การสอนการดำเนินชีวิตในป่า : หน้า 38/128

ติด มันก็ไม่สุก ครูก็ช่วยหาไม้ผุๆ มา เติมให้ ทูลกระหม่อมไปดึงเอาทาง มะพร้าวแห้งมาหลายทาง แหย่เข้าไป ทั้งหมด ไฟติดลุกขึ้นสูงท่วมไปเผาทาง มะพร้าวสดเกรียมเป็นแถบ ต้องช่วย กันดับไฟเลยมอด คุยหัวมันออกมา เกินสุก ดำปิดเป็นถ่าน ต่างคนต่าง เอาไปกันคนละหัว ครูก็รับส่วนแบ่ง ด้วย แกะมันกินสุกกับไหม้ๆ ปาก เปิ้อนด่าๆ ตามกัน พวกเด็กๆเขาเสนอ ครูว่า คราวหน้าครูจะสอนเผาอะไรอีก รุ่นนั้นครูสอนการดาเนินชีวิตในป่าหน เดียว ซึ่งครูคิดว่าจะสอนวิธีใช้กระบอก ไม้ไผ่หลามข้าว ถ้าคุมคนเดียวไม่ไหว แน่ กลัวเผาลงกา อาจารย์ใหญ่ไล่ ออกจากโรงเรียน หนีไม่ทัน การสอน รุ่นนี้ครูก็สนุกไปด้วย เพราะมีนักเรียน น้อยไม่ลำบากแก่การควบคุม การสอนขั้นต่อไป การหุงข้าว สวยหรือข้าวต้ม เจียวไข่ ก็สอนที่สวน เพาะชำอีกนั่นแหละ เพราะเป็นมุม ของลูกเสือโดยเฉพาะ ไม่มีท่านผู้ใด มาข้องแวะกับพวกเรา ซึ่งตอนนี้อยาก ให้มีใคร ๆ มาล้อมดู แล้วก็ถ่ายรูปไว้ บ้าง ก็ไม่มีเลย ถ้ามีตอนนี้คงมีรูป ความหลังดูกันอีกแยะ หุงข้าวแบ่งเป็นหมู่ ลูกเสือรุ่นนี้ หุงข้าวเก่งเป็นสามภาษาคือ ดิบ สุก ไหม้ เวลาทอดไข่เจียว ทูลกระหม่อม ทรงทอดไข่ แต่ใส่น้ำปลาจนครูนึกว่า สุกแล้วคงไม่มีใครรับประทานลง เมื่อ ตั้งวงรับประทานกัน ครูและพระสหาย “ทูลกระหม่อมไม่เค็มหรือเพคะ” “ไม่เค็ม ชอบเค็มๆ” ทรงเติม ข้าวและเสวยจนไข่หมดจาน ครูนึกใน ใจว่า พระองค์ท่านคงแข็งพระทัยเสวย เพราะทรงทำเอง ในปีการศึกษา ๒๕๐๓ กองลูก เสือจิตรลดาต้องสวนสนาม และแสดง ตักไข่มารับประทาน หน้าแหยเพราะ กิจกรรมของลูกเสือเกี่ยวกับการปฐม ความเค็ม แต่ทูลกระหม่อมทรงตุ้ย ๆ พยาบาล เคลื่อนย้ายคนเจ็บโดยใช้ และยังทรงเติมน้ำปลาลงในจานข้าวอีก เปลหามไปส่งโรงพยาบาล ซึ่งทูลกระ ครูจึงทูลถามพระองค์ท่านว่า ๒๖ กรกฎาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร หม่อมฟ้าชายจะต้องเป็นผู้บาดเจ็บนอน เปลพยาบาล ให้พระสหายหามไป เมื่อถึงวันแสดงจริงต่อหน้าที่ ประทับ ทูลกระหม่อมเปลี่ยนให้สัณห์ ลงเป็นคนเจ็บ พระองค์ท่านทรงเป็นผู้ แบกพยาบาลทางด้านหลัง ทางด้านหัวเปล ครูจำไม่ได้ว่า เป็นใคร ผู้หามเปลพยาบาล แทนที่จะ นำคนเจ็บไปโดยมิให้บอบช้ำ ทูลกระ หม่อมทรงหามเปลวิ่งเร็ว จนครูที่ ควบคุมคือ อาจารย์ทิพย์ เขตบรรพต วิ่งตามหน้าเชิด คนเจ็บจวนตกจากเปล