ความรู้สึกและการจากลา : หน้า 116/128

เราหลงเฝ้ารอ... ทำไมรีบบอก... น่า จะปล่อยให้มันหลงโง่เป็นควายตา บอด นอนจมปลักอยู่กลางทุ่งอีก สักปี” ผมพูดด้วยอารมณ์น้อยใจ และฉุนโกรธ “ฉันยังไม่อยากให้คุณต้องมา เสียน้ำตา...” ตอนท้ายตาเธอแดง คล้ายจะร้องไห้ “ผมก็ไม่อยากเห็นน้ำตาของ คนที่สมเพชผมเหมือนกัน...จะเรียก แท็กซี่ให้นะ” ผมเรียกรถทันที ของที่ เธอบอกว่าเอามาฝาก ผมก็ยกใส่ รถให้เธอไปด้วย “นเรศ...” เธอพยายามจะพูด กับผม “ไปเถอะ...ทางใครทางมัน” ผมหันตัวกลับเดินจากไปทันที ฉันเข้าไปใกล้ความตาย ทุกวินาที... จะบอกให้นเรศรู้ก็ไม่กล้า... อยากเห็นชายผ้าเหลือง ของเขาเหลือเกิน... วันนี้ไปรษณีย์มาส่งจดหมาย อย่างเคย ผมได้รับซองเอกสารสี น้ำตาลข้างในบรรจุสมุดบันทึกบางๆ เล่มหนึ่ง และซองจดหมายสีขาวไม่ ทองนิเวศน์อีกหรือ..... ห้ามต่อว่าล่ะ ปิดผนึกพร้อมด้วยการ์ดสอดอยู่ เป็น หากผมเปลี่ยนใจหาคนใหม่มาแทน” การ์ดขาวพิมพ์ด้วยตัวพิมพ์อักษร “ไม่ว่าอยู่แล้วเพราะไม่มีสิทธิ์ สีดำ อะไร” น้ำเสียงบอกให้รู้ว่าน้อยใจ “อย่าพูดดีกว่า... รอรับการ์ด ก็แล้วกัน” ได้ทีผมก็เลยยิ่งรุก “อย่าช้าล่ะ.... ไม่อย่างนั้นคุณ อาจจะได้รับการ์ดของฉันก่อน” น้ำ เสียงของเธอค่อนข้างเศร้า ครับ! เป็นการ์ดบอกกำหนด การงานเผาศพของเธอ ผมอ่านข้อความในสมุดบัน ทึกของเธอด้วยน้ำตานองหน้า ตอน ๑๑๔ กรกฎาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร “ชะชะ... แอบซุ่มมีดีปล่อยให้ หนึ่งเธอเขียนไว้ว่า “ฉันติดเชื้อ