การปฏิบัติธรรมในช่วงสงคราม : หน้า 30/113

รู้จักได้ดี ได้ทำจากเศษไม้หรือ ขี้เลื่อยก็ได้ผสมกับน้ำมันยาง ใช้ เปลือกไม้ห่อไว้อีกที เวลาก่อไฟหุงข้าว ต้องแบ่งได้มาสักหน่อย จุดไฟแล้ว จึงเอาปืนใส่ได้ จะช่วยให้ฟื้นติดไฟได้ ง่ายขึ้น แต่อีกสักระยะหนึ่งส่วนที่ถูก เผาไหม้ไปแล้ว จะกลายเป็นซากเป็น ขี้เถ้า ขี้ไต้ ต้องคอยเขี่ยออก ไม่เช่น นั้นไฟจะดับ คำว่า “ไอ้ขี้ไต้” ของหลวงพ่อ วัดปากน้ำจึงใช้กับคนประเภทที่ทำอะไร ต้องคอยไป คอยว่า คอยเตือนกัน “ยายไม่เอา ยายไม่อยากเป็น เมื่อยายไม่อยากเป็น “ได้” บ่อย ๆ เหมือนขี้ไต้” เวลาหลวงพ่อใช้งานหรือถามอะไร ยายก็พยายามเข้าที่ ดูให้ถูก เกี่ยวกับ ลูกระเบิดในสมัยสงครามโลกครั้งที่ ๒ เมื่อหลวงพ่อสั่งว่า “ไอ้ลูกจันทร์ เอาไปลงทะเลนะ เอาไปเข้าป่านะ แม่ชีปัดลูกระเบิดเป็นที่กล่าวขวัญถึง ยายก็ว่า ลงทะเลก็ลงทะเล เข้าป่าก็ เข้าป่า ขออย่าด่าไอ้ขี้ได้ก็แล้วกัน ยายก็ใช้ธรรมกายปัด ๆ ไป จน สงครามเลิก” ในละแวกนั้นมาอีกช้านาน การปฏิบัติธรรมในโรงงานทำ วิชชานั้นมีต่อเนื่องตลอด ๒๔ ชั่วโมง โดยผลัดเวรกันเป็นชุด ๆ ยายเป็น หัวหน้าเวรสอง คนชื่อไม่เป็นหัวหน้า ดังนั้นแทนที่ยายจะเป็น “ไอ้ ขี้ได้” ยายกลับได้รับคำชมในการ เวรหนึ่ง ผลัดเปลี่ยนกันชุดละ 5 ชั่ว ปฏิบัติธรรมที่รุดหน้าแตกฉานสามารถ โมง นับเป็นงานทางจิตที่หนัก คร่ำ ทำวิชชารับใช้หลวงพ่อได้คล่องแคล่วว่า เคร่ง ใช้ความมานะพยายามและ “ไอ้ลูกจันทร์นี้เป็นหนึ่งไม่มีสอง" การรวมใจสูง ซึ่งยายภูมิใจมาถึงทุกวันนี้ “พอได้เวลา หัวหน้าเวรหนึ่งก็ พลังจิต พลังธรรม อำนาจบุญบารมี มาเรียกร้องบอก สองยาม สองยาม และอานุภาพของพระธรรมกายจาก ยายก็พาชุดสองไปนั่ง นั่งกลางวัน การรวมจิตรวมสมาธิของผู้ปฏิบัติธรรม หกชั่วโมง กลางคืนหกชั่วโมง นั่ง จนถึงขั้นสูงนั้น หากมีมากพอจะช่วย ธรรมะกันตลอด พอหมดช่วงก็กลับ บรรเทาปัดเป่าและช่วยชาติให้พ้นภัยได้ มาพัก แต่อยู่ในโรงงานทำวิชชานั่น ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ ๒ เรื่องของ แหละ ใครขยันก็นั่งทบทวนทำสมาธิ ๒๘ กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๓๕ ต่อ เป็นการฝึกจิตให้ใส ให้หยุดนิ่ง มีพลังอยู่ตลอดเวลา เรื่องพูดคุย หยอกล้อกันเป็นไม่มี.....” เมื่อหลวงพ่อวัดปากน้ำมรณ ภาพ การทำวิชชาก็ขาดตอนไปบ้าง ๆ ไม่คร่ำเคร่งเหมือนแต่ก่อน แต่ยายก็ ยังขะมักเขม้นปฏิบัติธรรม ค้นคว้าทำ วิชชาต่อไปเงียบ ๆ เพราะมาถึงขั้นนี้ แล้วยายรู้ดีว่าธรรมะมีคุณค่ามหาศาล เพียงไร และกว่าจะเข้าถึงธรรมได้นั้น ยายลำบากลำบน ต้องอดทนอย่าง แสนสาหัสเพียงไร อ่านต่อฉบับหน้า