อหิงสกะและการศึกษา : หน้า 106/128

“เจ้าจงไปฆ่าคนให้ครบ 9,000 คน แล้วตัดเอานิ้ว มือมาให้ครบ นิ้ว” 0,000 อหิงสกะฟังค่าสั่งของ อาจารย์อย่างนั้นแล้ว ก็ออกล่าฆ่าคนเป็นการใหญ่ ตามเส้นทางสัญจรต่าง ๆ ทั่ว แคว้นโกศล ผู้คนทั้งหลาย จึงเรียกอหิงสกะ ซึ่งแปลว่า โจรผู้มีนิ้วมือเป็นพวงมาลัย ครั้งนี้ จึงส่งผลให้เขาเป็นคนที่มี ใส่ร้ายลูกของฉันนะ” กำลังมากเท่ากับช้าง ๙ เชือกติดต่อ กันมาทุกภพทุกชาติ เมื่อเจริญวัยขึ้น บิดาของ อหิงสกะจึงส่งให้ไปศึกษาศิลปวิทยา ในสำนักของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ ที่เมืองตักศิลา อหิงสกะได้ตั้งใจ ศึกษาเล่าเรียนอย่างเต็มที่ อีกทั้งได้ ตอบแทนคุณของอาจารย์และภรรยา เมื่อศิษย์พวกแรกถูกอาจารย์ ไล่ออกไปแล้ว ศิษย์พวกที่สองก็เข้า ไปบ้าง และพูดใส่ความอหิงสกะ เช่นเดียวกับศิษย์พวกแรก อาจารย์ ก็ไล่ออกมาอีก ศิษย์พวกที่สามจึง เข้าไป แล้วพูดเหมือนศิษย์สอง พวกแรก ก็ถูกอาจารย์ไล่ออกมาอีก เช่นเคย เมื่อศิษย์พวกที่สามเห็นว่า ด้วยการรับใช้ปรนนิบัติด้วยความ อาจารย์ไม่เชื่อตามคำพูดของพวก เคารพ เชื่อฟังคำสั่งสอน ปฏิบัติตน ดีเสมอต้นเสมอปลาย ความดีของ อหิงสกะนี้ทำให้อาจารย์และภรรยา โปรดปรานมาก ซึ่งภรรยาของอา จารย์ก็ได้ให้ของกินของใช้แก่อหิง สกะอยู่เนืองๆ เมื่อศิษย์คนอื่นๆ เห็นเข้าดังนั้นก็เกิดความอิจฉาริษยา จึงร่วมกันวางแผนยุยงให้อหิงสกะ แตกกับอาจารย์ โดยแบ่งพวกของ ตนเป็น ๓ พวก ให้เข้าไปยุยง อาจารย์ทีละพวก พวกแรกเข้าไป พูดอะไรทั้งสิ้น อาจารย์เห็นผิด สังเกตจึงถามว่า “พวกเธอมีธุระอะไรกันหรือ” ตน จึงได้พูดทิ้งท้ายไว้ก่อนที่จะออก มาว่า “ท่านอาจารย์ครับ ถึงแม้ ท่านจะไม่เชื่อตามที่พวกผมบอกก็ ไม่เป็นไร แต่ขอให้ท่านคอยสังเกต ดูเอาเองเถิดขอรับ” อาจารย์ได้ฟังพวกศิษย์พูดถึง เรื่องเดียวกันถึง ๓ พวก ก็เริ่มคล้อย ตามและหลงเชื่อ ในที่สุดคิดที่จะ ฆ่าอหิงสกะเสีย แต่กลับนึกขึ้นมา ได้ว่า ถ้าตนฆ่าเสียเองไม่ช้าผู้คน จนติดปากว่า “โจรองคุลิมาล” หาอาจารย์ โดยไปยืนอยู่เฉยๆ ไม่ ทั้งหลายก็จะรู้กันไปทั่วว่า อาจารย์ ทิศาปาโมกข์ฆ่าศิษย์ แล้วก็จะไม่มี ใครกล้ามาเรียนศิลปวิทยากับตนอีก ต่อไป ลาภสักการะต่างๆ ก็จะ “พวกผมได้ยินข่าวหนึ่งเกี่ยว พลอยสูญไปด้วย จึงคิดหาอุบายที่ กับที่นี่ขอรับ” พวกศิษย์ตอบ “มีเรื่องอะไรล่ะ” “พวกผมทราบมาว่า อหิงสกะ คิดร้ายต่อท่านอาจารย์ขอรับ” ได้ฟังศิษย์พูดดังนั้น อาจารย์ ก็กวาดขึ้นทันที “เฮ้ย! พวกคนเลว ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ อย่ามา จะทำให้อหิงสกะไปถูกฆ่าตายนอก สำนักของตน ซึ่งเป็นวิธีที่จะช่วยให้ ตนพ้นผิดได้อย่างแยบยลที่สุด เมื่อคิดแผนการได้แล้ว ใน วันที่อหิงสกะเรียนจบศิลปวิทยาแล้ว มาลาอาจารย์ เพื่อจะกลับไปยังบ้าน เมืองของตน อาจารย์จึงกล่าวแก่ ๑๐๘ กรกฎาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร