การเผยแผ่ธรรมะ : หน้า 56/128

และกรรมบันดาล คตินิมิตอารมณ์ ได้ผลกันแล้ว มีข้าพเจ้าคนเดียวไม่ ของข้าพเจ้าเกิดในความฝัน ข้าพเจ้า คิดว่าคงเป็นจากเทพยดาบันดาลให้เห็น ที่ใคร่เล่าให้ละเอียดสักนิด เพื่อต้อง การให้เป็นตัวอย่างแก่ทุกคนว่า ชีวิต เป็นเรื่องอะไรในเวลานั้น คำว่าเป็นยักษ์แถวเชิงเขาพระ สุเมรุ ทำเอาข้าพเจ้าสลดใจถึงที่สุด บุญกุศลที่ได้ร่วมสร้างวัดมาแต่ต้น เริ่ม ของข้าพเจ้าที่ใคร ๆ ชื่นชมกันว่า เป็น ตั้งแต่ขอที่ดินเพื่อนมาทำวัด ตามน้อง คนมีบุญ ประกอบการกุศลไว้มากนั้น ชายมาลงมือขุดพื้นดินปรับบริเวณ หา แท้ที่จริงแล้วเป็นชีวิตที่ ขาดทุน ถ้าตายตอนนี้ ขาดทุนย่อยยับจริงๆ ครั้งเมื่อปี ๒๕๒๗ สิบปีมาแล้ว ท่านเจ้าคุณ หลวงพ่อได้เมตตาเคี่ยว เข็ญให้ข้าพเจ้าตั้งใจปฏิ บัติธรรม ไม่ได้กลับบ้าน เป็นปี การปฏิบัติตอน นั้นข้าพเจ้าตั้งใจมากเกิน ไป อยากเห็นอยากได้ ใจจึงไม่มีทางหยุดนิ่ง ผล สำเร็จไม่เกิด ความเบื่อ งานเผยแผ่ เพราะไม่รู้ว่าผลการปฏิบัติ มีจริงหรือเปล่า ข้าพเจ้าจะไม่สอนใน สิ่งที่ตนเองทำไม่ได้ นับแต่นั้นข้าพเจ้าถูกอบรมด้วย วิธีการต่างๆ เป็นพิเศษ จนพิสูจน์ได้ว่า ผลการปฏิบัติธรรมมีจริง ข้าพเจ้ามา จากไหน มาเกิดเพื่อทำงานอย่างที่ หลวงพ่อท่านบอก เห็น ภาพเหล่านั้นจากอภิญญา จิตที่เกิดในเวลานั้น จากเวลานั้นตลอด มาจนกระทั่งปัจจุบัน จึง ไม่เคยหลีกเลี่ยงการทำ หน้าที่เผยแผ่ธรรมะทั้งพูด ทั้งเขียนเรื่อยมา คิดเอง ว่าคงได้บุญมาก ใคร ๆ ก็ยกยอว่าพูดเก่งเขียนเก่ง ทำให้คนเปลี่ยนจากมิจฉา ทิฏฐิเป็นสัมมาทิฏฐิเยอะ หน่ายเกิดขึ้นแทน คิดจะ เลิก อยากกลับบ้าน คิดเอาไว้ในใจ ไม่ได้บอกใคร เลยสักนิด เจ้าคุณหลวงพ่อท่านทัก เหมือนรู้ความคิดในใจข้าพเจ้าว่า กองกฐินกองผ้าป่าเรื่อยมา สละเครื่อง ประดับตกแต่งจนหมด ตลอดจนซื้อ เรือนพ่อแม่มาบริจาค ทำมาขนาดนี้ ได้บุญแค่เป็นยักษ์เท่านั้น ความคิดหนี กลับบ้านหายไป ตั้งใจใหม่ ปฏิบัติ ธรรมโดยคิดเพียงให้ได้ผลเป็นบุญของ “เอ้า บางคนกำลังคิดหนีหลวง พ่อไป ระวังเถอะ จะไปเกิดเป็นยักษ์ แถวเชิงเขาพระสุเมรุหรอก” แยะ ต้องได้บุญมากมาย เพราะทำธรรมทานไว้มาก พอเจ็บหนักปางตาย ระยะต้นปี ๒๕๓๖ พบคตินิมิตที่จะ เล่าให้ฟังอยู่นี้ จึงแน่ใจตนเองว่า ทำ งานเผยแผ่มา ๙ ปี ได้บุญนิดเดียว ตายตอนนี้จะได้เป็นเทวดาชั้นต้น อยู่ สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา สวรรค์ชั้นที่ หนึ่งเท่านั้นเอง รอดจากการเป็นยักษ์ มาหน่อยเดียว ในระยะรอคอยการผ่าตัดอยู่ที่ โรงพยาบาล ฝันครั้งแรกของข้าพเจ้า ฟังคำพูดของหลวงพ่อท่านแล้ว ตนเองเท่านั้น ไม่ได้นึกเรื่องคนอื่น ข้าพเจ้าทราบทันทีว่าท่านหมายถึง เพราะไม่ชอบคลุกคลีกับหมู่คณะ ข้าพเจ้า เพราะนั่งกันอยู่ไม่กี่คน คน แล้ววันหนึ่งหลวงพ่อท่านก็พูดว่า อื่นไม่มีใครแสดงอาการคิดถึงบ้าน มี “ป้าหวั่นเกิดมาต้องมาช่วยหลวงพ่อเผย มีดังนี้ แต่ทางบ้านขอให้กลับ ขอผัดผ่อนอยู่ แผ่” ข้าพเจ้านมัสการท่านว่า ตราบใด ปฏิบัติต่อกันเป็นแถว ส่วนใหญ่ปฏิบัติ ที่ยังปฏิบัติไม่ได้ผล ข้าพเจ้าจะไม่ช่วย ๕๔ กรกฎาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร ข้าพเจ้ารู้สึกตัวเวลานั้น ได้ไป ยืนอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง คล้ายๆ วัด