เรื่องสั้นเกี่ยวกับครอบครัว : หน้า 114/128

เรื่องสั้น ฟ้าครึ้มฝนอย่างนี้อย่าเพิ่ง พาลูกกลับเลย.... อยู่กินข้าว เย็นกับแม่ก่อนเถอะ” ยายบอกพ่อ กับแม่ “ไม่ได้หรอกครับ...ผมนัดลูก น้องเอาไว้... เร็วเถอะคุณ... ต้นกับ ต้านช่วยพ่อหิ้วของไปใส่รถที่” พ่อ หยิบนั่นหยิบนี่ส่งให้ลูกทั้งสอง ส่วน แม่เอาถุงไปใส่ผักบุ้ง ซึ่งมัดแช่อยู่ ริมบ่อ “เปรี้ยง!” ฟ้าผ่าลงข้างบ่อ RAINIER R เ ห ล า ไ ม่ เ อ า น : เรื่อง : พ.พ. ภาพ : ลือพงศ์ ลีลพนัง ๑๑๒ สิงหาคม ๒๕๓๗ กัลยาณมิตร “ว้าย!” สิ้นเสียงแม่ก็โง่น เงินล้มลง “คุณ...” พ่อร้องลั่น พรวด เดี๋ยวพ่อก็ถึงตัวแม่ แล้วซ้อนอุ้มพา แม่เข้ามาในบ้าน “เอามานอนตรงนี้... ต้นไป หยิบหมอนมา” เสียงยายสั่นรัว “จอม....แม่จอมเป็นยังไงบ้าง....” ยาย จับหน้าของแม่พลิกไปพลิกมา ส่วน ปากก็เรียกก็ถามไปเรื่อยๆ ตากับพ่อช่วยกันบีบตามแขน ตามขาให้แม่ สักพักใหญ่ๆ แม่จึง ขานตอบยายว่า “จ๋า...ว่า....ฉันไม่เป็นไรแล้ว....” “แม่... แม่... แม่รู้ไหมว่าแม่ถูก ฟ้าผ่า” ต้นกับด้านแย่งกันพูด “เฮ้ย.... ไม่ใช่ฟ้าผ่า แค่เฉียด ไปเท่านั้น.... คนที่โดนจริงๆ เนื้อตัว จะไหม้เกรียมเหมือนถูกไฟเผายังไง ยังงั้น” ตาพูดเสียงดัง แล้วผ่อนลง พูดเบาๆ ว่า “หวิดไปเหมือนกัน ตาคิดว่าโดนเข้าแล้ว...”