จันทร์และความหวังในชีวิต : หน้า 21/113

ดวงใจ จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดงผูกมือน้องข้า ขอช้างขอมาให้น้องข้าขี่ ขอเก้าอี้ให้น่องขานั่ง ขอเตียงตั้งให้น้องข้านอน ขอละครให้น้องข้าดู..... “จันทร์” ในบทเห่กล่อมที่คุ้นหูคนไทยใน วานวันที่ยังเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสา นอนแบเบาะอยู่ ในเปลนั้น ดูช่างสูงส่ง ประเสริฐสุดและพิเศษ อัศจรรย์เสียนี่กระไร เนื่องจากสามารถบันดาลทุก สิ่งทุกอย่างให้แก่ชาวโลกได้ ตั้งแต่อาหาร เครื่อง ประดับ สิ่งของเครื่องใช้ สิ่งบันเทิงใจ ฯลฯ จนทำให้ หัวใจน้อย ๆ ของเด็กเปี่ยมไปด้วยความหวังและ สามารถนอนหลับอย่างอบอุ่น เป็นสุขได้ในขณะที่ ผู้เป็นแม่ยังขับขานบทเพลงอยู่ จันทร์อยู่บนฟ้า สูงสุดสูง ไกลแสนไกล แต่ไม่ไกลไปจากใจของชาวโลก ยามเมื่อ อาทิตย์ลับลาจากขอบฟ้า ความมืดมิดแห่งรัตติกาล ค่อยคืบคลาน ความรู้สึกว่าปลอดภัยก็ยังคงอยู่ แสงจันทร์นวลกระจ่าง ให้ความสว่าง เย็นตาเย็นใจ มากบ้างน้อยบ้าง ตามกาลข้างขึ้น ข้างแรม เหมือนดั่งมารดาที่เอื้ออาทรต่อบุตรน้อยกระนั้น ชีวิตของบุคคลผู้หนึ่งนาม “จันทร์ ขนนกยูง” ผู้อยู่ในฐานะ “คุณยายอาจารย์” แห่งวัดพระธรรมกาย ต.คลองสาม อ.คลองหลวง จ.ปทุมธานี ผู้ให้กำเนิด กันยายน ๒๕๓๕ กัลยาณมิตร ๑๙