การแสดงธรรมของพระตถาคต : หน้า 111/128

- บางคนเป็นมนุษย์เพียง ๑ ส่วน อรหันต์ขีณาสพ สาวกของพระตถาคต ๓.ทรงแสดงธรรมใดว่าอันตราย เมื่อใครไปล่วงละเมิดเข้าก็เป็นอันตราย ใน ๑๐๐ ส่วน อีก ๙๙ ส่วน พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระเจ้าจักร เป็นอย่างอื่นไปคือส่วนแห่งสัตว์ดิรัจฉาน พรรดิผู้ปกครองแผ่นดินโดยธรรม ก็ชื่อ จริงๆ ผสมอยู่บ้าง มีส่วนแห่งเปรตผสมอยู่บ้าง ว่าผู้เกิดมาเพื่อประโยชน์แก่โลก เพื่อ มีส่วนแห่งเทวดาผสมอยู่บ้าง ๑๐๐ ส่วน อนุเคราะห์โลก” พระเถระหยุดนิดหนึ่ง แห่งความเป็นมนุษย์จึงถูกแบ่งแยกไป จอมจักรพรรดิ มีพระพักตร์สด “ใน ๑๐๐ ส่วน บางคนก็เป็นได้ ขึ้น แย้มน้อยๆ อย่างพอพระทัย “เพราะฉะนั้น แม้มหาบพิตรเอง ๔.ทรงแสดงธรรมใดว่าเป็นประ โยชน์ ธรรมนั้นก็เป็นประโยชน์จริงแก่ ผู้ปฏิบัติตาม ๕๐ ส่วน บางคนได้ ๗๕ ส่วน คนไหนที่ เป็นมนุษย์เต็ม ๑๐๐ ส่วน เขาจะเป็น มนุษย์ที่ดีที่สุด เรียกว่าเป็นมนุษย์เต็มที่ มาเพื่อประโยชน์แก่โลก เพื่ออนุเคราะห์ อย่างพระผู้มีพระภาคเจ้าที่ทรงพระนาม โลก หากชีวิตดับสลาย แต่เกียรติคุณ ก็ควรจะภาคภูมิพระทัยว่า พระองค์อุบัติ องค์และคำสอนของพระองค์ “มหาบพิตร เพราะเหตุนี้แหละ พระผู้มีพระภาคจึงทรงเชื่อมั่นในพระ “อนึ่ง เมื่อตถาคตเกิดขึ้น ก็มี ๑.ประชาชนทั้งหลาย พอใจใน สิ่งอัศจรรย์ ๔ ประการเกิดตามขึ้นมา ว่า “อร” นั้น โดยความหมายหนึ่ง ของพระองค์จะต้องแผ่ไพศาลไปทั่วตาม สิ่งเหล่านี้ไม่เคยมีก็มีขึ้น คือ หมายความว่า พระองค์ทรงเป็นบุคคล ความกว้างยาวของแผ่นดินในโลกนี้” ที่สมบูรณ์ เป็นมนุษย์เต็มที่ไม่ขาดตก “ส่วนในการปรากฏขึ้นแห่งบุคคล กามคุณ ยินดีในกามคุณ เมื่อพระตถา ๓ จำพวกพระองค์ตรัสว่า เป็นสิ่งที่หาได้ คตทรงแสดงธรรมอันไม่เกี่ยวด้วยกามคุณ “อย่างไรก็ตาม ในระหว่างที่ท่อง ยากในโลก ๓ จำพวกนั้นคือ พระตถา- ประชาชนเหล่านั้นก็ยังตั้งใจฟัง นี่คือข้อ เที่ยวอยู่ในสังสารวัฏอันยืดยาวนี้ ผู้ใด คต ๑ บุคคลผู้แสวงธรรมวินัยของพระ- น่าอัศจรรย์ประการที่หนึ่ง บกพร่องเลย หมั่นเก็บ หมั่นสะสมคุณงามความดี ผู้นั้น ก็จะต้องเป็นมนุษย์สมบูรณ์ เป็นมนุษย์ ตถาคต ๑ บุคคลผู้กตัญญูกตเวที เต็มที่เข้าสักชาติหนึ่ง เพราะความดี ข้าพเจ้า พระผู้มีพระภาคศาสดาแห่งเรา เต็มเปี่ยม” “พระคุณเจ้า ตามข้อสังเกตของ ทรงแสดงธรรมอย่างเชื่อมั่นพระทัยเหลือ ๒.ประชาชนทั้งหลาย พอใจใน การถือทะนงตน ยินดีอยู่ในการถือตัว แต่เมื่อพระตถาคตเจ้า ทรงแสดงธรรม ให้ละการถือตัวทะนงตน คนทั้งหลาย ไม่มีคำว่า “อาจจะ” หรือ “ดูเหมือนว่า” “ที่กล่าวมาในบั้นท้ายนี้เป็นความ เกิน คือจะตรัสสิ่งใดก็ตรัสอย่างแน่ชัด เหล่านั้นก็ตั้งใจฟัง เห็นของพระพุทธเจ้าหรือ?” “ขอถวายพระพร” พระเถระรับ อย่างนี้เป็นต้น ทั้งนี้เพราะเหตุใด? “พระผู้มีพระภาคเจ้าเคยตรัสไว้ “ขอถวายพระพร เพราะพระผู้มี ประการที่สอง นี่คือข้ออัศจรรย์ ๓. ประชาชนทั้งหลายพอใจใน ความวุ่นวายไม่สงบ แต่เมื่อพระตถาคต บ้างหรือไม่ว่า คนเราเกิดมาเพื่ออะไร?” พระภาคเจ้าทรงถึงพร้อมด้วยเวสารัชญาณ ทรงแสดงธรรมเพื่อความสงบ เขาก็ตั้ง “ขอถวายพระพร! ตามหลักฐาน ๔ ประการ ซึ่งทำให้พระองค์ทรงกล้า พระองค์ตรัสว่าพระองค์เองอุบัติมาเพื่อ หาญ บันลือสีหนาทท่ามกลางบริษัททุก ประโยชน์แก่โลก เพื่ออนุเคราะห์” “มีบุคคลพวกไหนบ้าง พระคุณ เจ้า ที่เกิดมาเพื่อประโยชน์แก่โลก เพื่อ อนุเคราะห์โลก?” “ขอถวายพระพร! พระผู้มีพระ หมู่เหล่า เวสารัชญาณ ๔ ประการนั้นคือ ใจฟัง นี่คือข้ออัศจรรย์ประการที่ ๓ ๑.เมื่อพระองค์ทรงปฏิญาณว่าได้ คตทรงแสดงธรรมเพื่อให้ละอวิชชา คน ตรัสรู้ พระองค์ก็ได้ตรัสรู้จริง ใคร ๆ ไม่ อาจทักท้วงได้ว่าไม่ได้ตรัสรู้ ๒.เมื่อทรงปฏิญาณว่าสิ้นอาสวะ ภาคเจ้าตรัสไว้ว่า นอกจากพระตถาคต พระองค์ก็สิ้นอาสวะจริงๆ ใคร ๆ ทักท้วง อรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว แม้พระ ไม่ได้ ๔. ประชาชนทั้งหลายพอใจใน อวิชชา ยินดีในอวิชชา แต่เมื่อพระตถา ทั้งหลายก็ตั้งใจฟัง นี่คือข้ออัศจรรย์ประ การที่ ๔ “เมื่อตั้งใจฟังธรรมของพระผู้มี พระภาค ย่อมได้ศรัทธา กุลบุตรผู้มี ศรัทธานั้น เมื่อถึงพร้อมด้วยลักษณะ ๓ กัลยาณมิตร สิงหาคม ๒๕๓๙ ๑๐๙