การสนทนาและความสัมพันธ์ : หน้า 115/128

แล้วกัน” พูดพลางผมก็ลุกขึ้นยืน พิมพ์เตรียมพร้อมที่จะลุกขึ้น มีเด็ก น้อง.. ตัวตลกพูดเพื่อให้คนฟังยิ้ม... ผมมารอตั้งเป็นชั่วโมงเชียวแหละ” วัยรุ่นเพศชายใส่เสื้อยืดคอกลมสีเทา ส่วนเผด็จการพูดแล้วคนฟังจะยิ้ม กางเกงยีนส์ฟอกสีน้ำเงิน มานั่ง ไม่ออก” ลงที่เก้าอี้ด้านขวามือของผม แกทิ้ง “อย่างที่จัดเข้าประเภทไหน น้ำหนักตัวลงอย่างแรงทำให้เก้าอี้ ครับ.... ตัวตลก... เผด็จการ... หรือ ชนิดนั่งติดกันสะเทือนกันไปทั้งแถว หลายคนหันมามอง พอเห็นท่าทาง ไม่รู้ไม่ชี้ของแกแล้ว ก็เลยเลิกสนใจ “เดี๋ยวพี่จะรีบไปไหน นั่งลง ก่อนครับ” ไม่เรียกเปล่าหากยังดึงแขน ของผมไว้อีกด้วย แบบผสม” เสียงหวูดรถไฟดังแทรกขึ้น “ไปรอที่ไหน... ทำไมไม่มา รอแถวๆ นี้ละคะ” “ผมนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ด้านหน้า...ใกล้เวลาจะเข้ามารอข้าง ในอยู่แล้ว พอดีมีเหตุผิดปกตินิด หน่อย” มาพอดี ผมจึงบอกเขาไปว่า “ไม่มี เวลาแล้ว ไปหาค่าตอบเอาเองก็ เธอรีบถามทันที “มีคนถูกล้วง กระเป๋าหรือคะ” “เปล่า... ใจคอจะให้ผมเป็น “แหมพี่... กำลังมันส์... อยู่ “มีอะไรน้องชาย” ผมถาม ต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือครับ.... ไม่รู้ว่า เมื่อไหร่จะได้เจอพี่อีก...” ตำรวจยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่มีวันหยุดเลย หรือไง..... เพียงถูกเด็กวัยรุ่นแซวนิด หน่อยเท่านั้นเอง” ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าเสียงคร่าครวญราวกับว่า “แล้วไป... นิ้วไหวไหมคะ” “อยากถามจังเลย..... ให้ผม ผมเป็นญาติผู้ใหญ่ที่เขารักสุดหัวใจ “ไหวอยู่แล้ว... แน่ใจนะว่าจะ ถามอะไรหน่อยได้ไหม...” ตอนท้าย เคยว ให้ผมหิ้ว” ผมแสร้งทำเป็นพูดวกวน ออกจะลังเลนิดๆ “อยากถามก็ถามมา... ตอบ “เอาอย่างนี้ก็แล้วกันไอ้น้อง... ถ้าอยากพบฉันอีกละก็ไปที่สถานี ล้อเธอเล่น “บ้า... เป็นนายร้อยประเภท “พี่ว่าตัวตลกกับเผด็จการ ผมบอกชื่อสถานีตำรวจพร้อมชื่อและ “ต่างกัน” ผมตอบสั้นๆ นึก อยากจะให้ของแถมตามสักป้ายสอง ท่าทางเปลี่ยนเป็นคนละคน “ผม ป๊าบเป็นการสั่งสอนเขาอยู่ในใจ เป็นเด็กต่างจังหวัดไปแถวนั้นไม่ถูก ได้จะตอบให้” ผมวางท่าให้ดูเป็นมิตร ตำรวจ... ถามหาร้อยตำรวจเอก....” ต่างกันไหม” พูดจบแถมยักคิ้วให้ด้วย นามสกุลตัวเองให้เขา ไหนกันพูดจาน่าเกลียด.... ฉันหมาย ถึงของฝากพวกนี้คุณจะหิ้วไหวไหม... ไม่ไหวจะได้เรียกรถเข็น “ถ้าหมดแค่นี้พอไหว... หรือ ยังมีอีกตู้รถไฟ” ไม่รู้ยังไงเห็นหน้าเธอ แล้วสบายใจอยากพูดล้อเธอเล่นอยู่ ฟังผมพูดจบแกรีบยกมือไหว้ “ต่างกันอย่างไรครับ” คราวนี้ หรอกครับ..... ผมลืมไปว่าตัวเองมี เรือย พูดจามีหางเสียงขึ้น ธุระ... สวัสดีครับ... ไปก่อนนะครับ” “ท่านเจ้าคะ....กรุณาอย่ากวน “จะให้ตอบแบบสั้นหรือยาว จากนั้นก็เดินแกมวิ่งออกไป ผมพูดช้าๆ ทำเสียงดูด้วย “เย็นพี่.. เย็นเข้าไว้... เราคน ไทยควรมีน้ำใจอย่ามีน้ำโห.... ตอบ สั้นๆ ก็ได้พี่...” ทั้งคำพูดและท่าทาง กวนประสาทแบบสุด ๆ “เอาแบบสั้นก็แล้วกันนะ ไอ้ ผมต่อว่า น้ำโหได้ไหม.... เมื่อไหร่จะพูดจาดีๆ ไม่กวนประสาทอย่างนี้ก็ไม่รู้” “อยากให้พูดจาดีๆ รับปาก “ทางนี้จ้ะ แหม... นึกว่าจะ แต่งงานกับผมวันนี้เลยเป็นไง” ไม่มาเสียอีก” คนสำคัญในหัวใจของ “เรื่องอะไรฉันจะโง่... อยู่คน “ทำไมนึกอย่างนั้น..... รู้ไหม เดียวสบายกว่าเป็นไหนๆ “ยังไม่เปลี่ยนใจจากคาน กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๗ 090