะ สองสาว” “ลักขณ์ชวนไปวัดข้างวังนี่แหละค่ะ” “นึกแล้วเชียวว่ายายลักษณ์ต้องอยากไป วัดราชประดิษฐฯ ถ่ายรูปกันรึยังจ๊ะ” กระไร ใช้ทำอะไร ใครสร้าง เมื่อใด” น้าน้อย แซว โดยแกล้งทวนคำถามพร้อมกับยิ้มล้อ ๆ ฉัน “น้ามิต้องเล่าตั้งแต่ต้นจนจบเลยจ๊ะ” “ดีค่ะ ดีค่ะ” ฉันฉวยโอกาสทันที แล้ว เดินเข้าไปเกาะแขนน้าน้อยทำเสียงอ้อนให้พี่นิภา หมั่นไส้เล่น “น้าน้อยขา ลักขณ์อยากรู้จังเลยค่ะ แล้วรู้ว่ายังง้ายยังไง น้าก็คงกรุณา” พอฉันพูด ขาดคำ พี่นิภาก็ครวญเพลงจากบทพระราช นิพนธ์ละครเวนิสวานิชในล้นเกล้าฯ รัชกาลที่ 5 ทันที “อันความกรุณาปรานี จะมีใครบังคับก็ หาไม่ หลั่งมาเองเหมือนฝนอันชื่นใจ จาก ฟากฟ้าสุราลัยสู่แดนดิน เป็นสิ่งดีสองชั้นพลันปลื้มใจ แห่งผู้ให้ และผู้รับสมถวิล “อื้อฮือ คำถามยายลักขณ์ที่รัวออกมากว้างมาก (ล่าง) ประตูทางเข้า พี่นิภาหยุดเพียงแค่นี้ น้าน้อยจึงแกล้ง เย้าว่า “ถ่ายบ้างแล้วค่ะ แต่ไม่ทราบว่าอาคาร ใดเรียกว่ากระไร ใช้ทำอะไร ใครสร้าง เมื่อใด” เชียวนะ เข้าใจตั้งคำถามนี้ อาคารใดเรียกว่า ด้านตะวันออก กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๗๙