การรอรับเพื่อน : หน้า 114/128

เรื่อง สั้น ช้าวันนี้ผมรีบออกจากบ้านตั้งแต่ ตีห้า เพื่อไปรอรับเพื่อนที่สถานี รถไฟหัวลำโพง ท้องถนนทุกเส้น ทางการจราจรคล่องตัวตลอด ผม จึงไปถึงที่หมายก่อนเวลารถไฟเข้า หนึ่งชั่วโมงเศษ มซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง มานั่งอ่านฆ่าเวลา โดยเลือกเก้าอี้ ด้านหน้าตัวที่สามารถมองเห็นคน เดินเข้าเดินออกจากชานชาลาได้ ความที่ผมเป็นตำรวจ ถึง ชัดเจน แม้ว่าผมไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบ ไม่ ได้อยู่ในระหว่างการปฏิบัติหน้าที่ และกำาลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ก็ตาม แต่ประสาทการรับรู้การเตรียมรับ สถานการณ์เฉพาะหน้า ยังพร้อม 0 TWO QUI S ม า เรื่อง : พ.พ. ภาพ : คือพงศ์ ลีลพนัง ๑๒ กรกฎาคม ๒๕๓๓ กัลยาณมิตร อยู่ตลอดเวลา เก้าอี้นั่งขนาบซ้ายขวาทั้งสอง ข้างของผม มีคนเวียนมานั่งแล้วลุก ไปคนใหม่มานั่งแทน เป็นอย่างนี้ อยู่หลายครั้ง บางคนก็นั่งลงเงียบๆ ไม่พูดไม่จาทอดสายตามองหาผู้ มารับ พบแล้วก็ไปด้วยกัน บางคน นั่งลงปุ๊บก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ดีก็ ดีดตัวลุกขึ้นโบกไม้โบกมือ แล้ววิ่ง ถลาออกไป บางคนถือหนังสือพิมพ์ มานั่งลงแล้วก้มหน้าก้มตาอ่านอย่าง เดียว ประเภทนี้แสดงว่าไม่ได้มา รอรับใคร ผมกะว่าอีกสิบนาทีก่อนรถไฟ เข้า จึงจะเข้าไปยืนข้างชานชาลาที่ รถจะเข้าเทียบ เมื่อผมเก็บหนังสือ