การตัดสินใจและความหวัง : หน้า 59/128

นะ ระดับเท่าอธิบดีทีเดียว” ข้าพเจ้านึกถึงเรื่องงานทางโลก ที่ผ่านมา เบื่อหน่ายเต็มที่ ตำแหน่ง อะไรก็ไม่เอาอีกแล้ว และก็ไม่ใช่เจดีย์ สักหน่อย จึงตอบทันทีว่า “ไม่ทำแล้ว ตำแหน่งอะไรก็ไม่ เอา ขอให้ขึ้นรถเถอะ ไปไหนก็ได้” เจ้าหน้าที่นิ่งอึ้งไป ครู่หนึ่งก็พูดว่า “เอายังงี้ นะ ถ้าไม่ขึ้นรถ จะยอม ให้กินของหวานได้ ร้าน ขนมอยู่นั่นไง” เขาชี้มือให้ ดู มีร้านขายข้าวเหนียว สังขยาอยู่ข้างรั้วร้านหนึ่ง จริงๆ พอพูดเรื่องขนม ข้าพเจ้าเลิกสนใจเรื่อง ขึ้นรถ รีบไปซื้อขนมทันที ซื้อเสร็จก็ตื่นจากความฝัน ความจริงฝันครั้งนี้ ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องไม่มี อะไรจริง เรื่อยเปื่อยไป มาสะดุดใจเอาตอนที่อวัยวะภายในอัก เสบรุนแรงมาก รับประทานอาหาร อะไรไม่ได้เลย คลื่นไส้หมดทุกอย่าง แม้แต่น้ำเปล่า แพทย์ถามข้าพเจ้าว่า “น้ำธรรมดาดื่มไม่ได้ เพราะมัน ไม่มีรส ลองดื่มน้ำหวานได้ไหม” ข้าพเจ้าดื่มน้ำอัดลมหวาน ไม่ เจ้าเห็นภาพในอนาคตล่วงหน้า เห็น มหาวิทยาลัยธรรมกายของโลกสร้าง เสร็จแล้ว ในความฝัน คอยอยู่แต่ว่า จะต้องมีชีวิตอยู่ให้เห็นของจริงให้ได้ ว่าจะเหมือนที่เห็นในฝันหรือไม่ หลัง" มีสีด้วยความชื่นใจ หลังจากรับประทาน อะไรไม่ได้เลยมา ๓-๔ วัน ทำให้รู้สึก ตัวว่ารอดชีวิตแน่ ได้กินของหวานตาม ข้าพเจ้าเอาเรื่องคตินิมิตอารมณ์ ต่อจากป่วยหนัก รอดมาได้ราว ในฝันของข้าพเจ้ามาเล่าไว้ เพื่อยืนยัน ว่าไม่ว่าจะเป็นฝันครั้งแรก หรือครั้งที่สอง ข้าพเจ้าก็ เห็นรถที่มารับ เป็นรถ ฝันจริงๆ ๒ เดือน ข้าพเจ้าไปนมัสการเจ้าคุณ หลวงพ่อ ท่านกล่าวว่า “ป้าหวินยังตายไม่ได้นะ ต้องอยู่ ช่วยหลวงพ่อสร้าง W.D.บ. ก่อน” อย่างที่ใช้กันในเมืองมนุษย์ ผู้คนก็ไม่มีอะไรแปลกจาก มนุษย์ทั่วไป ตัวข้าพเจ้า เองแม้จะได้แต่งกายสวย งาม ก็เป็นเพียงผ้าไหม ยกทอง ไม่ใช่ผ้าทิพย์อะไร เมื่อเทียบกับเรื่องราว สมัยครั้งพุทธกาล เมื่อ อุบาสกบางท่านใกล้ถึงแก่ ความตาย คตินิมิตของ ท่านเห็นเป็นรถสวยงาม จากสวรรค์ชั้นต่างๆ มา คอยรับ ไม่ใช่รถอย่างเมืองมนุษย์ หรือ ถ้าเป็นคนมารับ ก็เป็นคนที่แต่งกาย เป็นเทพบุตรนางฟ้าสวยงาม ข้าพเจ้าแน่ใจว่า ถ้าข้าพเจ้า ฟังประโยคเดียวเพียงเท่านี้ข้า - ต้องตายในปีที่ผ่านมา ที่เกิดใหม่ของ เจ้านึกความฝันทั้งหมดได้กระจ่างแจ้ง ข้าพเจ้าคงอยู่แค่สวรรค์ชั้นจาตุมฯและ ข้าพเจ้าแย้งหมอว่า เป็นของ ภาพอาคารหลังใหญ่นั้นเหมาะเป็น แสลงโรคเบาหวานของข้าพเจ้า หมอชี้ แจงว่า สถานศึกษาจริงๆ W.D.บ.ของหลวงพ่อ ท่าน คือ เดอะเวิลด์ ธรรมกาย ยูนิ เวอร์ซิตี้ มหาวิทยาลัยธรรมกายของ “เอาชีวิตไว้ก่อนเถอะนะ ถ้ากิน น้ำหวานได้ไม่อาเจียนก็กินเถอะ จะได้ โลก ไม่ใช่เรื่องสร้างเจดีย์ รอดตาย เรื่องเบาหวานค่อยว่ากันที นี่คือสิ่งที่เทพยดาเนรมิตให้ข้าพ ก็เป็นจาตุมฯชนิดเตี้ยมากๆ คงราวๆ เมืองลับแล หรือภุมมเทวดาอะไรเทือก นั้น อย่าฝันเลยว่าจะได้กลับสถานที่ เดิม ซึ่งเคยอยู่ก่อนลงมาเกิด นับว่าเป็นชีวิตขาดทุนแท้ๆ ชาติ อ่านต่อหน้า ๗๖ กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๗ ๕๗