พระธรรมเทศนา : หน้า 17/128

เสียแล้ว ก็ไม่ได้ให้กัน ให้กันไม่ได้ ทางพระพุทธศาสนายินดีใน ทานเป็นวัตถุสำคัญสำหรับสงเคราะห์ นี้เท่านั้น เมื่อพ้นอัตภาพมนุษย์นี้ การให้แบบกว้างๆ ทางโลกล่ะก็ดุจ เดียวกัน ถ้าให้กว้างๆ ออกไป จะ ซึ่งกันและกัน เราเกิดมาในมนุษยโลก หญิง เป็นชาวนาก็กว้างขวาง จะเป็นชาว ชายคฤหัสถ์บรรพชิตไม่ว่า เกิดมา สวนก็กว้างขวางจะเป็นพ่อค้าแม่ค้า ต่างคนต่างมีตัวเปล่าๆ มีแต่บุญกุศล ก็กว้างขวาง จะเป็นพลเรือนใดๆ ก็ พิทักษ์รักษามา มาแสวงหาทรัพย์ กว้างขวาง ยิ่งคนปกครองก็ยิ่งกว้าง สมบัติ ได้เขตสำหรับในโลกนี้ ก็ ขวางออกไป จำเป็นต้องให้กว้าง ย่อมเฉลี่ยซึ่งกันและกัน ตามมีตาม ออกไปทีเดียว ชื่อเสียงก็กว้างออกไป จะเฉลี่ยได้ ตามสามารถที่จะทำได้ หน้าที่ก็กว้างออกไปการให้นั่นแหละ เฉลี่ยได้ สามารถจะทำได้เพียงแค่ เป็นข้อสำคัญนัก ไม่ต้องไปขอไป ไหน ก็ทำไปแต่เพียงนั้น อย่าให้เกิน ร้องใครทำอะไรสำเร็จหมดด้วยการให้ กำลังกว่าตัว อย่าให้เดือดร้อน ทำ แต่ว่าต้องฉลาดให้ ถ้าโง่ให้ ยิ่งให้ ยิ่งจนใหญ่ ถ้าฉลาดให้ ยิ่งให้ยิ่ง รวยใหญ่ มันเป็นอย่างนี้ ต้องฉลาด ให้อย่างนี้ เพราะฉะนั้น ทานญฺจ พอสมควรแก่การ เพราะเรามาไม่ นานเท่าใดนัก ก็จะต้องลาโลกนี้ ผ่านโลกนี้ไป ไปโลกอื่นอีกต่อไป การให้สำเร็จที่เป็นอัตภาพที่เป็นมนุษย์ ไปเป็นรูปพรหมให้กันไม่ได้ ไปเป็น อรูปพรหมให้กันไม่ได้ ทุกชั้นไปของ สมบัติทิพย์ ก็มีด้วยกันทั้งสิ้น ไป นิพพานก็ให้กันไม่ได้ ให้กันได้แต่ เฉพาะเป็นมนุษย์นี่เท่านั้น ที่ให้กัน ได้ เป็นสัตว์เดรัจฉานให้กันไม่ได้ เป็นเปรต อสุรกาย ให้กันไม่ได้ เป็นสัตว์นรกให้กันไม่ได้ ให้กันได้ เฉพาะแต่ในมนุษย์นี้เท่านั้น เขาว่าการให้นี้มีผลมากมาย นัก มีฤทธิ์มีเดช ถ้าให้เสียมากๆ ให้ เสียเต็มศรัทธาสามารถแล้ว ให้มากๆ เสียแล้ว ชาติใดๆ ไปเป็นคนมาก เป็นคนกว้างขวาง ต้องเป็นคนปก กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๗ ๑๕