การสูญเสียและการค้นหาธรรม : หน้า 26/113

เลย สำหรับผู้เป็นลูกคนหนึ่งต้อง สูญเสียพ่อไปอย่างไม่มีวันกลับ พ่อ ตายจากไปในวันนั้นเอง วันที่ยายได้ ป้อนข้าวพ่อในตอนเช้า แล้วออกไปดู แลข้าวในนาอย่างสุขใจ อิ่มใจ เมื่อ กลับมาถึงบ้าน ท่ามกลางแม่ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่อยู่กันพร้อมหน้าแล้วบอกว่า “พ่อตายแล้ว” “นี่ไปไหนมา ทุกคนเขาขอ ขมากันแล้ว เหลือเอ็งคนเดียว” ยายรู้สึกเสียใจ เข่าอ่อน ความ รู้สึกหลากหลายประดังเข้ามา “ลูก ทุกคน ตีอีจันทร์มากที่สุด” ประโยค ที่คุ้นหูดังก้องในโสตประสาท ยาย ภาษีเจริญ ฝั่งธนบุรี มีพระองค์หนึ่ง ชื่อหลวงพ่อวัดปากน้ำ (พระมงคล นึกถึงพ่อ นึกถึงไม้เรียวที่พ่อเคยหวด เทพมุนี) ค้นพบการปฏิบัติธรรมวิชชา ทำโทษ นึกถึงภาพพ่อนั่งหัวสะพาน ธรรมกาย ทำให้ผู้ปฏิบัติไปท่องเที่ยว ซื้อเหล้าจากเรือทุกเย็น ๆ วันละ ในนรก-สวรรค์ได้ สิบสตางค์ พ่อกินเหล้าเมามาย สถานที่สองแห่งที่ยายเคยได้ ท้ายที่สุดนึกถึงคำสาปแช่งของพ่อที่ออก มาขณะมึนเมา แค้นเคือง น้อยใจลูกๆ คำสาปแช่งนั้นน่ากลัวนัก ยายรู้สึก หวาดหวั่นเกรงจะเป็นไปดังนั้นจริง ยินผู้ใหญ่พูดให้ฟังอยู่เสมอ ใครทำดี ก็ได้ไปสวรรค์ ทำชั่วก็ตกนรก พ่อ อยู่ที่ไหนนะ บัดนี้มีหนทางที่จะไปหา พ่อได้แล้ว ยายตัดสินใจตามอายิ้ม ยายรู้สึกเสียใจที่พ่อจากไป และเสียใจ ลูกพี่ลูกน้องของพ่อเข้ากรุงเทพฯ โดย มากที่ยังไม่มีโอกาสขอขมาพ่อ ไม่สนใจกับทรัพย์สินเงินทองที่ทางบ้าน - ความกลัวบาปที่ไม่ได้ขอขมา มอบให้ ตัดใจ ตัดความรักความ ความทุกข์ ความสับสน กัดกร่อน อาวรณ์ที่มีต่อแม่และทุกคนทางบ้าน หัวใจจนผ่ายผอมและไร้สุขโดยสิ้นเชิง พ่ออยู่ไหนนะ พ่ออยู่ในนรก หรือสวรรค์ - นรก สวรรค์ นี่มันอะไร มัน อยู่ที่ไหนกันนะ ยายเฝ้าแต่ถามตัวเอง สายตา ทอดไกลไปในฟ้ากว้าง ง่วง เมื่ออุบาสิกาทองสุก สำแดงปั้น จาก วัดปากน้ำมาสอนปฏิบัติธรรมที่บ้าน เจ้าของบ้านเมตตา อนุญาตให้ยายได้ เรียนกรรมฐานกับอุบาสิกาทองสุกด้วย กว่าจะได้มาถึงจุดนี้มิใช่เรื่องง่าย ยาย ตระหนักดี ดังนั้นแม้จะเหน็ดเหนื่อย อ่อนเพลียจากการงานสารพัด เหงาหาวนอน ยายก็ไม่ละโอกาสที่จะ ปฏิบัติธรรม ในระยะแรก ๆ ความ ฟุ้งซ่านสับสนเข้ารบกวนจิตใจ ต้อง เพิ่มความเพียรพยายาม กำหนดนิมิต ภาวนา “สัมมา อะระหัง” อยู่ตลอดเวลา ทุกอิริยาบถแม้ขณะทำงาน การทำสมาธิให้ใจสงบนั้น เป็นการ พักผ่อนที่ดีของใจ เป็นการประหยัด กระแสความคิดไม่ให้ฟุ้งซ่านไปในสิ่ง ที่ไร้ประโยชน์ ยายนั่งธรรมะ ปฏิบัติ ธรรมทุกวันทุกคืนอย่างไม่ย่อท้อ ทั้งๆ ที่หาเวลาว่างจากการงานแทบไม่ค่อย * ภาพแม่ร้องไห้อาลัยอาวรณ์ ใจหายที่ลูกจะจากไป แม้ยายจะรู้สึก ใจหายยิ่งกว่า แต่คนอย่างยายลองว่า ตัดสินใจทำอะไรแล้ว มีแต่ไปข้างหน้า ได้ สถานเดียว ที่กรุงเทพฯ อาพาไปอยู่ด้วยที่ บ้านพระยาคนหนึ่งไม่กี่คืน ก็ย้ายไป เมื่อยายอายุ ๒๘-๒๙ ปี ราวปี อยู่บ้านเศรษฐีจีนแถววังบูรพา ช่วย พ.ศ. ๒๔๘๐ ยายค่อยคลายความโศก ทำงานบ้าน ปัดกวาด เช็ดถู ซักผ้า เศร้าและรู้สึกมีความหวัง เนื่องจากมี ทำทุกอย่างด้วยความขยันขันแข็ง ข่าวเล่าลือมาเข้าหูว่า ที่วัดปากน้ำ เป็นที่รักและไว้วางใจของเจ้าของบ้าน เพราะ ....ยกเว้นปัญญาแล้ว เราสรร เสริญว่า ขันติเป็นคุณธรรมอย่างยิ่ง พุทธดำรัสนี้เป็นอมตวาจาที่ยาย ประจักษ์แจ้งในที่สุด เมื่อที่สุดของ ความตั้งใจปรารถนา ที่สุดของความ ๒๔ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕