ความเจ็บปวดและการรอคอย : หน้า 58/128

ร้อนตั้งแต่ภายในทวารหนักทวารเบา ทั้งหมด จึงถามเจ้าหน้าที่ว่า กระทั่งถึงลำคอ ในศีรษะก็เหมือนมี แต่ฝุ่นหินหนักดื้อ มึนงง หูอื้อเหมือน ใกล้จะหนวก คลื่นไส้อาเจียน วิงเวียน ตาลาย เสียวเหงือกเสียวฟันกันทั้งปาก รำพันไม่ไหวไปทีเดียว คนอย่างข้าพเจ้าไม่คิดตายง่ายๆ อยากมีชีวิตอยู่สร้างบารมี ให้สุดความสามารถ แต่ ทุกขเวทนามันแรงกล้าสา หัส กระทั่งข้าพเจ้าคิด อยากตาย ไม่อยากมีชีวิต อยู่ ก็คิดดูเถิด ความเจ็บ ป่วยรุนแรงขนาดไหน คืนนั้น ในฝันข้าพ เจ้ายืนอยู่ตามลำพังผู้เดียว ที่ริมสนามหญ้า ณ สถาน ที่แห่งหนึ่ง ไม่ทราบว่า เป็นที่ใด สักครู่มีรถบัสสี ขาวคันหนึ่งวิ่งมา มีผู้คน ขึ้นไปอยู่ในรถกันจำนวน “ในรถคันนี้ ข้าพเจ้าไม่มีอะไร เทียบผู้คนในรถได้เลยหรือ” เจ้าหน้าที่ตอบว่า “คุณมีดีกว่า ทุกคนในรถคันนี้เสียอีก แต่คุณไม่มี รถก็ไม่เห็นมี ข้าพเจ้ารีบก้าวขึ้นรถทัน ที พอยืนบนบันไดขั้นแรกได้เท่านั้น ไม่ทราบเจ้าหน้าที่รถมาจากไหน มา ยืนกั้นบันไดอีก พูดห้ามข้าพเจ้าอีก ตามเคย ข้าพเจ้าพูดขอร้องครั้งแล้วครั้ง ข้าพเจ้าถอยออกมาด้วยความ เล่า “คุณคะ คราวนี้รถว่าง ไม่มีคนเลย ให้ชั้นไปเถอะนะคะ” อ้อน วอนแค่ไหน เจ้าหน้าที่ผู้ นั้นปฏิเสธอย่างเดียว ใน สิทธิ์ขึ้นรถ” ที่สุดเขาพูดว่า “ที่คุณยัง ขึ้นรถไปไม่ได้ เพราะยัง มีงานต้องทำ” ข้าพเจ้าถามว่า “งาน อะไรกันคะ” ในใจก็คิดว่า คงเป็นเรื่องงานสร้างธรรม กายเจดีย์ เจ้าหน้าที่ตอบว่า “คุณต้องทํางานทีนั่น ไง” แล้วเขาก็ชี้มือไปข้าง หน้า ข้าพเจ้ามองตามไป เห็นตึกหลังใหญ่มาก มี ทาสีไข่ไก่เหลืองอ่อนๆ ขณะก้าวเท้าจะขึ้นรถ ก็มีเจ้า มากเกินกว่าที่นั่ง บางคน จึงต้องยืนโหนอยู่เหมือนราวรถเมล์ น้อยใจ “เราดีกว่าคนเหล่านั้น แล้ว ยังมีที่ว่างพอยืนได้อีกหลายคน ข้าพ ทำไมไม่ให้เราไป” ทันทีที่ข้าพเจ้าถอย เจ้ารีบเดินปราดจะไปขึ้นรถคันนั้น รู้ แต่ว่าอยากขึ้นรถ ไปให้พ้นจากที่ตรงนี้ ทราบจะไปไหน เพราะไม่รู้จักสถานที่ ไปไหนก็ช่าง แล้วแต่รถจะไปส่ง หน้าที่ประจำรถถลันออกมา ร้องห้าม จอดใหม่ คราวนี้ไม่มีผู้คนบนรถเลย ข้าพเจ้าเสียงเฉียบขาดว่า “คุณลงไป คงจะพาไปส่งจุดหมายปลายทางหมด เดี๋ยวนี้ คุณขึ้นมาไม่ได้” เขาพูดพร้อม แล้ว ทั้งยืนขวางบันได จนข้าพเจ้าขึ้นไม่ได้ ข้าพเจ้ารีบเดินไปที่รถด้วยความ ข้าพเจ้าเงยหน้าขึ้นมองผู้คนในรถ มี ดีใจ คราวนี้รถว่าง ข้าพเจ้าคงไม่ถูก ความรู้สึกว่า ทุกคนดูด้อยกว่าข้าพเจ้า กีดกัน คงได้ขึ้นรถไปแน่ เจ้าหน้าที่ หลายชั้น ออกมา รถก็วิ่งออกไป ข้าพเจ้าไม่ บริเวณด้านหน้าตึกมีสนามหญ้า กว้าง ขวางมาก จัดต้นไม้เป็นหย่อม ๆ อยู่ริม สนามเป็นระเบียบสวยงาม มองไปไม่ ที่กำลังยืนอยู่จึงเดินเตร่ไปๆ มาๆ เพียง เห็นมีผู้คนอยู่เลย ครู่เดียว ก็เห็นรถคันเดิมวิ่งกลับมา งานอะไรกัน ข้าพเจ้านึกไม่ออกว่าที่นั่นทำ นั่นไม่ใช่เจดีย์สักนิด เป็นสถานที่เหมือนกระทรวงหรือสถา บันอะไรขนาดใหญ่ต่างหาก จึงตั้งคำ ถามออกไปว่า “ให้ไปทำงานเป็นอะไรที่นั่น” เขาตอบว่า “เป็นตำแหน่งใหญ่ ๕๖ กรกฎาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร