การสร้างเจดีย์และความหมายของธรรมกาย : หน้า 73/128

เดิมแต่โบราณกาลมีความเชื่อว่าความ เป็นพุทธะ หรือมวลแห่งธรรมนั้นย่อม ทำให้เกิดขึ้นได้ ด้วยการฝึกจิตให้ละ เอียดอ่อน แจ่มใส จนมวลนั้นรวมตัว กันกลั่นกลายเป็นกายหนึ่งซึ่งประกอบ ขึ้นด้วยธาตุธรรมล้วนๆ แล้วเรียกกาย นั้นว่า “ธรรมกาย” อีกการฝึกจิตนั้น จะต้องเริ่มต้นจากการค่อยรวมใจเอาไว้ ที่กลางเรือนกาย ซึ่งหมายถึงในท้อง ของผู้ฝึก จนกระทั่งเกิดเป็นภาวะแห่ง ความสว่าง หรือละเอียดอ่อน แล้วจึง ค่อยๆ ปล่อยดวงจิตที่บริสุทธิ์ได้ระดับ หนึ่งเข้าไปในกลางนั้น ดังคำอธิบาย ภาษาอังกฤษว่า “being center upon center” จึงจะเข้าไปพบกับภาวะแห่ง ธรรมกายที่ซุกซ่อนอยู่ภายในกลาง และสภาวะแห่งการเข้าถึงธรรม กาย ถือว่าเป็นที่สุดแห่งพุทธศาสนา ดังในตำรับตำรามากมายได้เขียนเป็น หลักฐานไว้ว่า “การเป็นพระพุทธเจ้า จะเป็นที่สุดได้ จะต้องถึงพร้อมทั้งพระ รูปกาย อันประกอบด้วยลักษณะอัน วิเศษทั้ง ๓๒ ประการ กับพระธรรม กาย อันเป็นกายที่เกิดจากมวลอัน บริสุทธิ์แห่งธรรม” (ธรรมกายที่ส่งให้ เป็นพระพุทธเจ้า เป็นธรรมกายใน ลำดับที่ละเอียดอ่อนที่สุด) คำว่า “ตถาคตคัพภะ” จึงมีความหมายยิ่ง ใหญ่เช่นนี้ ตรงกับส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็นส่วน สำคัญของการสร้างเจดีย์ในอดีตที่เจาะ จงอธิบายว่า การสร้างเจดีย์นี้เพื่อ แสดงถึงภาวะแห่งตถาคตคัพภะ โดย ให้คำอธิบายไว้กว้างๆ ว่า “ทรงกลม หมายถึงลักษณะแห่งคัพภะหรือครรภ์ (บน) สถูปสาญจี (กลาง) บรมพุทโธ ETE (ล่าง) พระเจดีย์ใหญ่วัดต้าเอี้ยน (ซึ่งเจี้ยวจื่อ) สร้างเสร็จใน ค.ศ.๖๕๒ โดยจักรพรรดิถังเก่าจง แห่งราชวงศ์ถัง ตามคำขอของพระถังซำจั๋ง ผู้เดินทางสู่อินเดียเพื่ออัญเชิญพระไตรปิฎกมาสู่ เมืองจีน พระเจดีย์ก่ออิฐ ๕ ชั้นสูง ๕๓ เมตร เพื่อเก็บรักษาพระสูตรที่แปลจากภาษาอินเดีย ในตอนปลายรัชกาลของจักรพรรดิหวู่ ระหว่าง ค.ศ.๒๐๑-๗๐๔ ได้มีการต่อเติมอีกกว่า ๕ ชั้น และต่อมาโดนไฟไหม้ จึงได้บูรณปฏิสังขรณ์สร้างเป็นเจดีย์ ๓ ชั้น สูง ๖๔ เมตร อย่าง อันเป็นที่เกิดของพระธรรมกาย ที่ทำ ที่เราเห็นอยู่ในปัจจุบัน ด้วยศิลปะที่เรียบง่าย สง่างาม แข็งแรง เป็นอาคารที่สูงที่สุดในวัด ให้พระพุทธองค์ทรงเป็นพระสัมมาสัม- ต้าเอี้ยน และเป็นโบราณสถานสมัยราชวงศ์ถังที่สมบูรณ์ที่สุด กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๗ ๗๑