ความรักและการเลี้ยงดู : หน้า 50/128

ใช่เพียง แค่นี้ ช่เพียงแค่นี้ ๔๘ กรกฎาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร มีความปรารถนาเป็นตัวของตัวเอง และอีกสิ่งหนึ่งที่พ่อแม่มักทำใจ ไม่ได้นั่นคือความจริงที่ว่าลูกมีแขนมีขา ดุจปีกกล้าเป็นของเขาเอง ที่สามารถ พาเจ้าของโบยบินจากอกพ่อแม่ไปเมื่อไร ก็ได้ กับใครก็ได้ที่สร้างความสุข ความ พึงพอใจตามความปรารถนาที่ติดดวงใจ ของเขามาตั้งแต่เริ่มมีดวงชีวิต.. ซึ่ง หมายถึงความทุกข์ ความหวาดระแวง หลาย ลูก...ที่มิใช่จะสามารถอยู่ในครอบ ครองของเราได้ชั่วนิรันดร์ ฉะนั้น ควรหรือไม่ที่พ่อแม่จะ หวนกลับมาตรองดูให้เข้าใจ ว่า “ลูก”.. ที่แท้เป็นสมบัติของแผ่นดิน สมบัติของ ประเทศชาติ สมบัติของพระศาสนา และสมบัติของสังคม ที่เราโชคดีได้ทำ หน้าที่เป็นผู้ให้กำเนิด เลี้ยงดู อุ้มชู สมบัติอันแสนจะมีค่านี้ให้เจริญเติบโต ความหวงแหนที่คุอยู่ในใจพ่อแม่มิวาย สมบูรณ์ด้วยวรรณะ ฐานะ การศึกษา กรุ่นอยู่อย่างหวั่นไหวว่า สักวันพ่อแม่ จะมิได้เป็นสุดที่รักของลูก ปัญญา และสภาพอารมณ์ที่เกิดจาก ความเข้าใจ ความรักที่ตั้งอยู่บนเหตุผล ลูกที่อยู่ในวังวนแห่งเกิดแก่เจ็บ การให้ของพ่อแม่ที่ให้อย่างไม่หวังสิ่งตอบ ตาย ลูก... ที่อยู่ในวิสัยของการได้มา แทนของพ่อและแม่ ทำให้ลูกกลายเป็น และพลัดพรากเช่นเดียวกับผู้คนทั้ง สมบัติทรงคุณค่าของแผ่นดินได้จริง