ลักษณ์เหี่ยว : หน้า 100/128

ถามลักษณ์เหี่ยว โดย : ลักขณา ศกุนะสิงห์ เริ่มลงตั้งแต่ฉบับที่ ๕๔ ปีที่ ๕ พฤศจิกายน ๒๕๓๓ เมืองเหนือ แ แม่เฒ่าลีซอทำทั้งงานและเลี้ยงหลาน หญิงชาวเขาไม่ว่าเผ่าไหนก็ต้องทำงานตั้งแต่สาวจนชรา (ต่อจากฉบับที่แล้ว) ที่ฟาร์มมีลูกช้าง ๓-๔ ขวบ ชื่อจุ่มจิ้ม เขาสอน สั่งให้มันเต้น มันก็เต้นหยองแหยง ๒ ขา ๓ ขา ต่ชอบลุงที่แสดงการจับจระเข้ด้วยมือเปล่า ให้มันเต้นไงล่ะ พอเวลาเปิดเพลงจังหวะเร็วๆ ครูละเสียวจริงๆ เกรงว่าพวกนี้อยากลง ไปแสดงบ้าง แม้ว่าจะกำชับกำชานายยงให้ แกว่งขาแกว่งหางเข้าจังหวะเพลง มันก็ดูน่ารัก บอกพรรคพวกไว้ก่อนลงจากรถแล้วก็ตาม ที่ ช ช้างเป็นสัตว์ฉลาดอยู่แล้ว ควาญช้างสอนให้ จริงครูเตือนไว้ด้วยว่า เดินก็ต้องระวัง ห้ามยื่น แขนยื่นขา ตกลงไปในบ่อละก็ ตัวใครตัวมัน เขียวละ ช่วยไม่ได้จริงๆ ใครจะว่าครูใจร้ายก็ ช่างเถอะ ถ้าถึงตอนนั้นแล้วละก็ “เขาไม่สนจระเข้ แล้วสนอะไรล่ะคะ” ฉันอยากรู้นี่เบญจ์ “เขาชอบช้างมากจ้ะ” รู้จักใช้งวงหยิบเงินที่คนดูยื่นให้ แล้วใส่กระเป๋า เสื้อควาญช้าง แล้วพอบอกให้ขอบคุณ ลูกช้าง ก็จะคุกเข่าแล้วชูงวงขึ้น แล้วจะไม่ให้คนดูชอบ ใจได้ยังไง จริงมั้ยกุ้งฝอย” คุณเธอยิ้มรับ “ที่สำคัญ มีช่วงหนึ่งที่แสดงให้เห็นชัด ว่าชาวม้งชอบเสี่ยงและกล้าเสี่ยง” “เอ๊ะ! ทางเหนือก็มีช้างเยอะ เค้าไม่เคย สนใจ “ยังไงหรือคะอาจารย์” ปวีณาถามอย่าง “ก็ที่ฟาร์มจระเข้ เขาให้ผู้ชมร่วมแสดง กับช้างโดยนอนเรียงกัน เว้นห่างกันคนละศอก จระเข้เก่งกว่า เพราะสั่งให้ทำอะไรก็ทำ เต้น เพื่อให้ช้างเดินข้ามเป็นการแสดงว่าช้างน่ะฉลาด เห็นคะ” “เคยเห็นจ้ะ แต่เขาบอกว่าช้างที่ฟาร์ม ระบำก็ได้ด้วย เขาเลยชอบ ไม่ใช่อะไรหรอก ๙๘ สิงหาคม ๒๕๓๙ กัลยาณมิตร สอนให้ทำอะไรก็ทำได้นะซิ”