การเดินทางของชาวเขา : หน้า 103/128

สาวถาม พ้นทุกข์ไปที แล้วก็คิดนะว่า ถ้าพวกที่ออกไป “หัวเราะซิคะ โธ่...พวกชาวเขาแต่งตัวก็ เล่นเรือเกิดเป็นอะไรละก็ แทนที่ครูจะได้บุญ น่าสนใจอยู่แล้ว คนที่ขายของแถวนั้นและคน พาเขาเที่ยว อาจกลายเป็นบาปเสียละกระมัง ถิ่นอื่นที่แวะมาเที่ยว ก็เลยหยุดกิจกรรมของตน อ้ายเราก็ว่ายน้ำเก่งซะด้วย ช่วยตัวเองยังไม่ แห่มายืนดูชาวเขา ยิ่งเห็นชาวม้งวิดน้ำทะเลขึ้น ค่อยจะรอดเลยจ้ะ ก็ไม่เคยว่ายลึกเกินคอสักที” มาชิม แล้วยังตักใส่ขวดก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ บ้างก็ว่าโง่จริง ไม่รู้จักน้ำทะเล! ครูก็ว่าแต่หัว เราะไม่ออกค่ะ เพราะสงสารในความไม่รู้จริงๆ น้าน้อยหัวเราะขำตัวเอง พลอยให้นักศึกษา หัวเราะกันครื้นเครงไปด้วย ฉันว่าเหตุการณ์ตอนนั้นน่ะ น้าน้อยคง ของเขา ครูได้อธิบายให้ผู้คนที่มาดูชาวเขาว่า หัวเราะไม่ออกเหมือนตอนนี้หรอกจ้ะ เบญจ์ ชาวม้งไม่ใช่คนโง่ อยู่แต่บนเขาสูง ไม่เคยเห็น เชื่อมั้ย ฉันว่าน้าน้อยคงเหนื่อยทั้งกายและทั้ง ทะเลจริงๆ ไม่เคยชิมน้ำทะเล เคยแต่ดื่มน้ำตก ที่เย็นชื่นใจและใสสะอาด ก็เลยอยากเอาไป ใจเชียวแหละ “น้าน้อยพาเขาไปฟาร์มจระเข้รึเปล่าคะ” น้ำทะเลที่มีรสเค็มแปลกพิเศษไปฝากญาติฝาก กุ้งฝอยสนใจ เพราะเคยไปเมื่อเดือนที่แล้ว คือ เพื่อนที่ไม่มีโอกาสมา ฉะนั้นถ้าใครเห็นใจก็ช่วย บริจาคถุงพลาสติกดีๆ ให้หน่อย” “แล้วใต้ถุงบ้างมั้ยคะน้า” กุ้งฝอยถาม “ได้ซิจ๊ะ แม่ค้าแถวนั้นใจดีนะ พอบอก เหตุผล ก็หยิบยื่นถุงพลาสติกให้คนละหลายใบ พร้อมกับหนังสติ๊ก ครูมัวแต่ยุ่งเรื่องถุง ที่ไหน ได้ ชาวม้งบางคนที่ใจพอดีพอควร ใจกล้าซะ ด้วย แอบไปเช่าเรือสกรูตเตอร์เมื่อใดไม่รู้ แล่น วิ่งออกไปไกลจากฝั่ง ฉวัดเฉวียนเสียด้วยซิ ครูละเสียวชะมัด เรือก็ลำเล็กนิดเดียว นั่งไป ตั้งหลายคน มีทั้งหนุ่มสาว ผู้ใหญ่ เด็ก ล้วน แต่ว่ายน้ำไม่เป็น ที่ว่ายเป็นอาจมีนายยงและ เพื่อนสัก ๒-๓ คนมั่ง “อ้าว! ว่ายน้ำไม่เป็น อาจารย์ไม่ห่วง ไม่ห้ามเขาคะ” “ห่วงซิจ๊ะ ห่วง แต่ไม่ทันห้าม ก็ห้ามไม่ ทันนะซิ” น้าน้อยหัวเราะอีก “ก็ครูมัวแต่วิ่งขอ ถุงจากแม่ค้า เงยหน้าขึ้นเห็นชาวเขาชี้ปุ๋ยใบ้ อย่างตื่นเต้น เพ่งมองไป เอ๊ะ! นั่นพวกมึงนี่นา แม่ค้าบางคนให้ความกระจ่างแก่ครูว่า ชาวม้ง เช่าสกรูตเตอร์ออกไป ๒-๓ ลำ ครูหันไปจะหา นายยง ที่ไหนได้...นายยงตัวดีนั่นแหละนำทีม ไป ตัวนายยงยังขอขับเองเสียอีกด้วยนะ พอพวกนั้นกลับมาถึงฝั่ง ครูถอนใจเฮือกใหญ่ ขากลับจากพัทยา เราก็แวะไปชมจระเข้ที่สมุทร ปราการกัน “อ๋อ ไปซิจ๊ะ เขาอยากดูจระเข้ น้าก็พา ไป เพราะยังพอมีเวลา” “พวกชาวม้งชอบจระเข้มั้ยคะ กุ้งฝอย ไม่ชอบเลย มันเหม็นชะมัดเลย แล้วเวลามัน อ้าปากกว้าง น่ากลัว น่ากลัว...” “มันชอบกินเด็กนักแล เพราะเด็กเนื้อ หวาน....อร่อยนัก ยิ่งเนื้อกุ้งฝอย มันคงยิ่งชอบ เนื้อแน่นดี” ใครแหย่เบญจ์คงรู้ดี “พี่นิภารู้ได้ยังไงว่ามันชอบเด็ก กุ้งฝอย ว่ามันชอบผู้ใหญ่มากกว่า ตัวโต เนื้อเยอะ แบ่ง กันกินสบาย จริงมั้ยคะพี่ลักษณ์ขา “พอจะ พอกันทั้งคู่ คนหนึ่งก็ชอบแหย่ คนหนึ่งก็ไม่ยอมลดละ เดี๋ยวให้ลงไปเดินทั้งคู่ เลย” สงครามต่อปากต่อคำจึงสงบโดยปริยาย แล้วน้าน้อยก็พูดต่อ “เอาเข้าจริงๆ แล้ว พวกเขากลับไม่ สนใจจระเข้เลย บ่นว่าเหม็นอย่างกุ้งฝอยว่า เสียด้วยซิ อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๙ 900