การก้าวพ้นจากกาม : หน้า 17/128

ถอนไม่ออก ยินดีในรส ถอนไม่ออก ยินดีในสัมผัส ถอนไม่ออก จะหยุด จะยังเสียก็ไม่ได้ เสียดายห่วงใย อะไรละไม่ได้ วางไม่ได้ ทำอย่างไร เล่าคราวนี้ เมื่อเป็นเช่นนั้น ก้าว ล่วงไม่พ้นจมอยู่ในความทุกข์ ถอน ไม่ออกจมอยู่ในปลักของความทุกข์ นั่น ถอนไม่ออก เพราะธรรมนั่น ทำสัตว์ให้เนิ่นช้า ให้เดือดร้อนทุรน ทุรายกระสับกระส่ายต่างๆ นานา เป็นอยู่อย่างนี้ทั่วสากลโลก เพราะ ก้าวไม่ข้ามหามไม่พ้น ยินดีในรูป ยินดีในรูป ในเสียง ในกลิ่น ในรส และในสัมผัสนั้น เป็นตัวกิเลสกาม ถ้าก้าวไม่พ้น ติดอยู่ในตัวพัสดุกาม เหล่านี้แล้ว ต้องเป็นทุกข์เนืองนิตย์ อัตรา หัวเราะบ้าง ร้องไห้บ้าง ต่างๆ นานา ไม่เสื่อมสร่าง ติดอยู่ในรูป ยินดีในเสียงติดอยู่ใน ความยินดีหนักขึ้น รูป เสียง กลิ่น เสียง ยินดีในกลิ่นติดอยู่ในกลิ่น รส สัมผัส ห้านี้เป็นตัวพัสดุกาม ความ ยินดีในรสติดอยู่ในรส ยินดีในสัมผัส ติดอยู่ในสัมผัส ธรรมห้าอย่างนี้ ทำให้สัตว์เนิ่นช้า เรียกว่า ปัญจธรรม ปัญจธรรมทั้งห้านี้เป็นตัวกาม แท้ๆ เรียกว่าเป็นตัวพัสดุกาม และ เป็นที่ตั้งของกิเลสกามด้วย รูปนั่น แหละเป็นตัวพัสดุกาม ที่สวยๆ งามๆ ก็เป็นพัสดุกาม ความยินดีมันก็ไป ติดมากขึ้น เสียงที่เพราะๆ งาม ๆ นั่นแหละเป็นตัวพัสดุกามแท้ๆ เป็น ที่ตั้งของความยินดีหนักขึ้น กลิ่นที่ ต่อเมื่อใดก้าวล่วงปัญจวิธ กามคุณทั้งห้า ทั้งตัวพัสดุกาม ทั้ง ตัวกิเลสกามนี้ ปล่อยวางเสียได้ ก้าวพ้นไปเสียได้ ใครก้าวพ้นไปได้ บ้างเล่า เขาว่าท่านพรหมนะ ท่าน หอมๆ ที่จับใจนั่นแหละเป็นตัวพัสดุ พรหมก้าวพ้นไป ท่านรูปพรหมนะ กามแท้ๆ เป็นที่ตั้งของความยินดี เกิดตั้งแต่พรหมปาริสัชชา พรหม มากขึ้น รสเป็นที่ชอบอกชอบใจคือ ปุโรหิตา มหาพรหมา ปริตตาภา รสชาติที่เลิศที่ประเสริฐนั่นแหละ อัปปมาณาภา อาภัสสรา ปริตตสุภา เป็นพัสดุกามแท้ๆ เป็นที่ตั้งของ ความยินดีหนักขึ้น สัมผัสทางกาย เป็นที่ชอบใจของกาย นั่นแหละ เป็นตัวพัสดุกามแท้ๆ เป็นที่ตั้งแห่ง อัปปมาณสุภา สุภกิณหา เวหัปผลา อสัญญีสัตตา อวิหา อตัปปา สุทัส สา สุทัสสี และอกนิฏฐา เขาว่า พรหม ๑๖ ชั้นนี้ ก้าวล่วงพ้นกาม ไปเสียแล้ว มีรูปฌานเป็นที่ติดอยู่ รูปฌานนั่นนะติดอยู่กับใจ อ้ายท่าน ที่ติดอยู่ในใจ กามก็ติดอยู่กับใจ เหมือนกัน ในมนุษยโลกนี่แหละ รูป เสียง กลิ่น รส ในมนุษยโลกนี่แหละ ติดอยู่กับใจ แกะไม่ออกไม่หลุดออก จากใจ ไปในสวรรค์ 5 ชั้นฟ้า จาตุ มหาราช ตาวติงสา ยามา ดุสิต นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตี ติด หนักขึ้นๆ ละเอียดหนักขึ้น เอร็ด อร่อยหนักขึ้น ถอนไม่ออก ท่าน พรหมเท่านั้น เป็นคนกล้าหาญ อุตส่าห์พยายามหลีก ๆ จากหมู่ คณะออกไปเล่นซ่อนกระทำความ เพียร ทำปฐมฌาน ทุติยฌาน จตุตถฌานให้บังเกิดขึ้น แต่พอทำ ปฐมฌานเกิดขึ้นเท่านั้น โอ้! อ้าย กามนี่เป็นโทษจริง ฌานนี่วิเศษจริง เป็นคุณจริง พ้นจริง ไปติดอยู่เสีย กับฌานสบาย พอไปอยู่กับฌาน กัลยาณมิตร กรกฎาคม ๒๕๓๗ ๑๕