อารมณ์ใกล้ตาย : หน้า 52/128

โดย : อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล เช้าวันศุกร์วันหนึ่ง กลาง ๆ เดือนพฤษภาคม ๒๕๓๗ ลูกสาว คุยกับข้าพเจ้าว่า “แม่คะหนูดูรายการโทรทัศน์ตอนดึกเมื่อคืน นี้ เขาเอาลูกเรือประมงที่รอดตายจากบังคลาเทศมาสัมภาษณ์ ด้วยค่ะ......ฯลฯ” าพเจ้าฟังลูกเล่ารายละเอียด ใกล้ตายคนนั้นเป็นบ้า แต่เป็นอาการ ต่างๆ มาสะดุดใจเอาตอนที่ ของคนที่พบกับอารมณ์ใกล้ตาย ซึ่งมีอยู่ เพื่อนของลูกเรือคนนั้นเกาะทุ่นลอยคอ ๓ อย่าง อยู่ในทะเลด้วยกัน แล้วหลุดจากทุ่น จมน้ำตายไปต่อหน้าทีละคน พอถึง คนสุดท้าย ลูกเรือผู้นั้นเล่าว่า เพื่อน ของเขาคงเสียสติ เพราะพูดว่าขอลงไป ดูอะไรๆ ใต้ทะเลแล้วก็มุดน้ำลงไปพัก หนึ่งก็โผล่กลับขึ้นมา พูดจาไม่รู้เรื่อง แล้วก็จมหายลงไปไม่โผล่ขึ้นมาอีกเลย คำว่า “เสียสติ” สำหรับอาการ ของคนก่อนตายนั้น ข้าพเจ้าได้ยินบ่อย อย่างที่หนึ่งเรียกว่า กรรมอารมณ์ อย่างที่สองเรียกว่า กรรมนิมิตอารมณ์ และอย่างสุดท้ายเรียกว่า คตินิมิตอา รมณ์ คนเราเวลาจะตายจะต้องมี อารมณ์เหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่ง ส่วน คนที่ไม่มีเวลาคือพวกประสบอุบัติเหตุ กะทันหัน อารมณ์เหล่านี้ไม่เกิด ยก เว้นพวกที่ต้องถึงคราวตายด้วยอุบัติเหตุ เพราะหมดบุญจริงๆ บางรายก็เห็น แต่เมื่อเอามาพิจารณาเทียบเคียงคู่กับ คนมารับ หรือมาร้องเรียกให้ไปด้วย ปริยัติธรรมที่สอนไว้เกี่ยวกับเรื่องความ ทั้งที่ตนเองนั่งอยู่ในรถยนต์ รถไฟ ที่ ตายนั้น ข้าพเจ้าแน่ใจว่า ไม่ใช่คน กำลังวิ่ง พอเห็นดังนั้นก็กระโดดตกรถ ด า ย อ ย่ า ง | s ม่ เ สี ย ชาติเกิด ๕๐ กรกฎาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร