การไม่เบียดเบียนกัน : หน้า 15/128

เดียวในกันและกันได้ เพราะไม่มี พระพุทธเจ้าทรงอุบัติขึ้นใน ความเบียดเบียนในกันและกัน ขยาย โลก เป็นที่ร่มเย็นเป็นสุขของโลก ส่วนออกไปกว่านั้น กว้างออกไป เป็นประมุขของโลกเป็นที่พึ่งของโลก ตระกูลหนึ่งๆ เต็มประเทศออกไป เป็นผู้รู้จักหนทางเป็นที่ตั้งของความ ขยายส่วนออกไปกว่านั้น ไม่เบียด เสื่อม เป็นที่ตั้งของความเจริญ รู้ทาง เบียนซึ่งกันและกัน ประเทศหนึ่งๆ ความเสื่อม รู้ทางความเจริญ รู้ทาง ไม่เบียดเบียนกันทั้งหมด ปรากฏว่า ร่มเย็นเป็นสุข รู้ทางเดือดร้อนเป็น ประเทศนั้นจะได้รับความรุ่งเรืองเจริญ ทุกข์ พระพุทธเจ้าทรงรู้ทุกอย่าง กันและกัน ได้เกิดมนุษย์ขึ้น เมื่อ เกิดมนุษย์ในตอนต้น ก็มีน้อยคน ไม่รู้จะเบียดเบียนกัน แล้วมนุษย์ มากขึ้นเป็นลำดับๆ มนุษย์ก็เริ่ม เบียดเบียนกัน ใกล้เคียงกันก็ทะเลาะ บาดหมางให้ประหัตประหารกันด้วย กายบ้าง ด้วยวาจาบ้าง ด้วยใจบ้าง ก็เกิดเบียดเบียนกันขึ้น ทุบตีฆ่าฟัน ได้รับความร่มเย็นเป็นสุขด้วยกันทั้ง พระองค์ได้ทรงวางเนตแบบแผนตา กันครานั้นโลกได้รับความเดือดร้อน ใครรักษา ไม่ต้องมีศาล ไม่ต้องมี ตุลาการ เพราะเบียดเบียนซึ่งกันและกัน ด้วย การให้ประหัตประหารซึ่งกันและกัน นั้น ไม่ต้องมีตำรวจเฝ้า ไม่ต้องมี รับตำราไว้ สมัยโลกเกิดขึ้นใหม่ๆ พวกพรหมลงมากินง้วนดินแล้วก็ เหาะเหินเดินอากาศไม่ได้ ก็คือ ทุบตีฆ่าฟันซึ่งกันและกัน การที่จะไม่เบียดเบียนกันได้ เช่นนี้ จะเป็นได้เช่นไร ต้องอาศัย พระพุทธศาสนาแท้ๆ จึงจะไม่เบียด เบียนซึ่งกันและกัน หล่ออยู่ในแผ่นดินนี้ ต่อไปๆ ๆ ๆ ผู้ที่มีปัญญาก็ต้องแก้ไขให้ กายนั้นก็ได้กลายมาเป็นมนุษย์เป็น มนุษย์เลิกเบียดเบียนกันเสีย เมื่อ ลำดับไป หยุดเบียดเบียนกันก็เป็นสุขที่เดียว ต่อมามีการสมัครสังวาสใน ต่อเมื่อเบียดเบียนกันอีกความคับคั่ง กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๙ ๑๒