การเดินทางและการค้นหาความหมายในชีวิต : หน้า 82/128

โสมระยิ้มจนเกือบจะหัวเราะ ในความไร้เดียง สาของหนูแดง ขณะที่ทั้งสามคนเดินทางไปด้วยกันในรถไฟ ขบวนนั้น แม้จะเป็นเวลาเพียงชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็ทำให้ โสมระวีรู้จักสองแม่ลูกคู่นั้นได้ดีขึ้น อนงค์เธอพาลูกไป ตามหาสามีของเธอที่ออกจากบ้านไปหลายวันแล้วยังไม่ กลับ สาเหตุเกิดจากการทะเลาะกัน สามีชอบดื่มเหล้า ยามไม่เมาเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่เวลาเหล้าเข้าปาก เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน พูดจากันทีไรมีเรื่องทุกที เพียงแค่เขาเลิกดื่มเหล้าได้ บ้านจะกลายเป็นสวรรค์ใน ทันใด เรื่องราวชีวิตของอนงค์ เป็นเสมือนอุทาหรณ์ สอนใจเตือนสตรี โสมระวีครุ่นคิดถึงความเจ็บป่วยของ ตนเอง เธอเองก็เป็นปุถุชนคนหนึ่งที่เกิดมีใจรักต่อบุรุษ ได้เหมือนกัน ดอกไม้บางยังมีวันโรยราฉันใด ความรัก แม้จะหวานยามเริ่มต้นเพียงไหน ยังมีวันจืดจางได้ฉัน นั้น ความเศร้าใจในรักที่โบยบินนี้เอง ทำให้อาการเจ็บ ไข้ของเธอเป็นหนักมากขึ้น จนสุดที่ยาใดจะรักษาได้ คุณหมอที่รักษาโลมระวีได้พยายามทุกวิถีทาง ในที่สุดได้ลงความเห็นให้เธอพยายามรักษาจิตใจ เป็นสำคัญ เพราะใจดวงนี้จะเป็นกุญแจดอกสำคัญ ๘๐ กรกฎาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร ไขแก้ปัญหาความทุกข์ทั้งปวงได้ อนงค์และโสมระวี ต่างเป็นหญิงที่มีชีวิตร่วม ชะตาบนโลกเหมือนโดยสารรถไฟขบวนเดียวกัน หาก เป้าหมายและวิธีการแก้ปัญหาแตกต่างกัน อนงค์กำลัง ตามหาสามี แต่โสมระวีทิ้งหนีความรักอันมายา เข้า หาพระธรรม เธอกำลังเดินทางไปวัดเพื่อปฏิบัติธรรม โสมระวีได้เล่าให้สองแม่ลูกฟังถึงจุดหมายปลาย ทางของเธอเช่นกัน เธอหวังว่าสิ่งนี้จะเป็นกัลยาณมิตร ให้อนงค์ได้ โสมระวีได้แบ่งปันขนมที่เธอนำติดตัวมา ให้หนูแดงด้วยความเอ็นดู รถไฟได้มาถึงสถานีบ้านไร่ อนงค์และหนูแดง ได้กล่าวคำร่ำลาก่อนลง โสมระวีเองก็ดูจะถูกใจแม่ลูก คู่นี้อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่ ติดตัวมา ส่งมอบให้หนูแดงไว้เป็นที่ระลึก เธอนึก ขอบคุณแม่ลูกทั้งสอง ที่ทำให้เธอหนักแน่น และมั่นใจ ในทางชีวิตใหม่ที่เธอได้เลือกเอง ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้จะ ไม่มีเผื่อไว้สำหรับอาการภูมิแพ้อีกต่อไป เด็กน้อยยกมือไหว้ขอบคุณแล้วกล่าวก่อนลง จากรถไฟว่า “พี่โสมระวีคะ พี่ใจดีและน่ารักมากค่ะ โตขึ้น หนูจะเป็นอุบาสิกาแบบพี่ค่ะ” รถไฟแล่นมาตามราง อีกไม่นานจะถึงสถานีปลาย ทางของโสมระวี ลมพัดประใบหน้าเบาๆ ขณะนี้เธอ มั่นใจยิ่งขึ้นแล้วว่า นอกจากยาจะช่วยรักษาอาการภูมิแพ้ แล้วใจก็มีส่วนสำคัญในการรักษาด้วย เพราะใจที่หยุด ใจที่นิ่ง เปรียบเสมือนใจที่ได้รับวัคซีน เกิดภูมิป้องกัน โรคได้ โสมระวีมองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นวัดอยู่ไม่ ไกลนัก ยิ้มของเธอในตอนนี้ไม่เหมือนรอยยิ้มของสาว แสนชื่อเมื่อวันวาน วันนี้ นอกจากเธอจะไม่หวั่นใจกับ อาการภูมิแพ้แล้ว ด้วยใจที่ยึดพระรัตนตรัยเป็นสรณะนี้ เอง จะนำพาเธอให้ผ่านภพผ่านภูมิไปสู่พระนิพพาน นับแต่นี้ไปจะไม่มีภูมิ จะไม่มีแพ้ ยิ้มของเธอในวันนี้ จึงเป็นรอยยิ้มของผู้มีชัยชนะอย่างแท้จริง.... ชัยชนะอัน นิรันดร์